สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 296 อยากหาหนุ่มน้อยสักคน

บทที่ 296 อยากหาหนุ่มน้อยสักคน

เมื่อเผชิญกับคำถามของสวีลี่ เสิ่นชิงถอนหายใจพลางยกมือขึ้นแตะหน้าผากอย่างหมดคำพูด “เดี๋ยวฉันจะจัดการพวกเธอเอง”

“ขอโทษนะคะ ช่วยออกไปได้ไหมคะ พื้นที่พักผ่อนนี้สงวนไว้สำหรับลูกค้าคนสำคัญเท่านั้น”

เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงและคนอื่น ๆ ยังคงนั่งอยู่ไม่ขยับ พนักงานขายก็พูดซ้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าเย็นชา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนี้ดึงดูดความสนใจของลูกค้าคนอื่น ๆ ในร้าน พวกเขาต่างมองมาที่เสิ่นชิง และเพื่อนอีกสองคนด้วยสายตาแปลก ๆ

สายตาเหล่านั้นมีทั้งความอยากรู้อยากเห็น การสำรวจตรวจสอบ แต่ส่วนใหญ่เป็นการดูถูกเหยียดหยามด้วยความรู้สึกเหนือกว่า

ร้านสินค้าหรูหราแห่งนี้ ลูกค้าที่มาใช้บริการเกือบทั้งหมดเป็นชนชั้นสูงของประเทศ K

นักท่องเที่ยวทั่วไปก็ไม่ค่อยเข้ามา พวกเขามักจะหยุดเดินเมื่อเห็นป้ายราคาในตู้โชว์

นักท่องเที่ยวที่หน้าด้านยึดพื้นที่พักผ่อนแบบนี้ หาได้ยากจริง ๆ

เสิ่นชิงไม่สนใจสายตาแปลก ๆ เหล่านั้น เธอเพียงแค่เขย่าแก้วกระดาษที่ว่างเปล่า เป็นสัญญาณให้พนักงานขายเติมน้ำให้เธอ เมื่อเห็นการกระทำของเสิ่นชิง พนักงานขายเกือบจะโกรธจนกัดฟันกรอด

ซื้อของไม่ได้ แต่ยังมาทำตัวเป็นเศรษฐีที่นี่ ช่างไม่รู้จักอายเสียจริง!

พนักงานขายโกรธจนหน้าซีดเขียว ถ้าในแก้วมีน้ำ เธอคงสาดใส่ไปแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าเย่อหยิ่งของพนักงานขาย สวีลี่รู้สึกขบขันเล็กน้อย จึงแสดงสีหน้าเหมือนกำลังดูละครสนุก

เธอรอคอยที่จะเห็นว่า พนักงานขายที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาคนนี้ จะแสดงสีหน้าแบบไหนเมื่อรู้ตัวตนที่แท้จริงของเสิ่นชิง

พนักงานขายเมินเฉยเสิ่นชิง ไม่ยอมรินน้ำให้ เพียงแค่กลอกตาแล้วเดินผ่านไป

“พวกบ้านนอกนั่นช่างเกินไปจริง ๆ! ถึงกับคิดจะให้ฉันรินน้ำให้พวกเธอ? พวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”

พนักงานขายหันหลังให้กลุ่มคน พูดบ่นเสียงดังเป็นภาษาของประเทศ K กับพนักงานคนอื่น

พวกเธอคิดว่า เสิ่นชิงและทั้งสามคนไม่เข้าใจภาษาของประเทศ K จึงเยาะเย้ยอย่างไม่ยั้งอยู่ข้าง ๆ

“ฉันเพิ่งเห็นมา พวกเธอไม่มีแบรนด์เนมติดตัวสักชิ้น เสื้อผ้าทั้งหมดที่สวมใส่รวมกันคงไม่เกิน 200”

“ช่างน่าขันจริง ๆ คนแบบนี้ยังกล้ามาร้านเราอีกเหรอ?”

“มีความเป็นไปได้ไหมว่าพวกเธอไม่รู้ว่านี่เป็นร้านสินค้าหรูหรา?”

