สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 143 คุณหนูเสิ่นชิง

บทที่ 143 คุณหนูเสิ่นชิง

ข่าวที่เสิ่นชิงย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉียว แพร่สะพัดไปถึงหูของเฉียวอวี้เหออย่างรวดเร็ว

เฉียวอวี้เหอพิงเก้าอี้ผู้บริหารแล้วหัวเราะเยาะ “เสิ่นชิงนี่ช่างไม่รู้จักอาย คนนอกตระกูลมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเฉียว”

พูดถึงเรื่องนี้ เฉียวอวี้เหอก็รู้สึกหงุดหงิดใจ

ตอนนั้น เฉียวเทียนเอินที่ถือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท ต้องการแย่งชิงอำนาจควบคุมบริษัทกับเฉียวเฟิง

เพื่อที่จะได้หุ้น 10 เปอร์เซ็นต์ในมือของเสิ่นชิง เธอจึงให้ครอบครัวทำข้อตกลงกับเฉียวปาง ปลอมพินัยกรรมเพื่อหลอกเสิ่นชิง

ครอบครัวของเธอจึงต้องยอมเสียดายมอบคฤหาสน์มูลค่าหลายพันล้านให้กับเฉียวปางไป

ใครจะคิดว่า เฉียวเทียนเอินจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ครอบครัวของเธอได้อำนาจควบคุมบริษัทมาโดยไม่ต้องออกแรง

มองดูแล้ว การเดินหมากของเธอครั้งนี้ช่างเปล่าประโยชน์ ยังต้องเสียเงินหลายพันล้านไปฟรี ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ที่ดินของคฤหาสน์ตระกูลเฉียวก็มีมูลค่าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

พอพูดถึงเรื่องนี้ เฉียวอวี้เหอก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ

ในขณะที่เธอกำลังโกรธจัด ไฟล์เสียงนิรนามฉบับหนึ่งถูกส่งมาที่อีเมลของเธอ

หัวข้อของไฟล์เขียนว่า “ฉัน เฉียวตัน ยินดีที่จะมอบคฤหาสน์ตระกูลเฉียวให้แก่หลานชายเฉียวเฟิง…”

เมื่อเห็นอีเมลนี้ เฉียวอวี้เหอก็เบิกตากว้างทันที

อีกด้านหนึ่งที่คฤหาสน์ตระกูลเฉียว เสิ่นชิงเพิ่งส่งอีเมลให้เฉียวอวี้เหอเสร็จ

เธอนอนบนโซฟากำมะหยี่ ยืดตัวอย่างสง่างาม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เมื่อครู่นี้ เธอส่งเสียงบันทึกที่นักสืบแบล็กแอบบันทึกไว้ไป แต่เธอได้เพิ่มอะไรบางอย่างลงไปด้วย

เชื่อว่า เฉียวอวี้เหอฟังแล้วคงจะโกรธจนแทบตาย บางทีอีกไม่นานเธอคงจะวิ่งมาหาเฉียวปางเพื่อเอาเรื่อง

จริง ๆ แล้ว มรดกที่คุณปู่ยกให้เสิ่นชิงคือเกาะหลายเกาะ ไม่ใช่หุ้น 10 เปอร์เซ็นต์ของบริษัท

เฉียวปางรู้ว่าเฉียวเฟิงต้องการได้สิทธิ์ควบคุมบริษัท จึงปลอมพินัยกรรมให้เสิ่นชิงได้รับหุ้น 10 เปอร์เซ็นต์ของบริษัท

จุดประสงค์ที่เฉียวปางทำเช่นนี้ก็เพื่อล่อให้เฉียวเฟิงเข้ามาติดกับ แล้วใช้โอกาสนี้ขับไล่ครอบครัวของพวกเขาออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฉียว

หลังจากทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ เสิ่นชิงก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ

คุณปู่เคยตั้งมูลนิธิครอบครัวไว้ ลูกหลานตระกูลเฉียวที่ยังไม่ได้แต่งงานสามารถขอเงินค่าขนมหลายแสนบาทต่อเดือนได้

