สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 229 จดหมายแจ้งเบาะแสแบบระบุตัวตน

บทที่ 229 จดหมายแจ้งเบาะแสแบบระบุตัวตน

เสิ่นชิงเปิดดูด้วยความสงสัย พบว่ามันคือวิดีโอของลู่เย่

ในวิดีโอ ลู่เย่สวมชุดพรางตัว กำลังยิงปืนไปมาอยู่หลังพุ่มหญ้า หน้าผา และต้นไม้

ทุกครั้งที่เขายิงปืน จะมีศัตรูล้มลง

ลู่เย่แสดงสีหน้ามุ่งมั่น ดวงตาคมกริบราวกับดวงดาวที่เปล่งประกายด้วยความกระหายเลือด

เขาผู้นั้นมีสันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้ามีเส้นสายคมเข้ม แสดงออกถึงความแน่วแน่และเฉียบคม

เสิ่นชิงไม่เคยเห็นลู่เย่ยามจริงจังแบบนี้มาก่อน ในความทรงจำของเธอ ลู่เย่มักทำตัวล่องลอยไร้แก่นสารอยู่เสมอ

เมื่อเห็นใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนเป็นสีน้ำผึ้งของลู่เย่ เสิ่นชิงก็แอบอมยิ้มออกมา

ดูเหมือนว่ากองทัพจะหล่อหลอมผู้คนได้จริง ๆ

“ว้าว พี่ทหารคนนี้เท่จังเลยพี่เสิ่นชิง ใครเหรอคะ?”

สวีลี่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาใกล้ตอนไหน เธอชะโงกหน้ามองโทรศัพท์ของเสิ่นชิงด้วยสายตาชื่นชม

เสิ่นชิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เค่ออวิ๋นก็หยิกสวีลี่พร้อมกับเลิกคิ้วดุว่า “นี่เธอรู้จักมารยาทบ้างไหม มองโทรศัพท์คนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”

ได้ยินดังนั้น สวีลี่ก็หันกลับมา มองสบตาพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อย

จากนั้นสวีลี่ก็ชี้นิ้วไปที่หน้าอกของเค่ออวิ๋นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแหลมสูงว่า “นี่ เธอกล้าดุด่าฉันเหรอ ยัยเด็กเมื่อวานซืน”

เค่ออวิ๋นตกใจจนต้องรีบเอามือปิดหน้าอกตัวเองพลางร้องว่า “แง ๆ ๆ ยัยผู้หญิงหื่นกาม! อย่าเข้ามานะ!”

เมื่อเห็นทั้งสองคนเล่นกันเอะอะอยู่ในออฟฟิศ เสิ่นชิงก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

“พี่เสิ่นชิง พี่ไม่คิดจะจัดการพวกเธอหน่อยเหรอครับ ถ้าให้หัวหน้าแผนกอื่นเห็นเข้า มันจะดูไม่ดี…”

เฉาเล่อทำหน้าบึ้ง พูดด้วยท่าทางจริงจัง

เสิ่นชิงจิบชาหนึ่งอึก พยักหน้าแล้วพูดว่า “เฉาเล่อ นายพูดถูก ตอนนี้ฉันแต่งตั้งให้นายเป็นหัวหน้าฝ่ายกำกับดูแลสำนักงาน ไปจัดการพวกเธอด่วนเลย”

เฉาเล่อได้แต่ใบ้แอบในใจ “…”

เขาจะกล้าไปยุ่งกับคุณผู้หญิงทั้งสองได้ยังไง ปกติไม่โดนรังแกก็บุญแล้ว

เสิ่นชิงไม่ชอบสภาพแวดล้อมในสำนักงานที่น่าเบื่อ เธอคิดว่าทุกคนแค่ตั้งใจทำงานก็พอ ผ่อนคลายบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คนในแผนกมีน้อย แล้วยังอยู่ไกลจากเมืองหลวง ไม่มีใครมาคุมหัวพวกเธอได้หรอก

แม้แต่ ผู้อำนวยการหลี่อยู่ที่นี่ เธอก็กลัวว่าเขาคงได้แต่ถือแก้วน้ำร้อนยืนยิ้มมองพวกเธอก่อกวนอยู่ข้าง ๆ

ดังนั้น แผนกตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงจึงน่าจะเป็นแผนกที่มีบรรยากาศดีที่สุดในสำนักอัยการ

สวีลี่และเค่ออวิ๋นเล่นกันอยู่ครู่หนึ่งก็หยุด

ทันใดนั้น สวีลี่ก็หยิบจดหมายสองปึกจากลิ้นชักมาวางไว้ตรงหน้าเสิ่นชิง

เสิ่นชิงยกศีรษะขึ้น มองอย่างสงสัย “นี่คืออะไร”

สวีลี่ตอบว่า “พวกนี้คือจดหมายร้องเรียนที่ประชาชนส่งมา”

หลังจากที่เสิ่นชิงออกมาส่งเสริมให้ประชาชนออกมาเปิดโปงและรายงานความวุ่นวายในวงการบันเทิงผ่านทางออนไลน์ จดหมายร้องเรียนและจดหมายเสนอแนะต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเกล็ดหิมะ

เสิ่นชิงหันกลับไปมองกองจดหมายที่กองสูงราวกับภูเขาบนโต๊ะ แล้วถามว่า “แล้วพวกนั้นล่ะ เป็นจดหมายร้องเรียนเหมือนกันเหรอ”

