สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 152 เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ตื่นตระหนกแล้ว! คณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงมาถึงแล้ว

บทที่ 152 เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ตื่นตระหนกแล้ว! คณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงมาถึงแล้ว

ข่าวที่คณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงกำลังจะมาถึงเมืองหางโจว ได้แพร่สะพัดไปทั่ววงการทุนในเมืองหางโจวแล้ว

ในชั่วพริบตา บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ที่ลงทุนในอุตสาหกรรมบันเทิงต่างรู้สึกหวาดหวั่นใจ

อุตสาหกรรมบันเทิงอาจจะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่แล้ว!

เพื่อปกป้องตัวเอง ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนเริ่มสืบข่าวเกี่ยวกับหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิง

พวกเขาต่างหวังว่าจะสามารถเป็นเพื่อนกับท่านผู้ตรวจการที่มาจากเมืองหลวงคนนี้ได้

แต่ก่อนที่เสิ่นชิงจะมาถึงเมืองหางโจว เขาได้สั่งให้แผนกประชาสัมพันธ์ปกปิดตัวตนของสมาชิกในคณะไว้เป็นพิเศษ

ดังนั้น ไม่ว่าคนพวกนั้นจะสืบข่าวอย่างไร ก็รู้แค่ว่าหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงคนนี้ได้รับความสำคัญจากเบื้องบนมาก

ตอนนี้บริษัทสื่อที่มีชื่อเสียงและฮอตฮิตที่สุดในเมืองหางโจว ก็คือบริษัทอี้ซิง ซึ่งอยู่ภายใต้ปั๋วน่ากรุ๊ป

หวังต้าไห่ เจ้าของบริษัทอี้ซิงกำลังร้อนใจวิ่งวุ่นไปมา

เขารู้สึกหดหู่มาก

ทำไมประเทศถึงจู่ ๆ ก็จะจัดระเบียบวงการบันเทิง ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินข่าวอะไรเลย

และที่แย่ไปกว่านั้น เมืองหางโจวกลับกลายเป็นจุดสำคัญของการตรวจสอบครั้งนี้

ถ้าหากยิงนกตัวที่โผล่หัวออกมาก่อน แน่นอนว่าบริษัทอี้ซิงต้องเป็นเป้าหมายแรก

แค่บัญชีรกรุงรังของบริษัท เขาเองยังคิดไม่ออกเลย ไม่ต้องพูดถึงเงินบางก้อนที่ไม่อาจเปิดเผยได้…

ต้องรู้ไว้ว่า เงินที่ผ่านมือเขาเพื่อฟอกให้สะอาดนั้น มากพอที่จะทำให้เขาติดคุกได้หลายชาติ

หวังต้าไห่คิดไปคิดมา จึงจำใจต้องโทรหานายกเทศมนตรี

หวังต้าไห่ “ท่านนายกฯ ครับ ท่านทราบไหมว่าใครจะมาเมืองหางโจว?”

ปลายสายโทรศัพท์ นายกเทศมนตรีส่ายหัว

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน รู้แค่ว่าคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงจะมาถึงหางโจววันนี้”

“คุณวางใจได้ ผู้คนที่มาจากเมืองหลวงจะปฏิบัติหน้าที่อย่างยุติธรรม พวกเขาจะไม่จับคนไปมั่ว ๆ หรอก”

นัยของคำพูดนายกเทศมนตรีคือ ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ไม่ต้องกลัวอะไร

แต่ถ้าทำผิดไว้ ก็ต้องยอมรับการลงโทษอย่างว่าง่าย

หวังต้าไห่ไม่ได้ข่าวอะไรเลย จึงตกใจมาก รีบโทรหาลู่หลีทันที

หวังต้าไห่เป็นเพียงเจ้าของบริษัทอี้ซิงในนาม แต่ผู้ควบคุมบริษัทตัวจริงคือลู่หลี

หวังต้าไห่ “คุณหลี จะทำยังไงดีครับ? คณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงนี่อาจจะมาเล่นงานพวกเราก็ได้”

ลู่หลีรับสายแล้วพูดอย่างหงุดหงิด “นายโง่หรือไง? จะทำยังไงยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ?”