เสิ่นชิงใช้เงินก้อนนี้ตกแต่งบ้านสวนเฟิงหลิงใหม่

บ้านสวนเฟิงหลิงคือที่ที่เธอเคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์เมื่อก่อน

มองดูบ้านสวนเฟิงหลิงที่จัดการเรียบร้อยแล้ว เสิ่นชิงรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าวนเวียนไปมา ตัวเองก็ยังกลับมาอยู่ที่นี่อีก

สำหรับเรื่องที่เสิ่นชิงย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านสวนเฟิงหลิง เฉียวปางรู้สึกอึดอัดใจมาก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะกฎหมายของหลงเซี่ยกั๋วระบุไว้ว่า หากฆ่าทายาทคนอื่นเพื่อแย่งชิงมรดก จะเสียสิทธิ์ในการรับมรดกทันที

ถ้าเสิ่นชิงเกิดอะไรขึ้นในคฤหาสน์ เขาก็จะมีปัญหาแน่

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่อยากให้เขาสูญเสียสิทธิ์ในการรับมรดกก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว

เสิ่นชิงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเฉียว เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถฆ่าเธอได้ แต่ยังต้องปกป้องเธออีกด้วย

เมื่อคิดเช่นนี้ เฉียวปางก็รู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น

เฉียวปางนอนอยู่บนโซฟา สูบบุหรี่ต่อเนื่องมวนแล้วมวนเล่า อารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง

ในขณะนั้น พ่อบ้านก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พูดว่า “แย่แล้วครับ คุณหนูยืนกรานจะเข้าไปในห้องทำงานของคุณปู่ พวกเราห้ามไม่อยู่เลย”

เฉียวปางไม่เข้าใจในตอนแรก เขางงไปครู่หนึ่ง แล้วถามกลับไปว่า “คุณหนูคนไหนกัน?”

พ่อบ้าน “ก็คุณเสิ่นชิงไงครับ เธอเป็นหลานสาวของคุณท่านนี่ครับ…”

เฉียวปางดับบุหรี่ สีหน้าฉายแววเย็นชา “บ้าเอ๊ย เธอกล้าดียังไงมาทำตัวไร้กฎเกณฑ์แบบนี้! คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง!”

ในขณะนี้ เสิ่นชิงกำลังค้นหาของอยู่ในห้องทำงาน

หลังจากคุณปู่เสียชีวิต การจัดวางของในห้องทำงานก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นชิงมองชั้นหนังสือที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางครุ่นคิด

ขณะที่เธอกำลังจะยื่นมือไปแตะชั้นหนังสือ เฉียวปางก็เตะประตูเข้ามาพร้อมกับบรรดาบอดี้การ์ดที่ตามหลังมา

เสิ่นชิงหันไปมองเฉียวปาง แล้วกะพริบตาถาม “คุณลุงเป็นอะไรเหรอคะ? ทำไมถึงโมโหนักล่ะ?”

ตอนนี้เสิ่นชิงเรียกลุงติดปากไม่ขาด เรียกอย่างสนิทสนมเสียเหลือเกิน

คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าลุงหลานคู่นี้สนิทกันมากเลยทีเดียว

“เสิ่นชิง! ใครให้เธอกล้าเข้ามาในห้องหนังสือ!” เฉียวปางหน้าตึงด้วยความโกรธ

เสิ่นชิงเอียงคอด้วยความสงสัย มองหน้าเฉียวปางอย่างไร้เดียงสา

“คุณลุงคะ ทำไมฉันถึงเข้ามาไม่ได้ล่ะ? ตอนคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็ไม่เคยห้ามฉันเข้ามานี่คะ หรือว่า… ในห้องนี้มีของมีค่าอะไรที่คุณลุงไม่อยากให้หลานสาวคนนี้ได้เห็นเหรอคะ?”