สวีลี่ส่ายหน้าแล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “ไม่ใช่ พวกนั้นคือจดหมายรักที่แฟนคลับของคุณเขียนถึงคุณ”

เสิ่นชิง “…”

สวีลี่แบ่งจดหมายร้องเรียนออกเป็นสองประเภท

ประเภทแรก เป็นปัญหาที่ร้ายแรงมาก ฝ่าฝืนกฎหมาย

แบบนี้โดยทั่วไปมักจะเกี่ยวข้องกับเรื่องภาษี สัญญาทั้งที่เปิดเผยและปกปิด และปัญหาอื่น ๆ

จดหมายประเภทที่สอง เป็นเรื่องราวจิปาถะ แม้กระทั่งข่าวซุบซิบก็มี

ตัวอย่างเช่น ผู้กำกับคนหนึ่งใช้ข้ออ้างเรื่องบทหนังมาลวนลามนักแสดงหญิง ดาราทำร้ายร่างกายเด็กฝึกงานในกองถ่าย พระเอกรางวัลออสการ์ไปเล่นการพนันในต่างประเทศ…

เสิ่นชิงมองกองจดหมายที่สูงราวกับภูเขาเล็ก ๆ อยู่ตรงหน้า นัยน์ตาของเธอเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนว่า วงการบันเทิงตอนนี้มีเรื่องที่ต้องจัดการไม่น้อยเลยทีเดียว

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังเหม่อลอย เค่ออวิ๋นก็ชูจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา พร้อมกับพูดว่า “พี่เสิ่นชิง ผมได้รับจดหมายร้องเรียนที่ระบุชื่อจริงมาฉบับหนึ่งครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของทุกคนในออฟฟิศก็จับจ้องไปที่จดหมายในมือของเค่ออวิ๋น

ร้องเรียนที่ระบุชื่อจริง?

พวกเขาได้รับจดหมายร้องเรียนมาก แต่จดหมายร้องเรียนที่ใช้ชื่อจริงเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่าจดหมายร้องเรียนฉบับนี้อาจจะไม่ธรรมดา

เธอสั่งเค่ออวิ๋นทันทีว่า “เปิดดูสิ”

…

ดอกไม้สองดอกบานสะพรั่งข้างละดอก แต่ละกิ่งต่างมีเรื่องราว

ฐานฝึกทหารใหม่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้

หลังจากการซ้อมรบสิ้นสุดลง ทหารกองร้อยตุ้ยลี่และทหารกองร้อย 17k ก็กลับมาที่ค่าย

เรื่องที่กองร้อย 17k พลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้นั้น อยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคน

ส่วนกองร้อยตุ้ยลี่ที่คิดว่าตัวเองจะชนะอย่างแน่นอน ก็ถูกตบหน้าอย่างแรง

ทหารในกองพันตุ้ยลี่ต่างพากันซึมเศร้า หมองหม่น เพราะไม่มีใครอยากซักถุงเท้าเหม็นให้คนอื่น

ในทางกลับกัน ทหารในกองร้อย 17k ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ดีใจจนเนื้อตัวแทบเต้น

เมื่อทั้งสองฝ่ายมาเจอกัน พวกเขาก็เริ่มเยาะเย้ยกันทันที ทหารในกองร้อย 17k หัวเราะร่วน “ฮ่า ๆ ๆ พี่น้อง เรามาถอดถุงเท้าเหม็น ๆ ให้พวกกองร้อยตุ้ยลี่ซักกันเถอะ เดี๋ยวเราจะดื่มเหล้ากินเนื้อฉลองชัยชนะ ส่วนพวกนั้นก็ค่อยซักถุงเท้าอยู่ข้าง ๆ นี่แหละ”

ทหารของกองร้อยตุ้ยลี่ชูนิ้วกลางขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า

“ไปตายซะ พวกแกยังจะมาโวยวายอีกเหรอ ฉันจะยัดถุงเท้าเหม็น ๆ เข้าไปในปากพวกแก”

ทหารกองร้อย 17k เห็นแบบนั้นก็ไม่พอใจ “เฮ้ พวกแกมันพวกแพ้แล้วยังจะมาอวดดีอีกเหรอ?”

คนของกองร้อยตุ้ยลี่ทำหน้าไม่ยอมรับ “เหอะ เรื่องการบัญชาทางทหาร เรื่องความสามารถในการรบ ผู้บัญชาการของพวกเราเก่งกว่าพวกแกตั้งเยอะ ถ้าพวกนายไม่หน้าด้านเล่นสกปรก พวกเราก็ไม่แพ้หรอก”

พอพูดแบบนี้ ทหารกองร้อย 17k ก็ไม่พอใจ พวกเขาจึงพับแขนเสื้อขึ้น เหมือนพร้อมที่จะมีเรื่อง “เออ แล้วไง?”

“เหอะ ๆ ไม่ใช่ว่าพวกนายก็ลอบกัดหรอกเหรอ? พูดอีกอย่าง พวกเราก็แค่ส่งคนไปคนเดียว เล่นงานพวกนายสามสิบคนจนหัวหมุน พวกนายยังจะมีหน้ามาเห่าอะไรอีก มีอะไรที่ยังไม่พอใจอีกล่ะ?”

คนของกองร้อยตุ้ยลี่ถึงกับพูดไม่ออก

เพราะอีกฝ่ายก็ส่งมาแค่คนเดียวจริง ๆ แต่กลับสังหารผู้บัญชาการของพวกเขาได้