สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 324 ที่หลบภัยกลายเป็นเมรุเผาศพ (รีไรต์)

บทที่ 324 ที่หลบภัยกลายเป็นเมรุเผาศพ (รีไรต์)

ทหารคนหนึ่งของกองทัพรัฐบาลพม่า ไม่รู้ว่าเพราะพลั้งมือหรือเพราะฆ่าคนจนตาแดง ถึงกับโยนระเบิดมือขึ้นไปบนเครื่องบิน

หลังจากเสียงระเบิดดังสนั่น ควันดำพวยพุ่งออกมาจากปีกเครื่องบินและห้องนักบิน

จากนั้น ผู้โดยสารในห้องโดยสารก็ได้กลิ่นน้ำมันเครื่องอันรุนแรงและฉุน

เมื่อเสิ่นชิงได้กลิ่นน้ำมันเครื่อง สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงทันที

ในสถานการณ์เช่นนี้ ถังน้ำมันบนเครื่องบินรั่ว มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดไฟไหม้

นักบินพบว่าปีกเครื่องบินติดไฟ สีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ เขาตะโกนอย่างร้อนรน “แย่แล้ว! ถังน้ำมันเครื่องบินรั่ว!”

พอนักบินพูดจบ ควันดำก็พวยพุ่งมาพร้อมกับเปลวไฟ ลุกลามไปทั่วเครื่องบิน เปลวไฟลุกโชนในห้องโดยสารอันคับแคบ

“อ๊า! ไฟไหม้แล้ว ไฟไหม้แล้ว!”

อุณหภูมิในห้องโดยสารพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ควันหนาทึบและเปลวไฟแผ่ซ่านไปทั่วห้องนักบิน ผู้คนเริ่มตื่นตระหนกในฝูงชน มีผู้โดยสารคนหนึ่งตะโกนว่า “เร็วเข้า! เปิดประตูเครื่องบินเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นพวกเราทุกคนจะต้องตายที่นี่!”

ผู้โดยสารอีกคนโต้แย้งว่า “บ้าไปแล้วหรือไง! ข้างนอกมีแต่การสู้รบ กระสุนปลิวว่อนไปหมด ถึงออกไปได้ก็ตายอยู่ดี!”

ผู้โดยสารคนหนึ่งเอามือปิดจมูก พัดควันดำรอบตัวออกไป พูดด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า

“พวกเราเป็นตัวประกันนะ บางทีถ้าคนพวกนั้นเห็นพวกเราออกไป อาจจะกลัวทำร้ายพวกเรา แล้วก็หยุดยิงก็ได้”

เสิ่นชิงกลับไม่คิดเช่นนั้น

ทหารรัฐบาลและกองกำลังพม่าใต้ข้างล่างนั่นต่างก็ตาแดงกันไปหมดแล้ว ใครจะสนใจชีวิตของตัวประกันกัน

เฉาเล่อตาแดงด้วยความร้อนใจ เขาเอามือปิดจมูกพูดว่า “ยังไงออกไปก็ดีกว่าถูกเผาตายที่นี่นะ!”

เสิ่นชิงบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วเคาะประตูห้องน้ำให้เค่ออวิ๋นตักน้ำมาหนึ่งถังใหญ่

จากนั้นเธอดึงผ้าม่านในเครื่องบินลงมา ใช้มีดตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำไปแช่ในถังน้ำ

เสิ่นชิงแจกผ้าชุบน้ำออกไป “ทุกคนเอาผ้าชุบน้ำปิดปากจมูกไว้ก่อน เพื่อป้องกันการสูดดมควันหนา”

เมื่อเกิดเพลิงไหม้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้ตายเพราะถูกไฟคลอก แต่ตายเพราะสำลักควัน

หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็เปิดอุปกรณ์ดับเพลิงเพื่อช่วยดับไฟ ส่วนนักบินก็เทน้ำที่เหลือครึ่งถังราดลงบนตัวเอง

เขาต้องการไปที่ห้องนักบินที่กำลังไฟไหม้เพื่อเปิดประตูห้องโดยสารและบันไดฉุกเฉิน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เครื่องบินเกิดการระเบิดเมื่อครู่ทำให้แผงควบคุมเกิดความผิดปกติ

ไม่ว่าจะเป็นประตูห้องโดยสาร ประตูฉุกเฉินหรือบันไดฉุกเฉิน ทั้งหมดไม่สามารถเปิดได้

นักบินรู้สึกสิ้นหวัง เขาชกประตูห้องโดยสารอย่างแรง “บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! เพราะการระเบิดทำให้เกิดความผิดปกติกับเครื่อง ประตูหนีไฟทั้งหมดไม่สามารถเปิดได้แล้ว!”

ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สึกสะท้านใจพร้อมกัน

พระเจ้า! ทำไมถึงเป็นแบบนี้!

หลายคนที่ได้ยินข่าวนี้ สีหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษทันที

นี่มันช่างเป็นเรื่องซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ โชคร้ายมักเลือกคนที่มีชะตากรรมอาภัพ

มีผู้โดยสารคนหนึ่งทนไม่ไหว ตะโกนลั่นว่า “ถ้าฟ้าลิขิตให้คนตาย คนก็ต้องตายสินะ”

เฉาเล่อแย่งขวานดับเพลิงจากมือนักบิน แล้วฟันลงบนประตูห้องโดยสารอย่างแรง แต่ประตูไม่มีรอยแตกร้าวแม้แต่น้อย

แอร์โฮสเตสก็พยายามเปิดประตูห้องโดยสารด้วยมือ แต่ประตูถูกล็อกด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้จึงไม่สามารถเปิดได้เลย

ที่หลบภัยบนเครื่องบินกลายเป็นเมรุเผาศพในพริบตา

ผู้โดยสารที่สิ้นหวังแล้วเริ่มโทรศัพท์หาครอบครัว และร้องไห้พลางทิ้งคำอำลาไว้

“ฮือ ๆ น้องสาว ฉันรักเธอนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ล้อเธอว่าเป็นหมูอ้วนอีกแล้ว ถ้ามีชาติหน้า ฉันขอเป็นพี่น้องกับเธออีก!”

“ฮือ ๆ ๆ ภรรยา ผมขอโทษ ผมต้องบอกความลับกับคุณอย่างหนึ่ง จริง ๆ แล้วผมซ่อนเงินก้อนหนึ่งไว้ที่บ้าน

เงินก้อนนั้นซ่อนอยู่บนห้องใต้หลังคาบ้านเรา อยู่ในจักรเย็บผ้ารุ่นเก่าที่ไม่ได้ใช้มาหลายปีแล้วนั่นแหละ

ใช่แล้ว ใต้จักรเย็บผ้ามีรู คุณเอื้อมมือเข้าไปก็จะสัมผัสได้

หลายปีมานี้ผมทยอยเก็บไว้ห้าหกหมื่นหยวน ก็พอจะจ่ายค่าเทอมให้ลูกได้หลายครั้งแล้ว”

“สามี! ฉันรักคุณ! ฉันชอบคุณที่สุดเลย ชาติหน้าฉันขอเป็นสามีภรรยากับคุณอีก!”

“คุณหลี่ ถ้าฉันตายไป คุณก็แต่งงานใหม่ได้นะ แต่คุณต้องดูแลลูกของฉันให้ดี ๆ อย่าให้ลูกต้องขาดทั้งแม่และพ่อ ถ้าคุณกล้าทำไม่ดีกับลูกของฉัน ฉันจะกลายเป็นผีร้ายมาหลอกหลอนคุณ!”

เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ทุกคนต่างกำลังบอกลาคนที่รักที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย

เสิ่นชิงเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอมองดูรายชื่อติดต่อที่ว่างเปล่า ดวงตาฉายแววหม่นหมอง

ไม่มีใครส่งข้อความมาหาเธอ ไม่มีใครโทรมาหาเธอ

ในขณะที่เธอเปิดโทรศัพท์ เห็นหน้าจอแสดงข้อความและสายเรียกเข้าที่ว่างเปล่า หัวใจเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ย่าไม่รู้จักใช้อินเทอร์เน็ต ดังนั้นคงยังไม่รู้เรื่องที่เธอประสบภัย