ยังไม่ทันที่เฉียวปางจะพูด เสียงทุ้มของผู้ชายก็ดังขึ้นจากนอกประตู

“ลุงเฉียว คุณซ่อนของมีค่าอะไรไว้ในห้องหนังสือกันแน่ หลานชายอย่างผมก็อยากจะได้เห็นบ้าง”

เฉียวปางหันไปมอง เห็นคู่สามีภรรยาเฉียวเฟิง และเฉียวอวี้เหอยืนอยู่นอกประตู

สีหน้าของคู่สามีภรรยาเฉียวเฟิงดูหม่นหมอง เฉียวอวี้เหอมีสีหน้าเย็นชา พวกเขาทั้งครอบครัวมองเฉียวปางด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นว่าตัวละครหลักมาถึงแล้ว เสิ่นชิงหัวเราะเบา ๆ พลางยกคิ้วพูดว่า

“โอ้โห คึกคักจังเลย ที่แท้ก็พี่เฉียวเฟิงกับหลานสาวอวี้เหอมาแล้วนี่เอง”

เมื่อเฉียวเฟิงได้ยินเสิ่นชิงเรียกเขาแบบนั้น เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่คุ้นเคย เพราะก่อนหน้านี้เสิ่นชิงยังเคยเรียกเขาว่า “พ่อ”

เมื่อเฉียวอวี้เหอได้ยินเสิ่นชิงเรียกตัวเองว่าหลานสาวอย่างภาคภูมิใจ เธอแทบจะกัดฟันกรามแตก

การมีศักดิ์ต่ำกว่าคนอื่นหนึ่งชั้น ทำให้ความได้เปรียบก็ลดลงไปด้วย

คำว่าหลานสาวนี้ ทำให้เธอต้องยอมอ่อนให้เสิ่นชิงทันที

เมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียด เสิ่นชิงก็ยิ้มและพูดว่า “โอ้ ทำไมทุกคนถึงยืนอยู่ที่ประตูล่ะ เข้ามาคุยกันข้างในสิ ห้องหนังสือกว้างขวางนะ”

พอพูดจบ เสิ่นชิงก็รีบดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงที่โต๊ะไม้จันทน์ยาว ๆ “มานี่ พวกเรามีอะไรจะพูดก็นั่งลงคุยกันดี ๆ”

เมื่อเห็นเสิ่นชิงทำตัวเป็นเจ้าของบ้านเชิญชวนทุกคน

แม่เฉียวรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “เสิ่นชิง เธอเป็นใครมาจากไหน? มาทำท่าทางต่อหน้าพวกเรา คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเธอเป็นเจ้าของคฤหาสน์แน่ ๆ”

เสิ่นชิงยิ้มบาง ๆ มองไปที่หญิงสาวสวยที่มีจิตใจอำมหิตตรงหน้า แล้วพูดเยาะเย้ยว่า

“พี่สะใภ้ ฉันสงสัยมาตลอดว่าคุณเป็นสายพันธุ์อะไร ทำไมพูดจาร้ายกาจขนาดนี้…”

คำว่า “พี่สะใภ้” นี้ทำให้แม่เฉียวถึงกับอึ้งไปเลย

แม่เฉียวยืนอึ้งไม่พูดอะไร แต่เฉียวอวี้เหอกลับเป็นคนด่าออกมาก่อน เธอชี้หน้าเสิ่นชิง แล้วพูดว่า

“เสิ่นชิง! แกกล้าดูถูกผู้ใหญ่เหรอ? แกมีมารยาทบ้างไหม?”

เสิ่นชิงมองดูเฉียวอวี้เหออย่างดูแคลน กอดอกแล้วตอบโต้กลับไปว่า

“หุบปาก! เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดตรงนี้! เธอเป็นอะไร? ถึงกล้าตะโกนใส่ผู้ใหญ่แบบนี้?”

เฉียวอวี้เหอสำลัก เสิ่นชิงอยู่ในรุ่นเดียวกับพ่อแม่ของเธอ ในที่นี้เธอเป็นคนที่มีอาวุโสน้อยที่สุดจริง ๆ…

คิดดูแล้ว ที่นี่ไม่มีที่ให้เธอพูดจริง ๆ…

นี่มันช่างอึดอัดเหลือเกิน!