สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 129 จูบใต้น้ำ

บทที่ 129 จูบใต้น้ำ

“ปัง!”

กระสุนเฉียดไหล่ของลู่เย่ไป ทำให้เลือดกระเซ็นในม่านฝน

เมื่อได้ยินเสียงปืน หัวหน้าโจรก็งุนงง

เขาไม่ได้เหนี่ยวไกปืน แล้วใครเป็นคนยิง?

ห่างจากกลางสะพานไปสองกิโลเมตร มีมือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งกำลังนอนราบอยู่บนดาดฟ้าของตึก เขาใช้แขนทั้งสองข้างรองรับปืนไว้ ขาแยกออก กำลังเล็งไปที่รถสีดำบนสะพาน

มือปืนซุ่มยิงเคี้ยวหมากฝรั่งพลางพึมพำว่า “เป้าหมายปรากฏตัว ทิศทางลมตะวันตกเฉียงเหนือ ความเร็วลม 35 ระยะห่างเป้าหมาย 2000 เมตร…”

ต่อมา

“ปัง ปัง ปัง!”

เสียงปืนดังเป็นชุด กระจกรถสีดำแตกละเอียด

เสียงกระจกแตก ร่างสีดำสองร่างในรถล้มลงทันที

ทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงก็ลอยอวลในอากาศ

“เหล่าเอ้อ! เหล่าซาน!”

หัวหน้าโจรตะโกนลั่น ฝ่ากระสุนที่ยิงมาจากที่มืด วิ่งอย่างบ้าคลั่งไปที่ข้างรถ

พอเขาเปิดประตูรถ ร่างไร้วิญญาณของเหล่าซานก็ล้มลงมาเหมือนต้นหอมที่ถูกถอน

กระสุนเจาะเข้ากลางขมับของเหล่าซาน เลือดสด ๆ ไหลรินออกมาจากรูกระสุนเล็ก ๆ ฝนที่ตกหนักชะล้างจนสีแดงเปรอะไปทั่วพื้น

เหล่าเอ้อก็ถูกยิงที่ศีรษะเช่นกัน นอนจมกองเลือดอยู่บนเบาะ ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ ตายตาไม่หลับ

เสิ่นชิงงงมาก

ถ้าเธอไม่ได้แกล้งนอนหมอบอยู่ตลอด ตอนนี้คนที่สมองกระจายก็คงเป็นเธอแล้ว

เจ้าหน้าที่เหอก็งุนงงเช่นกัน

ปืนนี้ไม่ใช่ตำรวจเป็นคนยิง

ในรถยังมีตัวประกัน พวกเขาไม่มีทางใช้มาตรการช่วยเหลือที่อันตรายขนาดนี้

เห็นได้ชัดว่าการโจมตีแบบไม่เลือกหน้านี้ต้องการเอาชีวิตของเสิ่นชิง

หัวหน้าโจรเห็นเพื่อนสนิทตายอยู่บนรถ โกรธจนตาถลน

เขาชักปืนพกที่เอวออกมา แล้วเล็งไปที่เจ้าหน้าที่เหอ ยิงปัง ปัง สองนัด

เจ้าหน้าที่เหอไหวพริบดี รีบเปิดประตูรถบังการยิงทันที

“ปัง ปัง!”

ประกายไฟสองดอกทิ้งรอยกระสุนสีดำไว้บนประตูรถ

บนดาดฟ้าตึกริมแม่น้ำ มือปืนซุ่มยิงเล็งปากกระบอกปืนไปที่เสิ่นชิงที่กำลังหมอบอยู่ในรถอีกครั้ง

“เสิ่นชิง! รีบปิดประตูรถเร็ว มือปืนซุ่มยิงกำลังเล็งคุณอยู่!” เจ้าหน้าที่เหอตะโกนบอกเสิ่นชิง

เจ้าหน้าที่เหอตั้งใจจะเตือนเสิ่นชิง แต่คำพูดของเขาก็เตือนหัวหน้าโจรด้วย

หัวหน้าโจรตระหนักว่าตัวประกันยังมีชีวิตอยู่ จึงหันกลับไปที่รถสีดำอีกครั้ง

เสิ่นชิงเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบไปปิดประตูรถ

อย่างไรก็ตาม การกระทำนี้ทำให้เธอเปิดเผยตัวอย่างสมบูรณ์ในกล้องเล็งของมือปืนซุ่มยิง

มือปืนซุ่มยิงค่อย ๆ เหนี่ยวไกปืน

“ปัง!”

