สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 277 ขอโทษ ฉันแพ้ความโรแมนติก

บทที่ 277 ขอโทษ ฉันแพ้ความโรแมนติก

“เปรี๊ยะ…”

เมื่อชิงช้าสวรรค์เอียงตัว โต๊ะและเก้าอี้ทั้งหมดในห้องกระจกก็ล้มลงกับพื้น

แก้วไวน์และจานกระเบื้องบนโต๊ะตกลงมาแตกกระจาย เศษกระเบื้องแหลมคมกระเด็นไปทั่ว

“ระวัง!”

ลู่เย่ตะโกนเตือนด้วยความตกใจ แล้วยื่นมือไปคว้าตัวเสิ่นชิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน เขาใช้แขนปกป้องเสิ่นชิงจากเศษกระจกที่กระเด็นมา

นักท่องเที่ยวที่นั่งอยู่ในห้องกระจกอื่น ๆ ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก

“กรี๊ดดด!”

เสียงกรีดร้อง เสียงไซเรน และเสียงระเบิดผสมปนเปกัน ประสานกันเป็นบทเพลงแห่งความตายอันอึกทึก

ชิงช้าสวรรค์ที่สูงเสียดฟ้ากลับหักครึ่งกลางลำ ห้องกระจกที่แขวนอยู่ด้านบนส่ายไหวราวกับจะหลุดร่วง ดูเหมือนว่าอีกเพียงวินาทีเดียวก็จะร่วงหล่นลงมาจากที่สูงกระแทกพื้น เสิ่นชิงมองลงไปผ่านกระจก ด้านล่างเต็มไปด้วยเปลวไฟ เป็นไฟไหม้ที่เกิดจากการระเบิดเมื่อครู่

ปี๊บ!

เสียงเตือนภัยแหลมดังขึ้น “เรียนท่านผู้โดยสารที่เคารพ ขอแทรกประกาศฉุกเฉิน…”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศฉุกเฉินดังขึ้นข้างหู เสิ่นชิงถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้ก็คือ กระเช้ากระจกหมายเลข 600 เกิดระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน และจุดที่ระเบิดของกระเช้าหมายเลข 600 นั้นก็แยบยลมาก คือเกิดขึ้นตอนที่มันหมุนมาถึงเสาหลักของชิงช้าสวรรค์พอดี

ดังนั้นตอนที่กระเช้าหมายเลข 600 ระเบิด เสาหลักของชิงช้าสวรรค์ก็ถูกระเบิดเสียหายไปด้วย

แต่โชคดีที่อุปกรณ์เครื่องเล่นของสวนสนุกมีคุณภาพดีเยี่ยม แม้ว่าเสาหลักของชิงช้าสวรรค์จะถูกระเบิด ก็ไม่ได้ขาดออกจากกันโดยตรง มิฉะนั้นกระเช้ากระจกกว่า 1000 อันนี้คงจะร่วงลงสู่พื้นดินทั้งหมดแล้ว

หากตกลงมาจากความสูง 300 เมตร คงไม่มีใครรอดชีวิตแน่

“กระเช้าหมายเลข 600 เหรอ?”

เมื่อได้ยินว่ากระเช้าหมายเลข 600 เกิดระเบิด เสิ่นชิงและลู่เย่ต่างก็ตกตะลึงพร้อมกัน

“ผู้ชายคนนั้นมีปัญหา” ทั้งสองคนเอ่ยออกมาพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวกัน

พวกเขาจำได้ว่า เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มีชายหนุ่มใส่แว่นกรอบดำคนหนึ่งมาขอเปลี่ยนห้องส่วนตัวกับพวกเขาโดยเฉพาะ

ตอนนี้คิดดูแล้ว การระเบิดครั้งนี้ต้องมีการวางแผนมาก่อนแน่นอน

เสิ่นชิงรู้สึกใจหายวาบ เธอกัดฟันพูดว่า “เป็นไปได้มากว่าพวกเขามาเพื่อเล่นงานพวกเรา”

ลู่เย่ส่ายหัว เงยหน้ามองไปที่เสิ่นชิง “ไม่ใช่ ไม่ใช่เพื่อเล่นงานพวกเรา แต่เป็นเพื่อเล่นงานเธอ ฉันอยู่ในกองทัพมาตลอด ไม่เคยสร้างศัตรูกับใคร ดังนั้นมันต้องเป็นการมาเล่นงานเธอแน่นอน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงขมวดคิ้ว ความสงสัยผุดขึ้นมาในใจ

มาเล่นงานเธอเหรอ?

