สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 218 หลังจากพลิกผันหลายครั้ง ศาลพักการพิจารณาชั่วคราว!

บทที่ 218 หลังจากพลิกผันหลายครั้ง ศาลพักการพิจารณาชั่วคราว!

เสิ่นชิงลุกขึ้นยืน เปล่งเสียงดังว่า “ท่านผู้พิพากษาที่เคารพ และคณะผู้พิพากษาทุกท่าน ฉันขอคัดค้านคำให้การของพยานฝ่ายจำเลย”

ผู้พิพากษาเฉินหยางมองไปที่เสิ่นชิง ขมวดคิ้วแล้วถามว่า

“ฝ่ายโจทก์ คุณมีเหตุผลอะไรในการคัดค้าน?”

เสิ่นชิงหยุดมองไปที่หมอดูครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ชี้ไปที่เขาพลางกล่าวว่า “หมอดูคนนี้อายุมากแล้ว ฉันสงสัยว่าเขามีความจำสับสน และอาจจะเป็นโรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุด้วย

ดังนั้น ฉันคิดว่าคำให้การของพยานฝ่ายจำเลยไม่มีความน่าเชื่อถือใด ๆ เลย”

เสิ่นชิงจำได้ว่าคุณปู่ของลู่เย่เป็นโรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ

ครั้งสุดท้ายที่พบคุณปู่ของลู่เย่ เขามีอาการรู้สึกตัวบ้างไม่รู้สึกตัวบ้าง สีหน้าเหม่อลอย เคลื่อนไหวช้า และมือยังสั่นเป็นพัก ๆ

หมอดูคนนี้มีอาการคล้ายกับคุณปู่ของลู่เย่อยู่บ้างและยิ่งไปกว่านั้น คนชราที่มีอายุมากขนาดนี้ มักจะมีอาการหลงลืมหรือสับสนอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ดังนั้นเสิ่นชิงจึงกล้าที่จะคาดเดาอย่างเต็มที่

ทันทีที่เสิ่นชิงพูดจบ หานฮ่าวหลินก็นั่งไม่ติดที่แล้ว

เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที ชี้นิ้วไปที่เสิ่นชิงแล้วด่าว่า

“เสิ่นชิง เธอกล้าดียังไงมาดูถูกคุณตาวัยร้อยปีในศาลแบบนี้? เธอยังมีจริยธรรมหรือเปล่า? มีจิตสำนึกบ้างไหม?”

เมื่อเห็นหานฮ่าวหลินที่กำลังร้อนใจ มุมปากของเสิ่นชิงยกขึ้นเล็กน้อย

“ร้อนตัวแล้วเหรอ?”

เสิ่นชิงไม่สนใจหานฮ่าวหลิน เดินไปหาหมอดูที่ถือไม้เท้า

เธอก้มตัวลงแล้วยิ้มพลางถามว่า “คุณตา คุณยังจำได้ไหมว่าตัวเองอาศัยอยู่ที่ไหน?”

ชายชราตาบอดงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่เพดานพลางพูดว่า “ฉัน…ฉันอาศัยอยู่บนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า”

ทุกคน “…”

เสิ่นชิงยิ้มเล็กน้อย แล้วหันไปมองผู้พิพากษาที่นั่งอยู่บนแท่นพิจารณาคดี

“ท่านประธานผู้พิพากษา คนที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ จะลืมว่าบ้านของตัวเองอยู่ที่ไหนได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่า คุณตาท่านนี้มีอาการสับสนทางจิตอยู่บ้าง แล้วอย่างนี้ พวกเราไม่รู้สึกแปลกใจกันบ้างเหรอ?”

“คนที่สติไม่ดีคนหนึ่ง กลับสามารถจำเรื่องราวเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อนได้ หมอดูคนนี้ทำนายชะตาชีวิตมาทั้งชีวิต วันนั้นเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน สำหรับเขาก็เป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น แล้วทำไมเขาถึงจำทุกเรื่องและรายละเอียดได้ชัดเจนขนาดนี้? ลองถามดูสิ พวกคุณมีใครจำได้ไหมว่า อาหารเช้าที่กินเมื่อวันพุธที่แล้วคืออะไร?

ดังนั้น ฉันสงสัยว่ามีคนกำลังชักจูงคุณตาคนนี้เพื่อให้การเท็จ และคอยให้คำแนะนำทางจิตวิทยาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาจำสิ่งที่คนอื่นต้องการให้เขาจำได้”

ด้านล่างเวที

หานฮ่าวหลินและภรรยาเฉียวเฟิงต่างเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน

เพราะว่าสิ่งที่เสิ่นชิงพูดนั้นถูกต้องทุกประการ

ชายชราตาบอดคนนี้แท้จริงแล้ว บางครั้งก็มีสติดี บางครั้งก็สับสน ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามชี้นำชายชราอย่างต่อเนื่อง เพื่อพยายามปั้นแต่งความทรงจำของเขา

หลังจากที่สามีภรรยาเฉียวเฟิงพบชายชราตาบอด พวกเขาก็เริ่มขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตเด็กสองคนเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน ชายชราตาบอดแน่นอนว่าจำเรื่องนี้ไม่ได้

ดังนั้น สามีภรรยาเฉียวเฟิงจึงเล่าเรื่องราวที่แต่งขึ้นให้ชายชราตาบอดฟัง พร้อมทั้งเล่ารายละเอียดต่าง ๆ ของวันนั้นให้เขาฟังด้วย

สามีภรรยาเฉียวเฟิงบอกชายชราตาบอดว่า เมื่อก่อนเขาทำนายว่าเด็กสองคนจะมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 10 ขวบ จึงให้สองครอบครัวเลี้ยงดูเด็กสลับกัน เพื่อขจัดเคราะห์ร้าย

