สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 247 ซุนเจ๋อตกใจ! เสิ่นชิงได้เป็นอัยการแล้ว

บทที่ 247 ซุนเจ๋อตกใจ! เสิ่นชิงได้เป็นอัยการแล้ว

เมื่อได้ยินว่าคุณย่าต้องการพบลู่เย่ เสิ่นชิงจึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ย่าคะ ต้องการถามเขาเรื่องอะไรเหรอคะ?”

คุณย่าสูดบุหรี่เบา ๆ อัดควันไว้นานก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากคุยกันสองสามคำ”

เห็นคุณย่าไม่ยอมพูดอะไรมากไปกว่านั้น เสิ่นชิงจึงได้แต่ส่งเบอร์โทรศัพท์ของลู่เย่ไปให้

เสิ่นชิงเสริมว่า “ตอนนี้ลู่เย่เป็นทหารอยู่ในกองทัพ เขาจะใช้โทรศัพท์มือถือได้เฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้นค่ะ”

คุณย่าได้ยินแล้ว ดวงตาของเธอสว่างวาบขึ้นทันที

เธอตบต้นขาของตัวเองแล้วพูดว่า “ดี เป็นทหารดีแล้ว พวกเธอทั้งสองคนจะได้รับใช้ประเทศชาติและประชาชนด้วยกัน!”

เธอกลัวว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะไม่เอาไหน ไม่มีอะไรดี ๆ ทำ แต่ตอนนี้เป็นทหารแล้ว ก็ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณแผ่นดินแล้ว ดีมาก!

คุณย่ารู้สึกว่าคนหนุ่มสาวควรจะรับใช้ประเทศชาติ ทุ่มเทแรงกายแรงใจ

“อ้อใช่ คุณย่า ช่วงนี้ย่าต้องคอยสังเกตสถานการณ์บนภูเขาด้วยนะคะ พยายามอย่าติดต่อกับคนนอกเท่าที่จะทำได้ หนูเป็นห่วงว่าอาจจะมีคนคิดไม่ดีกับอวี่หราน”

ไม่รู้ว่าทำไม เสิ่นชิงรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ในใจ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คุณย่าก็แสดงสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

“หลานสาว เธอวางใจได้ ฉันจะปกป้องอวี่หรานให้ดี ถึงแม้จะมีคนมาหาเรื่อง ในเขตของพวกเราเอง คนนอกก็ต้องเสียเปรียบอยู่ดี”

เสิ่นชิงพยักหน้า “ค่ะคุณย่า ช่วงนี้พวกคุณต้องระวังตัวให้มากนะคะ”

หลังจากวางสาย เสิ่นชิงก็ลองโทรหาโจวอวิ๋นอีกครั้ง แต่ปลายสายก็ยังคงไม่มีคนรับสาย เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วครุ่นคิดอย่างละเอียด

โจวอวิ๋นยังสามารถไปเยี่ยมเฉียวเทียนเอินที่โรงพยาบาลได้ นั่นแสดงว่าไม่มีใครจำกัดอิสรภาพของเธอ

เธอน่าจะยังปลอดภัยอยู่ชั่วคราว

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังคิดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีรถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งที่เปิดไฟกะพริบทั้งสองข้าง แล่นออกมาจากมุมถนน แล้วจอดขวางตรงหน้าเสิ่นชิงอย่างกะทันหัน ปิดกั้นเส้นทางของเธออย่างหยาบคาย

เมื่อเห็นว่า รถคันนี้จงใจจอดขวางทาง เสิ่นชิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากที่เคยก้มต่ำ แล้วใช้สายตาพิจารณามองสำรวจรถคันนั้นอย่างละเอียดจากบนลงล่าง

ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีดำพร้อมผูกเนกไทก็เดินลงมา

ชายคนนั้นมีร่างกายใหญ่โต ไหล่กว้างเอวหนา ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนังที่ดูดุดัน ราวกับว่าอีกวินาทีถัดไปเขาจะพูดคำหยาบคายออกมาจากปากว่า ‘เฮ๊ยน้องชาย มาฟันฉันสิ’

แต่บุคคลที่ดูดุร้ายเช่นนี้ กลับสวมชุดสูทที่ดูเรียบร้อย เนื้อตัวที่ใหญ่โตถูกเสื้อเชิ้ตสีขาวรัดจนเป็นช่องเล็ก ๆ ดูแล้วช่างตลกสิ้นดี

เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มือขวาของเธอเลื่อนไปที่เอวอย่างแนบเนียน