กระสุนที่หมุนด้วยความเร็วสูงทำให้อากาศปั่นป่วน ทะลุผ่านม่านฝน

วินาทีถัดไป มันกำลังจะทะลุทรวงอกของเสิ่นชิง

แต่โชคดีหรือโชคร้าย หัวหน้าโจรกำลังจะดึงเสิ่นชิงออกมาจากรถพอดี

ดังนั้น กระสุนของมือปืนซุ่มยิงจึงทะลุไหล่ของเขา ทำให้เลือดพุ่งออกมาเป็นสาย

ในขณะที่ลู่เย่มองหาจังหวะเหมาะ เขาก็เตะประตูรถปิดลงอย่างแรง

สองกิโลเมตรออกไป มือสไนเปอร์มองเห็นลู่เย่ปรากฏในกล้องเล็ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเคี้ยวหมากฝรั่งพลางโทรหาลู่หลี “เจ้านาย น้องชายของคุณดูเหมือนจะเป็นอุปสรรค ต้องการให้ผมจัดการให้เลยไหมครับ?”

เสียงเรียบเฉยของลู่หลีดังมาจากปลายสาย “ต้องจ่ายเงินเพิ่มไหม?”

มือสไนเปอร์ยิ้มกว้าง “ไม่ต้องครับ ผมแถมให้ฟรี”

ลู่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ได้ งั้นจัดการซะ”

ดังนั้น นิ้วของมือสไนเปอร์จึงเหนี่ยวไกปืน เล็งไปที่ศีรษะของลู่เย่

สายฝนกระหน่ำลงมา ม่านฝนทอดยาวขวางฟ้า

แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการทำงานของมือสไนเปอร์แต่อย่างใด

เพราะเขาเป็นมือสไนเปอร์ที่เก่งที่สุดในองค์กร การยิงเป้าหมายให้ตายในระยะ 2000 เมตรเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา

ในขณะที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกปืน

สะพานเฉินเจียงที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ จู่ ๆ ก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

ในชั่วขณะนั้น นักซุ่มยิงก็สูญเสียเป้าหมายไป

รู้ว่ามีนักซุ่มยิงอยู่ไกลออกไป เจ้าหน้าที่เหอจึงยิงโคมไฟแขวนบนสะพานให้ดับ

“บ้าเอ๊ย!”

นักซุ่มยิงสบถเบา ๆ แล้วหยิบอุปกรณ์มองกลางคืนมาติดบนกล้องเล็ง

เมื่อเขาเล็งอีกครั้ง กลับพบว่าบนสะพานไม่มีใครอยู่แล้ว

ย้อนเวลากลับไปสองสามนาทีก่อนหน้านี้

หลังจากโคมไฟถูกยิงดับ สะพานก็จมสู่ความมืดในทันที

ส่วนหัวหน้าโจรฉวยโอกาสกระโดดขึ้นที่นั่งคนขับ แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์

รถยนต์สีดำเตรียมพร้อมออกตัว เสียงครางต่ำทุ้มดังออกมาจากท่อไอเสีย

หัวหน้าโจรหวังจะฉวยโอกาสในความวุ่นวายเพื่อหลบหนี เขาเหยียบคันเร่งสุดแรง รถพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย มุ่งหน้าไปยังปลายสะพาน

เสิ่นชิงที่กำลังจะกระโดดออกจากรถ ถูกแรงเฉื่อยดึงให้เอนหลังไปอย่างแรง ล้มลงนั่งบนเบาะรถ

“โครม โครม… โครม โครม…”

ล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนปล่อยควันขาวโขมง ระเบิดพลังอันน่าตกใจออกมา

หัวหน้าโจรตะโกนเสียงดัง ขับรถพุ่งชนตำรวจที่อยู่ปลายสะพาน

แต่เนื่องจากฝนตกถนนลื่น ล้อรถที่หมุนอย่างรวดเร็วเสียการทรงตัว เกิดการลื่นไถลไปชนราวสะพานใหญ่

“โครม!”