นี่มันสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์นะ จะมีคนตามมาแก้แค้นถึงต่างประเทศเลยเหรอ?

เสิ่นชิงนึกถึงประสบการณ์ในช่วงนี้ ถ้าจะพูดถึงคนที่สร้างศัตรู ก็มีแต่วิลเลียมเท่านั้นที่เป็นไปได้ แต่ไม่นาน เสิ่นชิงก็ส่ายหัวปฏิเสธ

เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นวิลเลียม

ที่นี่เป็นอาณาเขตของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ถึงแม้ว่าวิลเลียมจะไม่พอใจ เขาก็ไม่กล้าทำกระทำการแบบนี้แน่

เพราะถ้าหากถูกตรวจสอบ มันก็เท่ากับว่าประเทศ M ประกาศสงครามกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เกี่ยวพันถึงสงครามระหว่างสองประเทศ วิลเลียมเป็นไปไม่ได้ที่จะประมาทเช่นนี้

ในสวนสนุกก็เต็มไปด้วยแสงไฟ ฝูงชนวุ่นวาย นักท่องเที่ยวต่างแย่งกันวิ่งออกไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ทันได้ระบายคนออก สถานการณ์จึงดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้ชั่วขณะ

ไม่ไกลจากสวนสนุก ในตึกใหญ่หลังหนึ่ง ชายหลายคนกำลังทุบตีคน ๆ หนึ่งอยู่

ชายที่อยู่บนพื้นถูกซ้อมจนหัวแตกเลือดไหล แว่นกรอบดำของเขาก็ถูกเหยียบแตก เลนส์แก้วสะท้อนแสงริบหรี่อยู่บนพื้น

“พอแล้ว พาเขามาที่นี่”

ในความมืด มีเสียงทุ้มเย็นเยียบดังขึ้น ถ้าเสิ่นชิงอยู่ที่นี่ เธอจะต้องรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูมาก สองคนพยุงชายคนนั้นขึ้นมา ลากเขามาตรงหน้าซุนเจ๋อ

ในความมืด ผมสีเงินและฟันขาวเป็นประกายของซุนเจ๋อ ดึงดูดสายตาอย่างมาก

ซุนเจ๋อคว้าผมของชายคนนั้นขึ้นมา บังคับให้เขามองหน้าตัวเอง

มองดูใบหน้าช้ำบวมของชายคนนั้น ซุนเจ๋อยกมือตบหน้าเขาอีกครั้ง “แกมันไม่เข้าใจภาษาคนใช่ไหม? ฉันสั่งให้แกไปจับตัวคน ไม่ใช่ให้ไปฆ่าคน ไอ้บ้า!”

ความตั้งใจเดิมของซุนเจ๋อ คือให้ชายแว่นจัดการคนไปจับตัวเสิ่นชิงมา แต่ชายแว่นกรอบดำกลับเข้าใจผิด ถึงกับพาคนไปวางระเบิด เกือบจะระเบิดเสิ่นชิงตายอยู่แล้ว

หลังจากซุนเจ๋อระบายความโกรธออกมาแล้ว ก็สั่งลูกน้องว่า “พาเขากลับไป ขังไว้สักสองสามวัน แล้วคอยดูแลให้ดี”

ชายแว่นกรอบดำเป็นหนึ่งในผู้บริหารของซุนเจ๋อ เชี่ยวชาญเรื่องการระเบิด ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ผ่านมา ถ้าทำผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดนี้ ปกติจะถูกประหารชีวิตทันที

แต่ซุนเจ๋อคิดว่า ชายแว่นกรอบดำเป็นคนมีความสามารถ ถ้าตายไปอย่างนี้ก็น่าเสียดาย ดังนั้นครั้งนี้จึงปรานีไว้ชีวิต

“ขอบคุณคุณซุนที่ไว้ชีวิต ขอบคุณคุณซุนที่ไว้ชีวิต!”

