สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 207 เสิ่นชิงผู้นำโดยกำเนิด

บทที่ 207 เสิ่นชิงผู้นำโดยกำเนิด

ในช่วงครึ่งหลังของการเดินป่าแบกหินถ่วงน้ำหนัก จางหยางและคนอื่น ๆ ก็ได้เข้าร่วมกับทีม

พวกเขาใช้ความได้เปรียบด้านร่างกาย นำทีมคอยช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมปีนขึ้นไปถึงยอดหน้าผาตลอดทาง

พลังของคนในค่ายฝึกทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งเดียว เหนียวแน่นราวกับเชือกเส้นหนึ่ง

เมื่อทุกคนปีนขึ้นไปถึงยอดหน้าผา ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

เมฆบนท้องฟ้ามีขอบสีทองเรืองรอง พระอาทิตย์ตกดินสีแดงฉานดั่งเมามาย

ฝูงห่านป่าเรียงแถวเป็นเส้นตรง บินผ่านท้องฟ้าสีรากบัว

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทอดยาวเป็นชั้น ๆ สีทอง สีส้ม และสีส้มแดงค่อย ๆ แผ่ขยาย สุดท้ายกลายเป็นสีแดงฉานที่มึนเมาใจ

แสงสนธยางดงามราวกับภาพวาดทิวทัศน์แบบพู่กันจีน สีสันสดใส ชั้นสีชัดเจน

แสงสนธยาบนยอดเขางดงามราวกับภาพมายา ทำให้ผู้คนแทบลืมหายใจ

ทุกคนถูกย้อมด้วยสีของดวงอาทิตย์ยามเย็น แก้มอุ่น ๆ เมื่อถูกลมภูเขาพัดมา ใบหน้าก็แดงขึ้น

เสิ่นชิงยืนสวนแสงอยู่ในยามพลบค่ำ แสงสีทองอ่อนส่องมาจากด้านหลังของเธอ ทำให้โครงหน้าอันงดงามของเธอสว่างขึ้น

แสงสนธยาเคลือบเส้นผมของเธอด้วยประกายสีทอง

ดวงตาทั้งสองของเสิ่นชิงทั้งใสและสดใส

เธอยืนอยู่ตรงนั้น แม้แต่ยามเย็นอันงดงามก็กลายเป็นฉากหลังของเธอ

สวยงามจนไม่อาจละสายตาไปได้

ทุกคนหายใจติดขัด

เสิ่นชิงสมกับเป็นดาราตั้งแต่เกิด ความงามของเธอช่างโดดเด่นจริง ๆ!

ในขณะที่ทุกคนหลงใหลไปกับทิวทัศน์และความงามของเธอ

ผู้กำกับไป๋พร้อมกับครูฝึกหลายคนเดินออกมาจากป่า

ครูฝึกทุกคนถือสมุดเล่มเล็กไว้ในมือ บันทึกคะแนนของแต่ละคนไว้ข้างใน

ในช่วงค่ายฝึก ครูฝึกจะประเมินผู้เข้าอบรมในหลายด้าน

เมื่อสิ้นสุดการฝึก จะมีการคัดเลือกผู้เข้าอบรมดีเด่น และมอบเหรียญรางวัลให้

นายพลไป๋ประสานมือไว้ด้านหลัง กวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงดังว่า

“ทีมที่สามารถชนะสงครามได้ ต้องเป็นทีมที่มีความสามัคคี แม้ว่าที่นี่หลายคนไม่ใช่ทหารในหน่วยรบพิเศษ และไม่จำเป็นต้องออกรบในสนามรบจริง แต่ทุกคนล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้ในหน้าที่ของตน ดังนั้นทุกคนจึงเป็นนักรบ และทุกที่ก็คือสนามรบ ฉันหวังว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ ครึ่งเดือนนี้ พวกคุณจะได้เรียนรู้ไม่เพียงแค่ความรู้เรื่องอาวุธปืน แต่ยังได้เรียนรู้สิ่งอื่น ๆ ด้วย”