ราวสะพานหักทันที รถยนต์สีดำที่ตัวถังบุบสลายพุ่งดิ่งลงสู่แม่น้ำเฉียนชางที่มีคลื่นลมปั่นป่วน

“ตูม!”

ผิวน้ำแม่น้ำระเบิดเป็นคลื่นสีขาวขนาดใหญ่ในชั่วพริบตา

“เสิ่นชิง!”

เมื่อเห็นภาพนั้น ลู่เย่หยุดหายใจไปชั่วขณะ

เขายืนนิ่งอยู่กลางสายฝน ปล่อยให้น้ำฝนชโลมร่างจนเปียกโชก

เจ้าหน้าที่เหอที่เพิ่งได้สติกลับมา กำลังจะติดต่อขอความช่วยเหลือ ก็ได้ยินเสียงคนตกน้ำดังขึ้นอีกครั้ง

ลู่เย่ก็กระโดดลงไปในแม่น้ำเช่นกัน

หลังจากเสิ่นชิงตกลงไปในน้ำพร้อมรถ น้ำในแม่น้ำก็ทะลักเข้าตา หู จมูก และปากของเธอในทันที ทำให้เธอแสบตาจนลืมไม่ขึ้น

แต่เธอก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว และปรับการหายใจ

เนื่องจากแรงดันน้ำ ประตูรถจึงเปิดไม่ออก

แต่โชคดีที่กระจกรถแตก เธอสามารถว่ายออกมาทางหน้าต่างรถได้

เสิ่นชิงกลั้นหายใจ คลำหาหน้าต่างรถในความมืดใต้น้ำ

มือของเสิ่นชิงถูกเศษกระจกรถที่เหลืออยู่บาด เลือดไหลออกมาเป็นสาย

แต่เธอไม่สนใจความเจ็บปวด แหวกว่ายไปทางหน้าต่างรถ

แต่เสิ่นชิงพบด้วยความตกใจว่า เท้าข้างหนึ่งของเธอติดอยู่ในเบาะที่พลิกคว่ำ

ปกติแล้วเธอแค่ต้องออกแรงดึงขาขึ้นก็จะหลุดจากพันธนาการได้

แต่คนในน้ำไม่สามารถออกแรงได้

แม้แต่การเคลื่อนไหวง่าย ๆ แบบนี้ เสิ่นชิงก็ไม่สามารถทำได้

เวลาผ่านไปทีละน้อย อากาศที่เหลืออยู่ในโพรงจมูกและปอดก็น้อยลงเรื่อย ๆ

ภายใต้แรงกดดันของน้ำ เสิ่นชิงไม่สามารถกลั้นหายใจได้อีกต่อไป จำเป็นต้องปล่อยฟองอากาศออกมาเป็นสาย

น้ำจากแม่น้ำไหลย้อนเข้าโพรงจมูก ทำให้ลำคอแสบร้อน รู้สึกถึงรสชาติคาวเลือดในปาก ปอดปวดราวกับจะระเบิด

เสิ่นชิงพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่แรงกดดันของน้ำในแม่น้ำกดร่างของเธอให้จมลงเรื่อย ๆ

ออกซิเจนหมดลง ดวงตาของเสิ่นชิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีของความตายอย่างรวดเร็ว

ในความมืดมนนั้น เสิ่นชิงราวกับเห็นภาพของคุณยายที่บ้านเกิด คุณปู่ผู้ใจดี และลู่เย่ที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

น่าโมโห…

เธอไม่ยอมตายแบบนี้ เธอยังไม่ได้สอบเป็นอัยการเลย ทั้งที่เหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

ถ้าเธอตาย ใครจะแก้แค้นให้คุณปู่และเฉียวเทียนเอิน

คดีของครอบครัวเฉียวเฟิงก็ยังไม่ได้ตัดสิน

และเธอยังไม่ได้… ยังไม่ได้…

บางทีอาจเป็นเพราะในใจมีความยึดติดมากเกินไป เสิ่นชิงจึงไม่อยากจะหลับใหลไปแบบนี้

เธอกัดฟันแน่น ฝืนร่างกายที่อ่อนล้า พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการที่เท้า มุ่งไปยังหน้าต่างรถ