หวังต้าไห่ “คุณหลีครับ ผมติดต่อนายกเทศมนตรีแล้ว แต่คณะกรรมการชุดนี้ลึกลับมาก แม้แต่นายกเทศมนตรีก็ยังไม่รู้ข้อมูลของพวกเขาเลย ผมรู้แค่ว่าพวกเขาจะมาถึงเมืองหางโจววันนี้”

ลู่หลี “แล้วแกไม่รู้จักไปรอที่สนามบินเหรอ? พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงแบบนี้ต้องมาทางเครื่องบินแน่นอน”

หลังจากที่ลู่หลีชี้แนะ หวังต้าไห่ก็เข้าใจทันที

ใช่แล้ว! ทำไมเขาถึงไม่คิดถึงเรื่องนี้!

คนกลุ่มนี้สวมเครื่องแบบ แน่นอนว่าต้องสังเกตได้ง่าย

พอพวกเขาลงจากเครื่อง ก็พาไปที่โรงแรมฝูเหยาต้า พนักงานต้อนรับอย่างดี ให้บริการครบวงจรทั้งกินดื่มและความบันเทิง

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็จัดหาสาว ๆ มาคอยเป็นเพื่อน

ถ้าทำให้คณะตรวจสอบพอใจได้ เรื่องนี้ก็จะไม่ส่งผลกระทบถึงเขา

ตอนนั้น คณะตรวจสอบก็แค่จัดการบริษัทเล็ก ๆ ไม่กี่แห่ง เพื่อเป็นการเตือนและทำเป็นพิธี

คณะตรวจสอบได้ผลประโยชน์ ได้ผลงาน ส่วนเขาก็รักษาชีวิตเอาไว้ได้

คิดได้ดังนั้น หวังต้าไห่ก็รีบขับรถไปยังสนามบินทันที ด้วยความเร็วราวกับบิน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาไปถึงสนามบิน เขาถึงได้พบว่า

ที่แท้ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่คิดแบบนี้

ประตูทางออกผู้โดยสารแน่นขนัดไปด้วยใบหน้าคุ้นเคย

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่มองหน้ากันแล้วยิ้ม ต่างรู้ใจกันดี

ทุกคนรู้ดีว่าคณะกรรมการตรวจสอบมาเพื่อจับตัวอย่าง พวกเขาไม่มีทางกลับเมืองหลวงมือเปล่าแน่

ตัวเองไม่อยากเป็นตัวอย่าง แต่ต้องมีคนมาเป็นตัวอย่างแน่นอน

ดังนั้น ที่ประตูทางออกจึงเกิดภาพที่น่าอัศจรรย์

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แย่งชิงตำแหน่งแถวหน้าเพื่อรอรับ จนหน้าแดงคอปูด

“ฉันมาก่อนนะ นายไปยืนข้าง ๆ ไป”

“โอ้โห อย่าลืมสิ ตอนบริษัทนายจะล้มละลาย ใครกันที่ยื่นมือมาช่วย”

“หยางคัง! ถอยไปข้างหลังซะ! นายคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอที่จะยืนอยู่หน้าเจ้านายของพวกเราหรือไง?”

“เฮ้! นายจากบริษัทอี้ซิงมาแทรกคิวทำไมกัน?”

หยางคังไม่มีน้ำยาเมื่อเทียบกับกลุ่มผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ เขาจึงถูกผลักไปอยู่ท้ายแถวอย่างรวดเร็ว

เขาชำเลืองมองไปยังเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังเหยียดคอรออยู่ด้านหน้า แล้วคิดในใจว่า แย่แล้ว…

คนอื่นเขามีเจ้านายบริษัทมารับด้วยตัวเอง แบบนี้จะดูเป็นการไม่ให้เกียรติไปหรือเปล่า

หยางคังลังเลว่าควรจะโทรเรียกเจ้านายมาหรือไม่

ถึงอย่างไรเจ้านายของเขาก็เป็นสาวสวย แน่นอนว่าต้องมีความสามารถในการแข่งขันมากกว่าพวกผู้ชายตัวเหม็น ๆ เหล่านี้

ดังนั้นหยางคังจึงรีบโทรหาเฉียวอวี้เหอทันที ให้เธอรีบมาที่นี่

ในขณะที่ทุกคนกำลังเหยียดคอจนแข็งทื่อ “นกอพยพสีขาว” ที่บินมาจากเมืองหลวงก็ลงจอดในที่สุด

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างเบิกตาโพลงมองหาคณะกรรมการตรวจสอบวงการบันเทิงที่สวมชุดเครื่องแบบในหมู่ผู้โดยสาร

แต่ผู้คนทยอยผ่านไปเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า พวกเขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงเลย

หยางคังเห็นเงาคนคุ้นตาในฝูงชน

“เสิ่นชิง?”