ตั้งแต่วันแรกของการฝึก นายพลไป๋ก็เน้นย้ำอยู่เสมอว่าทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน

ดังนั้น เมื่อมีคนก่อเรื่อง ทุกคนจะต้องได้รับโทษ

จนถึงตอนนี้ ทุกคนถึงได้เข้าใจความหมายของคำว่า “ภาพรวม” ที่นายพลไป๋พูดถึง

จากนั้น นายพลไป๋ก็พูดต่อไปอย่างช้า ๆ ว่า “หลังจากการเดินทางไกลแบกน้ำหนักครั้งนี้ ฉันเห็นว่ามีคนที่หยิ่งผยอง มีคนที่สร้างกลุ่มย่อย แต่ฉันก็เห็นคนที่สามัคคีช่วยเหลือกัน สั่งการอย่างใจเย็น และเอาชนะอุปสรรคได้ ในโอกาสนี้ ฉันอยากชมเชยเป็นพิเศษสำหรับสหาย เสิ่นชิง”

พูดจบ นายพลไป๋ก็ทำความเคารพทางทหารอย่างจริงจังให้กับเสิ่นชิง

เสิ่นชิงก็ยืดหลังตรงทันที และตอบกลับด้วยการทำความเคารพทางทหารให้นายพลไป๋

ทุกคนมองดูเสิ่นชิงอย่างเงียบ ๆ พวกเขารู้สึกว่าเสิ่นชิงมีพลังบางอย่างในตัว

เมื่อเธอพูดหรือทำอะไร พวกเขาจะฟังอย่างตั้งใจ แล้วทำตามคำสั่งของเธอ

บางทีคนบางคนอาจเกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ มีเสน่ห์พิเศษที่ทำให้คนยอมรับด้วยความเต็มใจ

จิตวิญญาณแห่งการทำงานเป็นทีมคือพื้นฐานของความสำเร็จในทุกกิจการ

หลักการนี้อาจเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าใจ

การเข้าใจความสามัคคีเป็นปัญญาอันยิ่งใหญ่ แต่การรู้จักสามัคคีต่างหากที่เป็นความสามารถที่แท้จริง

จากสิ่งที่ได้เห็นมาตลอดทาง นายพลไป๋รู้สึกว่า เสิ่นชิงทำได้ดีเยี่ยมในด้านนี้ เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะรับบทบาทผู้นำ

หากไม่ใช่เพราะเสิ่นชิง ได้ทำงานอยู่ที่สำนักงานอัยการแล้ว เขาอยากจะย้ายเสิ่นชิงมาอยู่ในกองทัพจริง ๆ

นายพลไป๋ถอนหายใจ

เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ

คนมีความสามารถเป็นที่ต้องการไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน…

ตอนลงจากภูเขา ทุกคนแย่งกันช่วยเสิ่นชิงถือกระเป๋า

“พี่เสิ่น พี่เสิ่น ให้ผมช่วยถือกระเป๋านี้นะครับ”

“โอ้ ให้ผมเถอะ ให้ผม ผมแข็งแรง ให้ผมถือเอง”

“พี่สาวเสิ่น กระหายน้ำไหม? พี่สาวเสิ่นจะดื่มน้ำไหม?”

ตอนนี้ทุกคนเรียกเสิ่นชิงว่าพี่สาวเสิ่นแล้ว

เสิ่นชิงรู้สึกทั้งขำทั้งเศร้ากับกลุ่มคนรอบตัวเธอ

เธอส่ายหัวพลางหัวเราะเบา ๆ ตอบอย่างสุภาพว่า “ตอนนี้หินถ่วงน้ำหนักถูกเอาออกไปแล้ว กระเป๋าเบาลงมาก”

เสิ่นชิงรู้สึกจนปัญญา ตอนที่เพิ่งขึ้นเขา ทำไมไม่มีใครแย่งกันช่วยเธอแบกหินถ่วงน้ำหนักล่ะ…