แม้ว่าเวลาที่เธออยู่กับย่าจะสั้น แต่เธอก็ถือว่าย่าเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดในโลก

เสิ่นชิงคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจโทรหาย่า แต่ไม่มีใครรับสาย

เสิ่นชิงมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงพอดี

ตามกิจวัตรประจำวันของย่า ตอนนี้เธอน่าจะกำลังนอนหลับอยู่ ย่ามักจะนอนไม่ค่อยหลับ ดังนั้นตอนที่ท่านงีบกลางวัน โทรศัพท์มือถือจึงปิดเสียงตลอดเวลา

เสิ่นชิงถอนหายใจ แล้วเลื่อนหารายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ จนเจอเบอร์ของลู่เย่

แต่เธอรู้ดีว่าโทรไปก็คงติดต่อไม่ได้

ลู่เย่อยู่ในกองทัพ ซึ่งมีการจัดการแบบทหาร อนุญาตให้ใช้โทรศัพท์มือถือได้เฉพาะวันเสาร์อาทิตย์เท่านั้น แต่วันนี้เป็นวันจันทร์

เป็นไปตามคาด โทรศัพท์ของลู่เย่ก็ติดต่อไม่ได้ มีเสียงระบบตอบรับดังขึ้นเย็นชา “ขออภัย หมายเลขที่คุณเรียกปิดเครื่องอยู่”

หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงสัญญาณไม่ว่างดังต่อเนื่องอย่างเย็นชาและแสบหู

เสิ่นชิงถอนหายใจยาว คิดว่าตัวเองจะโทรหาใครได้อีก

เสิ่นชิงจึงกดโทรหาคุณตาของลู่เย่ ผลปรากฏว่าโทรศัพท์แจ้งว่า “หมายเลขที่คุณเรียกกำลังใช้สายอยู่ กรุณาโทรกลับภายหลัง”

แต่ในเวลานี้ คุณตาหลินกำลังโทรศัพท์ที่สำนักงานการบินพลเรือนเพื่อเจรจากับรัฐบาลพม่า เรียกร้องให้ช่วยเหลือเสิ่นชิงโดยเร็วที่สุด เสียงร้องไห้และเสียงตะโกนดังไม่หยุดหย่อนอยู่ข้างหู ไฟและควันหนาทึบในห้องโดยสารลุกโชนมากขึ้นเรื่อย ๆ

บนเครื่องบิน ผู้โดยสารบางคนถือขวานดับเพลิง ทุบกระจกหน้าต่างเครื่องบินแตก บางคนพยายามหนีออกทางหน้าต่างเครื่องบิน

แต่หน้าต่างเครื่องบินเล็กมาก มีขนาดเพียงพอให้ศีรษะของผู้ใหญ่ลอดผ่านได้เท่านั้น

บางคนยื่นมือออกไปนอกหน้าต่าง พยายามบีบตัวออกไปทางหน้าต่างแคบ ๆ

เสิ่นชิงยังไม่ทันได้ห้าม คนหนึ่งเพิ่งยื่นมือออกไปนอกหน้าต่าง ก็ถูกกระสุนพลาดเป้ายิงโดนแขน เลือดไหลพรั่งพรูทันที เสียงร้องโหยหวนดังไม่หยุด

หลังจากหน้าต่างถูกทุบแตก กระสุนพลาดเป้าจำนวนมากยิงเข้ามาจากด้านนอก

เสิ่นชิงเห็นสถานการณ์แล้ว รีบตะโกนเสียงดัง “ทุกคนรีบหมอบลง!”

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว..”

กระสุนพุ่งผ่านเหนือศีรษะผู้คน กระเด็นเข้าไปในห้องโดยสาร ทำให้ผู้โดยสารตกใจวิ่งพล่านไปมาท่ามกลางเปลวเพลิง

รอบตัวคือไฟที่ลุกไหม้อย่างรุนแรง ที่หน้าต่างคือกระสุนพลาดเป้าที่พุ่งกระเซ็น ด้านล่างคือสนามรบที่เต็มไปด้วยการยิงถล่มไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นทางตันทั้งนั้น