ชายแว่นกรอบดำรีบคุกเข่าลง ก้มหัวลงกับพื้นด้วยความซาบซึ้งเจ็ดแปดครั้งติดต่อกัน

สวนสนุกกลายเป็นทะเลเพลิง ผู้คนหลายหมื่นคนกรีดร้องวิ่งออกมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและนักดับเพลิงกำลังเร่งอพยพผู้คนออกจากพื้นที่อย่างเร่งด่วน

อย่างไรก็ตาม ยังมีนักท่องเที่ยวกว่า 1,000 คนติดอยู่ในกระเช้าชิงช้าสวรรค์ ลอยอยู่กลางอากาศที่ความสูง 300 เมตร

ลู่เย่กอดเสิ่นชิงพิงผนังกระจกของกระเช้า รอคอยการช่วยเหลืออย่างสงบ

ที่ความสูงหลายร้อยเมตร ทั้งสองคนหายใจติดกัน พึ่งพาอาศัยกันและกัน

ลู่เย่จ้องมองเสิ่นชิง เขาปัดผมที่ยุ่งเหยิงข้างหูของเธอไปด้านหลัง แล้วถามเบา ๆ ว่า “กลัวไหม?”

เสิ่นชิงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่กลัวหรอก กระเช้ากระจกนี่ดูแข็งแรงดีนะ”

“ฮ่า ๆ…”

ลู่เย่หัวเราะเบา ๆ เลิกคิ้วขึ้น “ฉันนึกว่าเธอจะพูดว่า ‘มีนายอยู่ ฉันก็ไม่กลัวแล้ว’ ซะอีก”

เสิ่นชิงพูดอย่างหงุดหงิด “ขอโทษนะ ฉันแพ้ความโรแมนติกนิดหน่อย

หลังจากนั้น เสิ่นชิงเลื่อนสายตาไปที่แขนของลู่เย่

เมื่อครู่นี้ลู่เย่ใช้แขนป้องกันเศษกระจกที่กระเด็นมาเพื่อปกป้องเธอ

ดังนั้นตอนนี้แขนของลู่เย่จึงเต็มไปด้วยรอยเลือด บางจุดยังมีเศษกระจกเล็ก ๆ ปักอยู่

เสิ่นชิงดึงผ้าโปร่งลงมาจากโคมไฟคริสตัล แล้วหยิบไฟแช็กและมีดทานอาหารที่อยู่ตรงมุมขึ้นมา

“ฟู่!”

เปลวไฟสีส้มร้อนแรงพุ่งออกมาจากไฟแช็ก

เสิ่นชิงนำมีดทานอาหารที่สะอาดไปลนไฟสักครู่ แล้วใช้มีดค่อย ๆ แคะเศษกระจกบนแขนของลู่เย่ออกทีละชิ้น

การเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวลมาก ลู่เย่แทบไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

ห้องกระจกหมายเลข 999 พอดีอยู่ที่จุดสูงสุดของชิงช้าสวรรค์ คล้ายกับห่างจากดวงจันทร์เพียงครึ่งเมตร

แสงจันทร์ส่องผ่านห้องกระจก หลั่งไหลลงมาเป็นแสงสีเงินอันสดใส เสิ่นชิงและลู่เย่อาบแสงจันทร์ ร่างกายของทั้งสองคนราวกับคลุมด้วยผ้าแพรบางสีเงินที่ไหลริน งดงามจนพูดไม่ออก

ในสายตาของลู่เย่ เส้นผมทุกเส้นของเสิ่นชิงดูเหมือนจะเปล่งประกาย

“นายไม่เจ็บเหรอ? มุมปากยิ้มกว้างจนถึงหลังหู”

เมื่อเห็นลู่เย่ยังคงยิ้มโง่ ๆ เสิ่นชิงรู้สึกหมดคำพูด ทั้ง ๆ ที่แขนบาดเจ็บขนาดนี้ แต่กลับยิ้มได้ขนาดนี้

คนคนนี้ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดหรืออย่างไร

ลู่เย่หัวเราะคิกคัก “ไม่เจ็บหรอก เธอคือยาแก้ปวดของฉัน”