แต่ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไร เท้าที่ติดอยู่ก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เสิ่นชิงเหมือนท่อนไม้จมน้ำ ลอยขึ้นลงตามคลื่น

ในตอนที่เธอเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้น มือที่อบอุ่นและแข็งแรงก็คว้าเธอไว้

ลู่เย่มาถึงทันเวลา โทรศัพท์มือถือของเขาส่องแสงสีเขียวอ่อนใต้น้ำ

ลู่เย่พยายามดึงเสิ่นชิง แต่พบว่าดึงไม่ขยับ จึงใช้ขาทั้งสองข้างเตะที่ตัวรถ อาศัยแรงดึงขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นชิงถูกลู่เย่ดึงออกมาจากรถได้สำเร็จ

ลู่เย่พาเธอขึ้นไปบนผิวน้ำ

แต่เสิ่นชิงกลั้นหายใจนานเกินไป จนหมดสติไปแล้ว

เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของเสิ่นชิง ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท

ลู่เย่โอบเสิ่นชิงเข้าสู่อ้อมกอด โดยไม่คิดอะไรมาก เขาจูบริมฝีปากของเสิ่นชิงทันที ส่งผ่านอากาศจากโพรงจมูกให้เธอ

เขาเคยจินตนาการถึงฉากจูบของทั้งสองมาหลายครั้ง

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า จูบแรกของพวกเขาจะเกิดขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้

ริมฝีปากของเสิ่นชิงทั้งเย็นและนุ่ม ยังมีรสหวานนิด ๆ

ในตอนนี้ หัวใจของลู่เย่เต้นรัวเหมือนกลอง เขารู้สึกว่าศีรษะร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด

เขาแยกไม่ออกว่าเป็นเพราะขาดอากาศหายใจ หรือเพราะสาเหตุอื่น…

ในวินาทีสุดท้ายที่ออกซิเจนหมดลง ลู่เย่พาเสิ่นชิงพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำ

ในขณะนั้น พระจันทร์เพิ่งขึ้นจากแม่น้ำ ทอแสงสีเงินลงบนผิวน้ำที่ระยิบระยับ

ลู่เย่ค่อย ๆ ตรวจสอบลมหายใจของเสิ่นชิงอย่างระมัดระวัง

โชคดีที่ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ

เสิ่นชิงหลับตา นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของลู่เย่ราวกับนางเงือกสาว

สายตาของลู่เย่ตกลงบนริมฝีปากของเสิ่นชิง นึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่มเมื่อครู่ เขาจูบลงไปราวกับถูกผีเข้าสิง

ชั่วครู่ต่อมา ลู่เย่ก็รู้สึกตัว

เขาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

ช่างเป็นสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ ทำไมถึงได้ฉวยโอกาสในยามคับขันแบบนี้

ลู่เย่ส่ายหัว แล้วค่อย ๆ เขย่าตัวเสิ่นชิง “ตื่นเถอะ เสิ่นชิง!”

ขนตาของเสิ่นชิงสั่นไหวเบา ๆ

เนื่องจากกลั้นหายใจใต้น้ำนานเกินไป สมองของเธอขาดออกซิเจนไปบ้าง

เมื่อสายตาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น สบตากับคางที่เชิดขึ้นของลู่เย่พอดี

ลู่เย่ลอยอยู่ในแม่น้ำ ใต้เสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่ม กล้ามเนื้อแข็งแกร่งปรากฏให้เห็นราง ๆ

ในตอนนี้ ลู่เย่ก็ก้มลงมองเสิ่นชิงเช่นกัน

ดวงตาของเสิ่นชิงพร่ามัว เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อ เผยให้เห็นเส้นสายอันงดงามอย่างชัดเจน

ลู่เย่กลั้นหายใจ

เมื่อเห็นริมฝีปากบวมแดงของเสิ่นชิง ลู่เย่รู้สึกผิดจึงเบือนหน้าหนี ใบหูแดงขึ้นอย่างเงียบ ๆ

เสิ่นชิงเห็นท่าทางแบบนั้นของลู่เย่ จึงมองด้วยความสงสัย “ทำไมหูของนายถึงแดงขนาดนั้น?”

หัวใจของลู่เย่เต้นตึกตัก

แย่แล้ว!