ที่นั่น มีปืนเหน็บอยู่

อย่างไรก็ตาม เธอสวมเสื้อคลุมอยู่ คนอื่นจึงไม่สามารถสังเกตเห็นได้เลย

เนื่องจากลักษณะพิเศษของงาน ผู้อำนวยการหลี่ได้ยื่นคำขออนุญาตพกพาอาวุธปืนให้กับเสิ่นชิงโดยเฉพาะ เธอสามารถพกพาอาวุธปืนติดตัวไว้ป้องกันตัวได้ตลอดเวลา

หลังจากชายคนนั้นลงจากรถ เขาแสดงรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วทักทายเสิ่นชิงอย่างสุภาพว่า “คุณคือท่านอัยการอาวุโสเสิ่นจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงใช่ไหมครับ? สวัสดีครับ ผมชื่อไช่หย่งหยวน”

เสิ่นชิงเคยได้ยินชื่อไช่หย่งหยวนมาก่อน เขาเป็นนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหางโจว มีโครงการอสังหาริมทรัพย์สิบกว่าแห่ง และเป็นเจ้าของบาร์ สโมสร และร้านไพ่นกกระจอกอีกหลายสิบแห่ง

เสิ่นชิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย คนคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับวงการบันเทิงเลย ทำไมเขาถึงมาหาเธอล่ะ? แต่เสิ่นชิงก็ยังตอบอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะคุณไช่ มีอะไรให้ฉันรับใช้เหรอคะ?”

ไช่หย่งหยวนมองเสิ่นชิง ยิ้มพลางถูมือไปมาพูดว่า

“คุณเสิ่น ผมชื่นชมคุณมานานแล้ว ผมมีบางอย่างอยากจะบอกคุณ และมีเรื่องบางอย่างอยากจะปรึกษาคุณด้วย คุณคิดว่าคุณจะให้เกียรติผมได้ไหมครับ?”

ไช่หย่งหยวนพูดพลางเปิดประตูรถ ทำท่าเชิญชวน

เสิ่นชิงเข้าใจแล้ว ฮึ ก็แค่อีกคนที่อยากจะขอความช่วยเหลือนั่นเอง

คนที่เคยให้ของขวัญเธอก่อนหน้านี้ ตอนนี้ยังไม่ได้ถูกปล่อยตัวออกมาเลย

คนคนนี้กล้าได้ยังไง?

แล้วก็ ใครเชิญเธอ เธอก็ไปเหรอ? คิดว่าเธอเป็นอะไร?

เสิ่นชิงไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า

“ในเมื่อคุณชื่นชมฉัน แล้วทำไมตอนแรกถึงต้องถามว่าฉันเป็นใครด้วยล่ะ? ถ้าเขาชื่นชมฉัน คงไม่มีทางไม่รู้กฎของฉัน

ข้อแรก ฉันไม่รับของขวัญจากใครทั้งนั้น ข้อสอง ฉันไม่ช่วยทำธุระให้ใครทั้งสิ้น”

พูดจบ เสิ่นชิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเสริมประโยคเยาะเย้ยว่า “อีกอย่างนะ ถึงแม้คุณจะชื่นชมฉัน แต่คุณก็ไม่มีโอกาสหรอก เพราะฉันชอบคนที่อายุน้อยกว่านี้”

ไช่หย่งหยวน “…”

เสิ่นชิงพูดออกมาตรง ๆ ทำให้ไช่หย่งหยวนรู้สึกอึดอัด

คำพูดของเธอนั้นตรงไปตรงมา เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้อนรับ

ไช่หย่งหยวนก็รู้ดีในใจ แต่วันนี้เขามีเรื่องต้องขอร้อง จึงจำเป็นต้องวางตัวต่ำลงต่อไป

ไช่หย่งหยวนแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่เข้าใจดี รีบโบกมือแล้วพูดต่อว่า “ขอโทษครับคุณเสิ่น เมื่อกี้ผมอาจจะใช้คำพูดไม่เหมาะสม ที่จริงแล้วผมรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้พบคุณ”

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “มีอะไรก็พูดตรงนี้เลย”

สีหน้าของไช่หย่งหยวนดูไม่ดีเอาเสียเลย

เขาเคยติดต่อกับคนในวงการราชการมามากมาย แต่คนที่ไม่ให้เกียรติทั้งต่อหน้าและลับหลังแบบเสิ่นชิงนี้ หาได้ยากจริง ๆ

เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอปัญหามาก่อน แต่ปัญหาที่ทั้งเย็นชาและแทงใจดำแบบเสิ่นชิงนี้ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ไม่รอให้ไช่หย่งหยวนตั้งตัวทัน เสิ่นชิงก็โบกมือเรียกตำรวจจราจรสองนาย แล้วชี้ไปทางรถที่จอดขวางอยู่ตรงหน้าพลางพูดว่า “คนคนนี้จอดรถผิดกฎหมาย ปรับเขาเลย!”