หลังจากที่ย้ำความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำอีก ชายชราตาบอดก็เชื่อจริง ๆ ว่าเขาเคยทำนายชะตาชีวิตให้เด็กสองคน และยังให้พ่อแม่ของเด็กเลี้ยงดูเด็กทั้งสองสลับกันด้วย

แต่เดิมสามีภรรยาเฉียวเฟิงคิดว่าพวกเขาทำเรื่องนี้อย่างไร้ที่ติ แต่พวกเขาไม่คิดว่าเสิ่นชิงจะมองทะลุกลอุบายของพวกเขาได้ในทันที หานฮ่าวหลินออกมาทันทีและพูดว่า “นี่เป็นการใส่ร้าย! ผมขอให้ยกคำร้องของฝ่ายโจทก์”

ผู้พิพากษาเฉินหยางเคาะค้อน “คำขอยกคำร้องไม่มีผล!”

ถ้าชายชราตาบอดมีสติไม่ชัดเจน คำพูดของเขาก็ไม่สามารถใช้เป็นคำให้การได้

สถานการณ์เข้าสู่ทางตัน ไม่มีใครสามารถแสดงหลักฐานที่มีน้ำหนักได้

เสิ่นชิงก้าวออกมาอีกครั้ง เธอพูดเสียงดัง “ฉันขอให้ติดต่อโรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบประวัติการรักษาของหมอ ดูว่าเขาเป็นโรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุหรือไม่” ได้ยินคำร้องขอของเสิ่นชิง คณะลูกขุนได้สบตากันเล็กน้อย

จากนั้น ผู้พิพากษาเฉินหยางยกค้อนขึ้นและเคาะลงไป

“หลักฐานของทั้งสองฝ่ายไม่เพียงพอ กรณีนี้ยังมีข้อสงสัย ขอพักการพิจารณาคดีไว้ก่อน รอให้มีหลักฐานเพิ่มเติมแล้วจึงจะเปิดการพิจารณาคดีอีกครั้ง”

พร้อมกับเสียงอันทรงอำนาจของผู้พิพากษา การพิจารณาคดีครั้งแรกก็ประกาศปิดฉาก

แต่เนื่องจากชายชราตาบอดไม่ได้ไปพบแพทย์มาหลายปีแล้ว จึงไม่สามารถสืบหาประวัติการรักษาได้ ดังนั้นเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบทางกฎหมายจึงต้องส่งเขาไปโรงพยาบาล เมื่อเห็นชายชราตาบอดถูกพาไปตรวจรักษา สามีภรรยาเฉียวเฟิงก็รู้สึกใจหายวาบทันที แม่เฉียวปิดตาด้วยมือ พูดด้วยสีหน้าตกใจว่า “ถ้าเรื่องนี้ถูกตรวจสอบออกมา พวกเราก็จบกันหมดแล้ว”

เฉียวเฟิงปลอบภรรยาว่า “ไม่ต้องกังวลไป พยานพวกเราก็ซื้อตัวไว้หมดแล้ว แค่ซื้อประวัติการรักษาปลอมสักฉบับจะซื้อไม่ได้หรือไง?”

จุดสนใจของเฉียวเฟิงอยู่ที่หมอดู แต่ความสนใจของเสิ่นชิงกลับอยู่ที่หวังชิวเยว่

เสิ่นชิงไม่เข้าใจว่า ทำไมหวังชิวเยว่ถึงเปลี่ยนคำให้การกะทันหัน

เธอรู้สึกว่าตอนที่พบกับหวังชิวเยว่ ความรู้สึกผิดและเสียใจในดวงตาของหวังชิวเยว่ไม่เหมือนกับการแสดงหลังจากการพิจารณาคดีสิ้นสุดลง เสิ่นชิงไม่ได้กลับบ้าน แต่ติดต่อเจ้าหน้าที่เหอแทน

เสิ่นชิงพูดว่า “เจ้าหน้าที่เหอคะ ฉันอยากขอร้องให้คุณช่วยตรวจสอบคนที่ชื่อหวังชิวเยว่ให้หน่อยได้ไหมคะ”

เธอต้องการทำความเข้าใจว่า เกิดอะไรขึ้นกับหวังชิวเยว่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เจ้าหน้าที่เหอตกลงตามคำขอของเสิ่นชิง และได้ตรวจสอบทุกคนที่เกี่ยวข้องกับหวังชิวเยว่ รวมทั้งดึงข้อมูลเส้นทางการเคลื่อนไหวล่าสุดของเธอด้วย

อีกด้านหนึ่งเสิ่นชิงไปที่สำนักงานเอกสารและห้องสมุด เริ่มลงมือสืบสวนเหตุการณ์ไฟไหม้ที่บ้านของหวังชิวเยว่เมื่อ 24 ปีก่อน

เหตุการณ์ไฟไหม้ในครั้งนั้น ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และยังได้ลงหนังสือพิมพ์ด้วย ดังนั้นจึงมีข้อมูลเหลืออยู่มากมาย

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังตรวจสอบข้อมูล เจ้าหน้าที่เหอก็โทรศัพท์มา

“เสิ่นชิง ผมได้สืบสวนเส้นทางการเคลื่อนไหวของหวังชิวเยว่ในช่วงไม่กี่วันนี้แล้ว พบว่าบันทึกการออกนอกบ้านครั้งเดียวของเธอคือการไปโรงพยาบาลหางโจวเมื่อสองวันก่อน”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เสิ่นชิงก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอตอบกลับมาทางปลายสายโทรศัพท์ว่า “เจ้าหน้าที่เหอ ฉันขอร้องคุณให้ไปดูที่โรงพยาบาลหน่อย ฉันคิดว่าที่นั่นต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆ”