สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 138 โจวอวิ๋นปรากฏตัว

บทที่ 138 โจวอวิ๋นปรากฏตัว

แย่แล้ว คราวนี้ยุ่งยากแน่…

ตระกูลจูเป็นตระกูลผู้ดีอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง และจูจูก็เป็นดอกไม้งามในวงสังคมชั้นสูง

ถ้าเธอแพร่กระจายข่าวลือไม่ดีในวงสังคม ร้านก็จะสูญเสียลูกค้าระดับไฮเอนด์ไปจำนวนมาก

ผู้ดูแลร้านมองดูเสิ่นชิง แล้วหันไปมองลู่เย่ที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ

ทันใดนั้นก็รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ

บ้าชะมัด!

ฝ่ายนี้ก็ไม่ควรไปขัดเคืองเช่นกัน…

ต่อหน้าคุณชายลู่ แย่งเสื้อผ้าของแฟนสาวเขาไป นี่มันเท่ากับเหยียบหน้าคุณชายลู่ชัด ๆ

ผู้ดูแลร้านขมวดคิ้ว ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

การสูญเสียลูกค้าจากวงการคนมีชื่อเสียงอาจไม่ถึงกับต้องปิดร้าน

แต่การทำให้คุณชายลู่ไม่พอใจก็เท่ากับทำให้อีวีเอกรุ๊ปไม่พอใจด้วย เขาจะไม่สามารถอยู่รอดในวงการนี้ได้อีกต่อไป

หลังจากชั่งน้ำหนักทั้งสองฝ่าย ผู้ดูแลร้านจึงขอโทษจูจูว่า

“ขอโทษด้วยนะครับ คุณจูจู ชุดนี้คุณชายลู่เลือกไว้ก่อนแล้ว ทางร้านยังมีแบบใหม่ ๆ อีกมากมาย ให้ผมเรียกนักออกแบบมาช่วยคุณเลือกสักสองสามชุดดีไหมครับ?”

จูจูขมวดคิ้ว “ฉันไม่เอา! ฉันชอบชุดที่เธอใส่อยู่นี่แหละ!”

พูดจบ จูจูที่โกรธจัดก็ขว้างบัตรวีไอพีลงบนโต๊ะ แล้วชี้ไปที่เสิ่นชิงพลางพูดว่า “รูดบัตร! ชุดที่เธอใส่อยู่นี่ ฉันจะซื้อในราคาสิบเท่า!”

เสิ่นชิงเพิ่งแค่ลองชุดเท่านั้น ยังไม่ได้จ่ายเงินซื้อ

ดังนั้นในทางทฤษฎีแล้ว ชุดนี้ก็ยังเป็นของทางร้านอยู่

เมื่อเป็นเสื้อผ้าของทางร้าน ก็แน่นอนว่าใครจ่ายเงินซื้อก่อน ชุดก็เป็นของคนนั้น

แม้การที่จูจูรีบจ่ายเงินก่อนจะดูไม่มีคลาส แต่ในแง่กฎหมายแล้ว ไม่มีอะไรผิด

บัตรวีไอพีสีทองถูกเหวี่ยงลงบนเคาน์เตอร์ แต่ไม่มีใครกล้าหยิบขึ้นมารูดเลย

พนักงานขายทุกคนรู้จักตัวตนของลู่เย่แล้ว ต่างก้มหน้าหลบตาและหดคอเหมือนนกกระทาที่ถูกปิดปาก

ถ้ารูดบัตรนี้ก็เท่ากับเป็นการขัดใจประธานอีวีเอกรุ๊ปโดยตรง

จูจูรอนานแล้ว เห็นทุกคนไม่มีปฏิกิริยา จึงเบิกตาโพลง

พวกนี้แต่ก่อนล้วนวนเวียนรอบตัวเธอ วันนี้เป็นอะไรไป?

จูจูตะโกนอีกครั้ง “รูดบัตรสิ! พวกเธอหูหนวกหรือไง?”

พนักงานขายต่างก้มหน้านิ่ง ยืนแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

ช่วยด้วย… ใครจะกล้าทำล่ะ…

“พอเถอะ จูจู อย่าวุ่นวายไปเลย” ชายหน้าตรงคนนั้นก้าวออกมา

เขายืดหลังตรง เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง มองลู่เย่ด้วยสายตาลึกลับ

ตระกูลจูในเมืองหลวงก็ถือว่าเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตา ผู้ดูแลร้าน Giogio คงจะรู้ดี

เมื่อเป็นเช่นนั้น ผู้ดูแลร้านยังคงปกป้องคุณชายลู่อย่างเต็มที่ แสดงว่าคุณชายลู่คนนี้ต้องมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่แน่นอน

จูจูได้ยินคำพูดของพี่ชาย โกรธจนแทบจะระเบิด เธอกระทืบเท้าแล้วพูดว่า

“พี่! ทำไมพี่ถึงเข้าข้างคนนอกแบบนี้! มันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ใครจ่ายเงิน เสื้อผ้าก็เป็นของคนนั้น!”

แต่จูชิงเฟิงไม่สนใจน้องสาวที่กำลังพูดจาวุ่นวาย เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วโค้งคำนับขอโทษเสิ่นชิง

“คุณผู้หญิงครับ น้องสาวผมทำอะไรโดยไม่คิด วันนี้ทำให้คุณไม่พอใจมาก ผมขอโทษแทนเธอด้วย ชุดที่คุณสวมอยู่นี้ ผมจะช่วยซื้อให้คุณ ถือว่าเป็นของขอโทษจากผมแล้วกันนะครับ”

คำพูดของจูชิงเฟิงยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากโซฟา

“ฮ่า ๆ คำขอโทษรับไว้ได้ แต่ของขอโทษไม่จำเป็นหรอก”

ลู่เย่หรี่ตาลง ผู้หญิงของเขา จะให้สวมเสื้อผ้าที่ผู้ชายอื่นส่งให้ได้อย่างไร

ต่อมา ลู่เย่โยนบัตรใบหนึ่งให้พนักงานขาย “เอาไปรูดเลย”

ในตอนนั้น ผู้ดูแลร้านที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ เดินมาพร้อมรอยยิ้ม

เขารับบัตรจากมือพนักงานขาย แล้วคืนให้ลู่เย่อย่างนอบน้อม

“คุณชาย เมื่อกี้ประธานบอกว่า เสื้อผ้าในร้านคุณเลือกได้ตามใจชอบ ไม่ต้องจ่ายเงิน

นอกจากนี้ ประธานยังฝากบอกอีกว่า ร้านค้าทั้งถนนนี้คุณเดินดูได้ตามสบาย ทุกร้านให้ฟรีหมด”

จูจูที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง

คุณชาย?

คุณชายอะไร?

ถนนการค้านี้เป็นของประธานหลินเต้าหราน แห่งอีวีอีกรุ๊ป แต่หลินเต้าหรานไม่มีลูกไม่ใช่เหรอ?

ทันใดนั้น จูจูก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มองไปที่ลู่เย่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา

หรือว่า… เขาเป็นลูกนอกสมรสของหลินเต้าหราน?

โดยบังเอิญ จูชิงเฟิงก็คิดไปในทางเดียวกัน

เขาจ้องมองลู่เย่อย่างพินิจพิเคราะห์ และพบว่าลู่เย่ดูคล้ายกับหลินเต้าหรานมาก

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงมีแววตาเข้าใจในทันที

ฮึ ที่แท้ก็เป็นลูกนอกสมรสของหลินเต้าหรานนี่เอง

น่าแปลกใจ…

รู้ว่าการโต้เถียงต่อไปก็ไร้ประโยชน์ จูจูจึงกรอกตามองเสิ่นชิงและลู่เย่อย่างเคียดแค้น แล้วลากพี่ชายออกไปจากร้าน ‘Giogio’

ก่อนจะลงบันได จูจูยังพูดด้วยความแค้นเคืองว่า

“หยิ่งอะไรนักหนา ก็แค่ลูกนอกสมรสที่ไม่กล้าอวดใคร มีอะไรให้หยิ่งด้วย!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลู่เย่และเสิ่นชิงต่างอึ้งไปพร้อมกัน “ฮะ?”

ลู่เย่มองไปทางเสิ่นชิงด้วยสีหน้างุนงง “ลูกนอกสมรส? เมื่อกี้เธอพูดว่าใครเป็นลูกนอกสมรส?”

เสิ่นชิงผู้ฉลาดหลักแหลม เธอเข้าใจความหมายในคำพูดของจูจูอย่างรวดเร็ว

เสิ่นชิงหยุดมองไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “เอ่อ… บางทีเธออาจจะเข้าใจว่าคุณเป็นลูกนอกสมรสของคุณลุง”

ลู่เย่ “…”

ลู่เย่ยิ้มเยาะแล้วปรบมือ “สุดยอดจริง ๆ เลย สุดยอดมาก!”