เสิ่นชิงไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบผู้ตรวจสอบ เธอสวมเพียงเสื้อโค้ทธรรมดา

หยางคังเห็นเสิ่นชิง แม้จะรู้สึกสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้เรียกเธอไว้ เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงเดินผ่านไปต่อหน้าต่อตาเหล่านายทุนใหญ่

เสิ่นชิงหันกลับมามองกลุ่มคนที่กำลังเหยียดคอมองหาตัวเธอ แล้วหัวเราะในใจ

เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะมีคนมาดักรอคณะกรรมการตรวจสอบที่สนามบิน จึงสวมชุดลำลองมา

เมื่อผู้โดยสารที่ประตูทางออกเบาบางลง มีคนหนึ่งสวมชุดเครื่องแบบผู้ตรวจสอบลงจากเครื่องบิน

เหล่านายทุนที่รออยู่ที่ประตูทางออกพากันกรูเข้าไป ภาพนั้นไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ที่กำลังจู่โจม

หนุ่มน้อยในชุดอัยการถูกทำให้ตกใจ

ในตอนนี้ เขาอยากจะหนีมาก

แต่เขาไม่สามารถทำได้ จึงได้แต่ทำหน้าเคร่งและโบกมือเป็นสัญญาณห้ามเข้าใกล้

“พี่เสิ่นชิง พวกเราทำแบบนี้กับเสี่ยวเล่อจะไม่ใจร้ายเกินไปเหรอ?”

สาวคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดดี้และสวมหมวกฮู้ดอยู่ข้าง ๆ เสิ่นชิง มองอัยการหนุ่มที่ถูกล้อมรอบด้วยสายตาเห็นใจ

เสิ่นชิงถอนหายใจ “ไม่มีทางเลือก ต้องมีคนสักคนออกหน้า”

เสิ่นชิงพูดจบ สาวอีกคนข้าง ๆ เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “โอ้โห เธอเป็นห่วงเสี่ยวเล่อขนาดนี้เลยเหรอ สวีลี่เธออยากไปแทนเขาหรือไง?”

สวีลี่แลบลิ้น “ขอผ่านดีกว่า”

สวีลี่หันไปโบกมือให้เสี่ยวเล่อ “เสี่ยวเล่อ สู้ ๆ นะ!”

เฉาเล่อมองเพื่อนร่วมทีมที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยสายตาที่เผยความรู้สึกไร้ที่พึ่ง

บรรดาผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน พวกเขาพูดว่าเป็นคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิง แต่ทำไมมีแค่คนเดียวล่ะ?

หรือว่าสมาชิกคนอื่น ๆ ยังไม่มา?

หวังต้าไห่เห็นป้ายชื่อบนหน้าอกของเฉาเล่อ จึงยิ้มประจบว่า

“สวัสดีครับ หัวหน้าเฉา ผมเป็นเจ้าของบริษัทอี้ซิง คุณคงเหนื่อยจากการเดินทาง ผมขอเลี้ยงต้อนรับนะครับ!”

เนื่องจากไม่เห็นคนอื่น เฉาเล่อจึงถูกมองว่าเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงที่มีอำนาจจริง

แต่เฉาเล่อยังคงโกรธที่ถูกเพื่อนทิ้ง จึงทำหน้าบึ้งไม่ตอบ

เขากัดฟันพูดว่า “ขอบคุณทุกท่านสำหรับคำเชิญ แต่ผมมีหน้าที่สำคัญ จึงไม่สามารถอยู่ร่วมได้”

พูดจบ เฉาเล่อก็พุ่งเข้าไปในรถประจำตำแหน่งอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูรถทันที

หลังจากรถออกไป เฉาเล่อก็รีบโทรหาเสิ่นชิงทันที “พี่เสิ่นชิง ผมควรทำอย่างไรต่อไปครับ?”