เมืองหลวง บาร์หงเสียจื่อ

ในบาร์แสงไฟกะพริบ ลูกบอลดิสโก้หลากสีส่องแสงกระเพื่อมไปมาเหนือศีรษะผู้คน

ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ กลิ่นแอลกอฮอล์ และกลิ่นน้ำหอมฉุนของบรรดาสาว ๆ

กลิ่นในบาร์ผสมปนเปกัน อากาศภายในเต็มไปด้วยมลพิษ

จูฮ่าวกำลังแกว่งแก้วไวน์แดง โอบกอดสาวซ้ายขวา ใบหน้าเมามาย

หลังจากที่พี่ชายของเขา จูอวี้ชิงถูกจับไป จูฮ่าวก็ดื่มเหล้าเมามายทุกวัน

เขาเกลียดชังพ่อที่ทอดทิ้งพี่ชายไป แม้แต่จะช่วยเหลือสักนิดก็ไม่ทำ

พ่อจูมีภรรยน้อยและลูกนอกสมรสนับไม่ถ้วน รับใครกลับมาสักคนก็สามารถแทนที่จูอวี้ชิงได้

จูฮ่าวไม่กล้าระบายอารมณ์กับคนในครอบครัว จึงได้แต่ระบายความเกลียดชังและความโกรธทั้งหมดไปที่เสิ่นชิง

เขาสืบรู้ความสัมพันธ์ระหว่างลู่เย่กับเสิ่นชิง จึงคิดจะฆ่าลู่เย่ เพื่อให้เสิ่นชิงได้ลิ้มรสการสูญเสียคนที่รักบ้าง

ผลคือไม่คิดว่ากรมตำรวจจะบุกตรวจค้นสังเวียนมวยใต้ดินอย่างกะทันหัน

ไม่อย่างนั้นลู่เย่คงถูกตีตายไปแล้ว ถึงไม่ตายก็คงพิการไปตลอดชีวิต

จูฮ่าวจิบไวน์อย่างหงุดหงิด ในหัวกำลังคิดว่าจะแก้แค้นเสิ่นชิงอย่างไรต่อไป

ในขณะที่เขากำลังจินตนาการไปต่าง ๆ นานา ประตูบาร์ก็ถูกเตะเปิดออกอย่างกะทันหัน

“โครม!”

ประตูกระจกของบาร์ถูกเตะจนล้มลงไปครึ่งหนึ่ง เศษกระจกแตกกระจายไปทั่ว

“อ๊ากกก!”

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นในฝูงชน

จูฮ่าวได้ยินเสียงแล้วลุกพรวดขึ้นยืนทันที

ใครกล้ามาก่อเรื่องในเขตของเขา?

จูฮ่าวเป็นเจ้าของที่นี่ เนื่องจากตระกูลจูก็ถือว่าเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง คำพูดของเขาในย่านนี้ก็มีน้ำหนักอยู่ไม่น้อย ไม่เคยมีใครกล้ามาหาเรื่องเขา

ในขณะที่จูฮ่าวกำลังสงสัยว่าใครกินหัวใจหมีตับเสือมา กล้ามาหาเรื่องเขา

ลู่เย่ก็พาบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา

เขาถูกห้อมล้อมด้วยบรรดาบอดี้การ์ด สวมเสื้อโค้ตสีดำตัวยาว เปิดกระดุมโชว์เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนด้านใน

เขาเดินมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ชายเสื้อและเส้นผมพลิ้วไหวตามแรงลม

ทว่าสีหน้าของเขากลับบึ้งตึง ดวงตาคู่นั้นดำขลับราวกับหมึก แฝงไว้ด้วยความโกรธที่กำลังเก็บกด

“นายเป็นใคร? เตะประตูทำไม? นายมาเพื่อก่อกวนที่นี่หรือไง?” จูฮ่าวแกล้งทำเป็นไม่รู้จักลู่เย่ พลางจ้องเขาอย่างดุดัน

ลู่เย่ไม่พูดพร่ำทำเพลงกับเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาพลางกล่าวว่า

“ฉันไม่ได้มาเพื่อก่อกวน แต่ฉันมาเพื่อสอนนายให้รู้จักเป็นคน”