หลังจากทั้งสองซื้อเสื้อผ้าเสร็จ พวกเขาเดินออกจากประตูใหญ่ของ Giogio ท่ามกลางการส่งด้วยความเคารพของผู้ดูแลร้านและพนักงานทั้งหมด

บนถนน เสิ่นชิงและลู่เย่เดินเล่นอย่างช้า ๆ

ลู่เย่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “อย่าบอกนะว่าที่จริงแล้ว…”

เสิ่นชิงมองเขาด้วยสีหน้างุนงง “ฮะ? นายกำลังพูดอะไรอยู่?”

ลู่เย่เอามือลูบคาง พูดอย่างครุ่นคิด

“พูดถึงเรื่องนี้ หน้าตาของฉันจริง ๆ แล้วไม่เหมือนลู่จ่านเลย แต่กลับเหมือนลุงรองของฉันมากกว่า ย่าบอกว่าตอนฉันเด็ก ๆ หน้าตาเหมือนลุงรองตอนเด็กมาก และลุงก็รักฉันมาก แทบจะรักฉันเหมือนลูกชายเลยทีเดียว เธอว่า… ฉันเป็น…”

เสิ่นชิงเข้าใจสิ่งที่ลู่เย่กำลังจะพูด จึงรีบห้ามเขาไว้

“นายคิดอะไรเหลวไหลอยู่ สุภาษิตบอกว่าหลานชายเหมือนลุง โครโมโซม X ของนายมาจากแม่ และโครโมโซมของแม่นายกับพี่น้องของนายก็มีความคล้ายคลึงกันมาก การที่นายหน้าตาเหมือนลุงรองมีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์รองรับนะ”

ลู่เย่ลูบคางพลางพยักหน้า

“ก็จริง ธรรมเนียมของตระกูลหลินเคร่งครัดมาก ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ฉันคงไม่มีโอกาสได้มาเกิดในโลกนี้หรอก”

เนื่องจากหลินเต้าหรานได้ฝากบอกไว้แล้ว เสิ่นชิงกับลู่เย่จึงเดินทางต่อไปอย่างราบรื่น

อยากได้อะไรก็หยิบไปได้เลย ไปที่ไหนก็มีผู้ดูแลร้านออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

ได้รับการปฏิบัติแบบวีไอพีระดับสูงสุดอย่างแท้จริง

ยังมีพนักงานร้านและคนที่รู้จักตัวตนของลู่เย่อีกมากมายที่แอบถ่ายรูปอยู่

เสิ่นชิงเห็นสถานการณ์แล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอไม่อยากเป็นที่สะดุดตามากเกินไป

แม้ว่าเมืองหลวงจะปลอดภัยกว่าเมืองหางโจวมาก แต่เธอก็ยังคิดว่าการวางตัวเงียบ ๆ จะดีกว่า

ดังนั้นทั้งสองคนจึงเดินเที่ยวสักพัก แล้วนั่งรถออกจากถนนช้อปปิ้ง

แต่เดิมรถแล่นไปอย่างราบรื่นบนถนน

แต่พอรถเลี้ยวโค้งไปได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังและสกปรกคนหนึ่งพุ่งเข้ามาที่หน้ารถ

อย่างไรก็ตาม เธอล้มลงในระยะห่างจากหน้ารถประมาณหนึ่งเมตร

เสิ่นชิงและลู่เย่มองหน้ากันอย่างงุนงง

อ๊ะ นี่มัน…

การเรียกร้องค่าเสียหายแบบนี้ทำให้มันมืออาชีพหน่อยได้ไหม?

ลู่เย่กดแตรอย่างหงุดหงิด “ลุกขึ้นเร็วเข้า ไม่งั้นฉันจะขับทับร่างเธอจริง ๆ นะ ฉันจ่ายค่าเสียหายไหว”

ผลปรากฏว่า ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นเลย

ลู่เย่และเสิ่นชิงจึงต้องลงจากรถ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ผู้หญิงคนนั้น

เสิ่นชิงพบด้วยความตกใจว่า ผู้หญิงคนนั้นหมดสติไปจริง ๆ

และยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นไม่ใช่คนอื่น

เธอคือโจวอวิ๋นที่หายตัวไปนานแล้วนั่นเอง