“ถ้าอ่านโลโก้ไม่ออก อย่างน้อยก็น่าจะดูราคาออกนะ ฉันเดาว่าพวกเธอมาแค่เช็กอินถ่ายรูปอวดเท่านั้นแหละ”

เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งทวีความกล้ามากขึ้น

แต่จริง ๆ แล้วทุกคำพูดของพวกเธอ เสิ่นชิงได้ยินเข้าหูและจดจำไว้ในใจทั้งหมด

สิบนาทีต่อมา

ประตูกระจกของร้านถูกผลักออก ผู้จัดการร้านก็รีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอก

เมื่อเขารู้ว่าเสิ่นชิงมาถึงร้านแล้ว ผู้จัดการคิมรู้สึกขนหัวลุก แย่แล้ว เขามาสายเสียได้

ผู้จัดการคิมรีบร้อนเปิดประตูเข้ามา พนักงานขายหลายคนที่กำลังคุยกันเรื่องไร้สาระอยู่ เมื่อเห็นผู้จัดการมาก็หยุดพูดทันที

“สวัสดีค่ะผู้จัดการ” พนักงานขายพากันพยักหน้าทักทายผู้จัดการคิมที่เพิ่งเข้าประตูมา ก็เริ่มมองซ้ายมองขวาทันที

เสิ่นชิงโบกมือให้เขา

เมื่อเห็นลักษณะของเสิ่นชิง ผู้จัดการคิมก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วรีบวิ่งเข้าไปหา

เขาไม่คิดว่า ผู้นำตระกูลเฉียวคนปัจจุบันจะยังสวยขนาดนี้

ผู้จัดการคิมจัดการอารมณ์ตัวเองแล้ววิ่งไปด้านหน้าเสิ่นชิง ก้มหัวคำนับพลางพูดว่า “ขอโทษครับ รถติดบนถนน ผมมาสาย ขอให้คุณยกโทษให้ด้วย”

เสิ่นชิงไม่พูดอะไร เพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองอย่างเย็นชา “ผู้จัดการคิม คุณเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้านได้แล้ว”

ผู้จัดการคิมไม่เข้าใจความหมายของเสิ่นชิง เขาตาโตขึ้นทันทีและพูดว่า “คุณหมายความว่ายังไงครับ?”

ดวงตาของเสิ่นชิงวาบขึ้น แล้วตวาดเสียงเย็น “แม้แต่พนักงานใต้บังคับบัญชาของคุณยังควบคุมไม่ได้ ดังนั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้จัดการอีกต่อไป”

พนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์เห็นผู้จัดการก้มหัวคำนับให้เสิ่นชิง ก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจทันที รู้สึกว่าเรื่องไม่ดีแน่

พอเจอหน้าก็ปลดออกจากตำแหน่งเลย นี่ทำให้ผู้จัดการคิมตกใจมาก

ผู้จัดการคิมมองดูเสิ่นชิงด้วยสีหน้าหวาดกลัวพูดว่า “ผมทำอะไรผิดไปเหรอครับ ขอความกรุณาชี้แจงด้วย”

เสิ่นชิงมองไปที่ประตูด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

ในตอนนั้น พนักงานขายหญิงที่อยู่ตรงประตูก็เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวทางนี้

“อยากรู้ว่าทำไมใช่ไหม คุณไปดูกล้องวงจรปิดได้นะ”

พูดจบ เสิ่นชิงก็ไม่พูดอะไรอีก

ท่าทีเย็นชาของเสิ่นชิง ทำให้ผู้จัดการคิมรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เขากำลังจะไปที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด แต่ถูกสวีลี่เรียกไว้ สวีลี่ชี้ไปที่แก้วเปล่าตรงหน้าเสิ่นชิง

ผู้จัดการคิมเข้าใจความหมาย เขารินน้ำให้ทั้งสามคนด้วยตัวเอง และยังนำผลไม้จานใหญ่มาเสิร์ฟด้วย

เมื่อเห็นการกระทำของผู้จัดการร้าน พนักงานขายหญิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็กะพริบตาปริบ ๆ

หลังจากนั้น ผู้จัดการคิมก็ไปที่ห้องควบคุมเพื่อดูภาพจากกล้องวงจรปิด

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้จัดการคิมก็ออกมาจากห้องควบคุมด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาเดินตรงไปที่ประตู แล้วตะโกนด่าพนักงานขายอย่างเสียงดัง “พวกเธอมีสมองเป็นหมูกันหรือไง? รู้ไหมว่าคนที่นั่งอยู่บนโซฟานั่นเป็นใคร?”

พนักงานขายได้ยินแล้วสีหน้าซีดเผือดทันที

พวกเธอทำให้ลูกสาวตระกูลร่ำรวยไหนโกรธเข้าแล้วเหรอ?

พนักงานขายคนหนึ่งพูดเสียงเบา “เป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวยที่เราทำให้โกรธเหรอคะ?”

ผู้จัดการคิมส่ายหน้า พูดอย่างโกรธเคือง “เธอไม่ใช่ลูกสาวตระกูลร่ำรวยหรอก”

พนักงานขายได้ยินแล้วก็โล่งอก ที่แท้ก็ไม่ใช่ลูกสาวตระกูลร่ำรวยนี่เอง งั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว

แต่ประโยคต่อมาของผู้จัดการคิม ก็ทำให้พวกเธอตกลงไปในเหวลึกอีกครั้ง

“เธอไม่ใช่ลูกสาวตระกูลร่ำรวย แต่เธอคือประธานบริษัทของเรา!”

โครม!

คำพูดของผู้จัดการคิมดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าข้างหูพนักงานขายในตอนนี้ พนักงานขายหญิงเหล่านั้นรู้สึกอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

จบกันแล้ว พวกเธอไปทำให้ตระกูลเศรษฐีโกรธเข้าเสียแล้ว

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเธอทุกคนถูกไล่ออกแล้ว!” ผู้จัดการคิมกัดฟันพูดอย่างดุดัน

“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอจะไม่สามารถหางานในวงการนี้ได้อีกต่อไป และจะไม่มีร้านสินค้าหรูหราที่ไหนจ้างพวกเธออีกด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้น พนักงานขายหญิงเหล่านั้นตกใจจนหน้าซีดเผือด พวกเธอรีบวิ่งไปหาเสิ่นชิงแล้วก้มหัวขอโทษ

พวกเธอพูดคำขอโทษเป็นภาษาจีนอย่างติดขัด

แต่เสิ่นชิงกลับพูดเป็นภาษาของประเทศ K อย่างคล่องแคล่วว่า

“ฉันไม่ยอมรับคำขอโทษ พนักงานอย่างพวกเธอที่ประจบคนมีอำนาจและรังแกคนที่ด้อยกว่า ไม่มีคุณสมบัติที่จะทำงานในร้านของฉันเลย ขอโทษนะ พวกเธอถูกไล่ออกแล้ว”

เมื่อได้ยินว่า เสิ่นชิงพูดภาษาของประเทศ K ได้ พนักงานขายหญิงเหล่านั้นก็รู้สึกอึดอัดและยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

“พอแล้ว ๆ พวกเธอรีบเก็บข้าวของแล้วไปให้พ้นซะ!” ผู้จัดการคิมไล่พนักงานขายหญิงเหล่านั้นออกไปโดยตรง

หลังจากนั้น เขายิ้มแหย ๆ มองไปทางเสิ่นชิง “ผมจะต้องจดจำบทเรียนนี้ไว้แน่นอน และจะคอยกำกับดูแลพนักงานให้มากขึ้น คุณจะให้ผมเป็นผู้จัดการต่อไปได้ไหมครับ…”

เสิ่นชิงมองผู้จัดการคิมด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

ความจริงแล้วเธอไม่ได้มีความตั้งใจที่จะไล่ผู้จัดการคิมออก เพียงแค่ต้องการใช้โอกาสนี้ตักเตือนเขาเท่านั้น

เสิ่นชิงจิบน้ำชา “ก็ต้องดูผลงานของคุณต่อไป ตอนนี้ฉันมีเรื่องหนึ่งที่จะให้คุณไปทำ”

ผู้จัดการคิมโค้งตัวลงต่ำกว่าเดิม “เชิญคุณสั่งมาเลยครับ ผมจะทำให้สำเร็จแน่นอน”

เสิ่นชิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ฉันได้ยินมาว่า MS เอนเตอร์เทนเมนต์มีเด็กฝึกไอดอลอยู่มากมาย ฉันอยากรู้จักพวกเขา”

พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้จัดการคิมก็แสดงออกถึงความเข้าใจในทันที

เข้าใจแล้ว! นี่คือการมาหาหนุ่มน้อยนี่เอง!