สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 312 เครื่องบินถูกปล้นกลางอากาศ

บทที่ 312 เครื่องบินถูกปล้นกลางอากาศ

แอร์โฮสเตสได้ยินแล้วสีหน้าซีดเผือดในทันที

แย่แล้ว!

เมื่อครู่นี้เธอให้ผู้โดยสารดูคู่มือปฐมพยาบาลฉุกเฉิน ซึ่งทำให้โจรปล้นเครื่องบินไม่พอใจไปแล้ว

“หลังจากปลอบผู้โดยสารแล้ว ให้รีบกลับไปที่ห้องลูกเรือทันที ห้ามทำอะไรเกินกว่านั้น”

แอร์โฮสเตสตัวสั่นเล็กน้อย “รับทราบค่ะ…”

ภายในห้องลูกเรือแคบ ๆ แอร์โฮสเตสหลายคนถูกมัดด้วยเชือก พวกเธอหดตัวอยู่ที่มุมห้องด้วยความหวาดกลัว

ปากและตาของพวกเธอถูกพันด้วยผ้า ไม่สามารถส่งเสียงหรือมองเห็นอะไรได้เลย

ในตอนนี้ หัวหน้าลูกเรือสาวสวยกำลังถูกรัดคอด้วยเชือก ในปากของเธอถูกยัดด้วยผ้าก้อนหนึ่ง มือและเท้าก็ถูกมัดด้วยเชือกเช่นกัน

ในห้องนักบิน นักบินกำลังถูกปืนจี้ที่ศีรษะ มุมตาและมุมปากของเขามีเลือดไหล

หัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่จับนักบินเป็นตัวประกัน กำลังมองจอภาพสอดส่องไปพร้อมกับถือวิทยุสื่อสาร พูดกับแอร์โฮสเตสว่า

“ฉันบอกแล้วว่าห้ามทำอะไรเกินกว่าที่สั่ง เธอแค่ปลอบโยนผู้โดยสารแล้วรีบกลับมา ถ้าไม่กลับมาเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ฉันฆ่าคนสักคนให้ดูก่อนดี”

เมื่อได้ยินคำขู่ของผู้ก่อการร้าย แอร์โฮสเตสที่อยู่ในห้องโดยสารได้แต่ตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือว่า “เข้าใจแล้ว…”

จากนั้น เธอเงยหน้ามองตำแหน่งเฉียงด้านบนของห้องโดยสาร แล้วออกจากห้องโดยสารไป

หลังจากที่แอร์โฮสเตสออกจากห้องโดยสาร เสิ่นชิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียดค่อย ๆ เปิดฝ่ามือของเธอออก

ในฝ่ามือของเธอ มีเข็มกลัดเล็ก ๆ อันหนึ่งอยู่

เข็มกลัดนี้เป็นสิ่งที่แอร์โฮสเตสคนนั้นแอบยัดใส่มือเธอตอนที่เธอเข้าไปช่วยพยุงแอร์โฮสเตสเมื่อครู่นี้

พนักงานต้อนรับทุกคนติดเข็มกลัดไว้ที่หน้าอก แต่ตอนนี้แอร์โฮสเตสกลับแอบยัดเข็มกลัดให้เธอ ความหมายของการกระทำนี้ชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไร

เมื่อนึกถึงการสั่นสะเทือนผิดปกติของเครื่องบินหลายครั้งก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงก็เข้าใจทันที

เครื่องบินลำที่พวกเธออยู่นี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ถูกปล้น

เสิ่นชิงใช้หางตามองไปยังทิศทางสุดท้ายที่แอร์โฮสเตสมอง ที่นั่นมีกล้องวงจรปิดแบบ 360 องศาไม่มีจุดบอด

เห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังใช้กล้องนั้นสอดส่องความเคลื่อนไหวทุกอย่างของทุกคน

สายตาของเสิ่นชิงหม่นลง ดูเหมือนว่าห้องนักบินก็ถูกยึดไปแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นเครื่องบินลำนี้จะบินไปที่ไหน?

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เสิ่นชิงก็ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋า

ในกระเป๋าของเธอมีโทรศัพท์มือถืออยู่

เสิ่นชิงกดปุ่มปรับระดับเสียงของโทรศัพท์ก่อน ปรับให้เสียงเบาที่สุด จากนั้นก็แอบเปิดโทรศัพท์ในกระเป๋า

การเปิดโทรศัพท์บนเครื่องบินเป็นเรื่องอันตรายมาก อาจรบกวนสัญญาณของเครื่องบินและทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ เสิ่นชิงก็ไม่สนใจอะไรมากนัก

เนื่องจากมีกล้องวงจรปิด เสิ่นชิงไม่กล้าเอาโทรศัพท์ออกมา ดังนั้นเธอจึงทำเป็นค้นหาของในกระเป๋า แล้วกดแป้นพิมพ์แบบไม่มองหน้าจอ

สองนาทีต่อมา เสิ่นชิงส่งข้อความขอความช่วยเหลือออกไปสำเร็จ

อีกด้านหนึ่ง แอร์โฮสเตสคิ้วตก เดินกลับห้องลูกเรือด้วยความกังวล

ทันทีที่เธอเปิดประตู ก็ถูกโจรคนหนึ่งลากเข้าไปในห้องแล้วปิดปากไว้

เมื่อแอร์โฮสเตสเห็นภาพในห้องชัดเจน เธอก็ตกใจจนตาเบิกกว้าง

หัวหน้าลูกเรือถูกถอดเสื้อผ้าครึ่งตัวอยู่บนพื้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง

มือใหญ่ของโจรคนหนึ่งกำลังลูบคลำร่างกายเธออย่างหยาบคาย ทิ้งรอยช้ำสีม่วงไว้เป็นหย่อม ๆ

ดวงตาของหัวหน้าลูกเรือเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความอับอาย ทำได้แต่ร้องไห้อย่างไร้เสียง

เธอไม่อาจทนดูต่อไปได้ จึงต้องหันหน้าหนีไป

อย่างไรก็ตาม โจรที่จับตัวเธอไว้ก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อของเธอ ลูบคลำไม่หยุด

เธอพยายามต่อต้านโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกโจรกระชากผมอย่างแรง

การกระชากครั้งนี้ทำให้เจ็บจนน้ำตาไหล ปากของเธอถูกปิดไว้ จึงไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้

วิทยุสื่อสารบนโต๊ะสั่นไม่หยุด แต่โจรทั้งสองคนที่กำลังคลั่งไคล้ในกามารมณ์กลับไม่ได้สังเกตเห็น

พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับการลวนลามแอร์โฮสเตสทั้งสองคน

ในตอนนี้ เธอกลัวมาก หลังของเธอเกร็งตรง ร่างกายสั่นเทา อยากจะกรีดร้องแต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“สาวน้อย อย่าเพิ่งรีบร้อน พวกเราแค่ลองลูบคลำเล่น ๆ เท่านั้น รอถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ค่อยให้เธอบริการพวกเราดี ๆ”

โจรคนหนึ่งกระซิบข้างหูของเธอ

ขณะที่พูด เขาก็ดึงมือออกจากเสื้อของแอร์โฮสเตส แล้วค่อย ๆ ลูบลงไปที่ชายกระโปรง

ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ! เธอกรีดร้องอย่างสิ้นหวังในใจ หลังของเธอขนลุกซู่ ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องลูกเรือก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก…”

เสียงเคาะประตูนี้ทำให้พวกโจรผู้จับตัวประกันตกใจมาก พวกเขาหยุดการกระทำในมือทันที แล้วถือปืนค่อย ๆ เคลื่อนไปที่หน้าประตู

พวกโจรเพิ่งเห็นว่าวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างขึ้น จึงรีบคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมา

หัวหน้าโจรพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวผ่านวิทยุสื่อสาร

“ฉันเรียกพวกแกมานานแล้ว ทำไมเพิ่งรับสาย? พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่? มีคนสามคนมาที่หน้าห้องลูกเรือ รีบให้แอร์โฮสเตสไล่พวกเขาไป อย่าให้พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ”

เห็นหัวหน้าโมโห พวกโจรก็พยักหน้ารัว ๆ “ได้ ได้ เข้าใจแล้ว!”

เห็นว่าในห้องไม่มีความเคลื่อนไหว ประตูห้องลูกเรือก็ถูกเคาะดังปัง ๆ

แอร์โฮสเตสมองออกไปข้างนอก พบว่าเป็นคุณป้าที่เพิ่งทำเสื้อผ้าเปื้อนเมื่อครู่นี้

คุณป้าผมหยิกเคาะประตูพลางพูดว่า

“สายการบินของพวกคุณเป็นอะไร? ฉันกดกริ่งเรียกบริการจนพังแล้ว ทำไมไม่มีพนักงานคนไหนออกมาเลย?”

ด้านหลังของคุณป้าผมหยิกคือเฉาเล่อที่ยืนอยู่ และข้าง ๆ เฉาเล่อคือเสิ่นชิง

เสิ่นชิงเคาะประตูพลางพูดว่า “คุณแอร์โฮสเตส ประตูห้องน้ำเปิดไม่ออก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ต้องหาคนมาดูไหม”

โจรผู้จับตัวประกันผลักแอร์โฮสเตสเป็นสัญญาณให้เธอรีบออกไปจัดการ

แอร์โฮสเตสเช็ดน้ำตาให้แห้ง พลางจัดเสื้อผ้าไปด้วย แล้วพูดเสียงนุ่มนวลว่า

“ผู้โดยสารทุกท่าน ในระหว่างที่เครื่องบินกำลังบิน โปรดอย่าลุกออกจากที่นั่งและเดินไปมาตามอำเภอใจ ตอนนี้ขอให้ทุกท่านรีบกลับไปนั่งที่และคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ฉันจะรีบไปทันที”