ตำรวจจราจรรู้จักเสิ่นชิง แต่ไม่รู้จักไช่หย่งหยวน

เขาเห็นว่าไช่หย่งหยวนกำลังรบกวนเสิ่นชิง จึงทำหน้าเคร่งขรึม แล้วเขียนใบสั่งปรับสองใบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พูดอย่างไม่ไว้หน้าว่า

“สหายคนนี้ กรุณาไปจ่ายค่าปรับที่สถานีตำรวจภายใน 15 วัน”

ใบหน้าของไช่หย่งหยวนดำคล้ำลง เขากัดฟันมองตำรวจจราจรอย่างดุร้าย “ผมรู้แล้ว”

ไช่หย่งหยวนรับใบสั่งปรับ แล้วหันไปพบว่าเสิ่นชิงเดินจากไปนานแล้ว เขากำลังคิดจะวิ่งตามไป แต่ตำรวจจราจรก็ดึงตัวเขาไว้แล้วตะโกนว่า

“คุณจะไปไหน? ผมอนุญาตให้คุณไปแล้วเหรอ?”

หลังจากนั้น ตำรวจจราจรสองนายก็ให้การอบรมด้านความปลอดภัยและการเมืองการปกครองแก่ไช่หย่งหยวนเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็ม ทำให้ไช่หย่งหยวนรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก

ไช่หย่งหยวนโดนเสิ่นชิงปฏิเสธ แถมยังโดนตำรวจจราจรสองนายสั่งสอนอีก ทำให้เขารู้สึกอัดอั้นตันใจมาก

เขาหันไปโทรหาซุนเจ๋อทันที พูดด้วยความแค้นเคืองว่า “คุณซุน เรื่องของเสิ่นคนนี้ เธอไม่ยอมอ่อนข้อให้เราเลย ผมว่าคงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว พวกเราหาโอกาสจัดการเธอไปเลยดีกว่า จะได้ไม่มาเป็นอุปสรรค!”

ที่ปลายสายโทรศัพท์ ซุนเจ๋อเพิ่งออกมาจากโรงยิม

เขาเปลือยท่อนบน มีผ้าขนหนูพาดบ่า ผมเปียกชื้น กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและทรงพลังทำให้คนมองแล้วรู้สึกตื่นเต้น

เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้อง ซุนเจ๋อนึกถึงผลงานที่ตนออกแบบ ซึ่งอาจไม่ทันงานแสดงแฟชั่น เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากต่อยใครสักคน

เขาโยนผ้าขนหนูทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “งั้นก็จัดการเลย ทำให้สะอาดและรวดเร็ว”

“ผมจะจัดการหาคนมาจัดการเดี๋ยวนี้” ไช่หย่งหยวนพยักหน้า แล้วเอียงศีรษะคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“คุณซุน เสิ่นชิงคนนั้นหน้าตาก็ไม่เลวนะ ถ้าจะกำจัดทิ้งไปเลยก็น่าเสียดาย ถ้าสามารถขายไปได้ก็คงดี ผมจะทำให้เธอตายก็ไม่ได้อยู่ก็ไม่ได้ แค่อัยการกระจอก ดูสิว่าเธอจะหยิ่งผยองขนาดไหน”

พอได้ยินถึงตรงนี้ ซุนเจ๋อก็พลันนึกขึ้นได้ เขาขมวดคิ้วทันที “เดี๋ยวก่อน เสิ่นชิงคนนั้นเป็นผู้หญิงเหรอ?”

ไช่หย่งหยวนแค่นเสียงฮึดฮัดสองครั้ง “ใช่แล้ว หน้าตาก็สวยดีด้วย แต่ก่อนเคยอยู่ในวงการบันเทิง ผมจะส่งรูปเธอให้คุณดู”

พูดจบ ไช่หย่งหยวนก็ไปหารูปของเสิ่นชิงในอินเทอร์เน็ตสองสามรูป แล้วส่งไปให้ซุนเจ๋อ

อีกด้านหนึ่ง

ซุนเจ๋อเห็นเสิ่นชิงในชุดอัยการ ก็เบิกตากว้างทันที “เสิ่นชิง?”

ซุนเจ๋อไม่เคยคิดมาก่อนเลยในเวลาเพียงหนึ่งเดือนครึ่งอันสั้น เสิ่นชิงกลับพลิกโฉมจากศิลปินกลายเป็นอัยการ

ซุนเจ๋อมือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือ อีกมือหนึ่งปิดตา แล้วเอามือปิดหน้าหัวเราะดังลั่น “ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”