สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 437 คืนก่อนงานเลี้ยงของรัฐ

บทที่ 437 คืนก่อนงานเลี้ยงของรัฐ

ฉินเซียวรู้สึกสิ้นหวัง น้ำตาไหลรินอาบแก้ม แม่ฉินไม่อยากทำผิดซ้ำสอง ครั้งล่าสุดเธออ่อนโยนเกินไป ต่อต้านฉินซือและลู่ฉิวเยว่ ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาหันมาต่อต้านเธอ แต่ยังทำให้ฉินเซียวสูญเสียลูกของตัวเองให้กับคนอื่นอีกด้วย

ตอนนี้เด็กหายไปแล้ว แม่ฉินก็ทุกข์ทรมาน ใจของเธอก็เหมือนถูกไฟเผา อยากจะตบลูกสาวที่โง่เขลาสักสองสามที

“แม่ หนูเป็นลูกของแม่น่ะ โปรดอย่าทำแบบนี้กับหนู หนูผิดไปแล้ว หนูจะฟังคุณต่อจากนี้ไป” ใบหน้าของฉินเซียวซีดเผือด ขาก็อ่อนแรงราวกับกำลังจะคุกเข่าลงบนพื้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อแม่ฉินเห็นท่าทางน่าสงสารของฉินเซียว กลับยิ่งโกรธขึ้นไปอีก เพราะทุกครั้งที่เกิดปัญหา ฉินเซียวก็จะมาอ้อนวอน ร้องขอความช่วยเหลือ พูดถึงความผูกพันในครอบครัว แต่เมื่อไม่ต้องการความช่วยเหลือ กลับทำตัวเย็นชา ราวกับเป็นศัตรูกัน ทุกอย่างที่เธอทำล้วนเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เปรียบเสมือนหมาป่าที่เห็นแก่ตัวที่เธอเคยหลงผิด

แม่ฉินหัวเราะอย่างเย็นชา ผลักฉินเซียวออกอย่างแรงแล้วก้าวออกไป

สีหน้าของพ่อฉินก็ไม่ดีเช่นกัน เขาเดินตามแม่ฉินออกไปอย่างรวดเร็ว

“พ่อกับแม่อย่าไปนะ!” ฉินเซียวร้องไห้น้ำตาไหล น้ำมูกไหลเยิ้ม รีบวิ่งเข้าไปหาพ่อแม่เพื่อพยายามหยุดพวกเขา

แต่เสียงร้องไห้และคำอ้อนวอนของเธอก็ถูกตำรวจปิดกั้นไว้

เสียงกรีดร้องอันสิ้นหวังของฉินเซียว ดังก้องไปทั่วสถานีตำรวจ แต่แม่ฉินกลับนิ่งเฉย เดินตรงไปยังประตูทางออก

ลู่ฉิวเยว่ กลืนขนมปังคำสุดท้ายลงท้อง ดึงแขนเสื้อฉินซือเป็นการเตือน

ฉินซือพยักหน้า ยื่นน้ำให้เธอ “ดื่มหน่อย ระวังสำลัก”

เขาทุ่มเทความสนใจให้กับเธออย่างเต็มที่ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปยังสองคนที่อยู่ด้านหลัง

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศตึงเครียด รีบจิบน้ำให้หมดและเอ่ยเร่งฉินซือว่า “ไปกันเถอะค่ะ”

ฉินซือพยักหน้า ส่งถ้วยน้ำให้เธอแล้วหันไปมองพ่อแม่ของเขา สีหน้าของเขาเรียบเฉย

น้ำตาไหลรินอาบแก้มแม่ฉิน เธอจับมือของเขาไว้แน่น “ฉินซือ แม่เคยทำผิดพลาด เคยทำร้ายลูก แม่ขอโทษ ตอนนี้ลูกต้องช่วยแม่ตามหาเด็กคนนั้นให้เจอนะ”

พ่อฉินเดินเข้ามาประชิด น้ำตาคลอในดวงตา “เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเด็ก พวกเราทุกคนต่างสับสน โปรดช่วยพวกเราด้วยเถอะ” ปกติแล้วเขาเป็นคนเข้มงวด แต่ตอนนี้เขากลับอ่อนแอลงจนน่าสงสาร

ลู่ฉิวเยว่มองดูพวกเขา ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน พ่อแม่ของฉินซือดูแก่ชราลงอย่างเห็นได้ชัด ไขมันที่สะสมจากยาสมุนไพรก็หายไป ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวไร้ซึ่งความสดใส

ฉินซือเม้มริมฝีปาก มองไปที่ลู่ฉิวเยว่โดยไม่รู้ตัว

“แม่ พ่อ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตามหาเด็กคนนั้นให้เจอ คุณไม่จำเป็นต้องกังวล” เด็กคนนั้นไม่ใช่คนผิด และลู่ฉิวเยว่ก็ไม่อยากให้เด็กคนนั้นต้องมาเกี่ยวข้องกับเธอและพ่อแม่ของฉินซือ “ตำรวจจะพยายามอย่างเต็มที่ เชื่อสิว่าเราจะเจอเขาเร็ว ๆ นี้”

คำพูดของลู่ฉิวเยว่อาจฟังดูดี แต่เป็นเพียงการปลอบใจเท่านั้น ทั้งเธอและคนอื่น ๆ ต่างก็รู้ดีว่าการค้นหาเด็กอายุต่ำกว่าหนึ่งปีในประเทศอันกว้างใหญ่เช่นนี้ เปรียบเสมือนการงมเข็มในมหาสมุทร

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แม่ฉินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้สะอื้น “ฉิวเยว่ ฉันขอโทษ ทุกอย่างเป็นความผิดของเรา คุณเป็นเด็กดี เราขอโทษจริง ๆ”

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ ไม่ได้เอ่ยคำว่าให้อภัย เธอเพียงโบกมือให้ฉินซือแล้วพูดว่า “ฉันออกไปข้างนอกมาทั้งเช้าแล้ว รู้สึกเหนื่อยมาก ขอกลับไปพักก่อนนะ คุณอยู่กับพ่อแม่ของคุณเถอะ”

จริงอยู่ที่พ่อแม่ของฉินซืออยู่ในอารมณ์ที่ย่ำแย่ และในฐานะลูกสะใภ้ ลู่ฉิวเยว่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับพวกเขามาในอดีต การไม่ไปเยี่ยมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สำหรับฉินซือ ในฐานะลูกชาย เขาย่อมไม่อาจวางตัวเป็นคนนอกรีตได้ การไม่ไปเยี่ยมอาจถูกคนอื่นนินทาว่าไม่เคารพพ่อแม่

“แต่…” ฉินซือลังเล มองดูแม่ของเขาที่ร้องไห้จนแทบจะเป็นลม สุดท้ายก็ตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ “เอาละ คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะบอกพ่อแม่เอง”

คำว่า “พ่อแม่” ของเขา หมายถึงพ่อแม่ของลู่ฉิวเยว่ เธอพยักหน้า หันไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไป

ลู่ฉิวเยว่ใช้เวลาช่วงบ่ายพักผ่อนอยู่บ้าน เตรียมตัวสำหรับงานหนักในวันรุ่งขึ้น งานเลี้ยงของรัฐในเดือนหน้าเป็นงานสำคัญ อาหารที่เธอรับผิดชอบจะถูกเสิร์ฟบนโต๊ะหลัก ซึ่งหมายความว่าเธอไม่มีสิทธิ์ผิดพลาด เธอต้องฝึกฝนอย่างเต็มที่จนมั่นใจว่าอาหารทุกจานจะสมบูรณ์แบบ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กที่หายตัวยังไม่พบ ฉินซือต้องทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดเย็น ลู่ฉิวเยว่เองก็ไม่มีสมาธิจะทำอะไร หัวใจของเธอจดจ่ออยู่กับงานเลี้ยงของรัฐ เธอรีบกินรีบนอนในช่วงเวลานี้ หากไม่ได้รับการเตือนจากแม่ เธออาจจะลืมทานอาหารไปแล้ว

ลู่ฉิวเยว่จัดการส่วนผสมอย่างคล่องแคล่ว กุ้งสดถูกใส่ลงในกระทะร้อนฉ่า เธอคอยจับตาดูเวลาอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อถึงวินาทีที่เหมาะเจาะ เธอก็เทส่วนผสมอื่น ๆ ลงไปผัดอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานกุ้งผัดก็สุกพร้อมเสิร์ฟ

กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารทะเลผสมผสานกับกลิ่นหอมของเครื่องปรุงลอยฟุ้งไปทั่วห้องโถง กระตุ้นให้ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก อย่างไรก็ดี บรรยากาศกลับต่างจากงานเลี้ยงก่อน ๆ พนักงานทุกคนต่างเฝ้าดูอาหารในกระทะด้วยความกังวล

งานเลี้ยงของรัฐจะจัดขึ้นในวันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างหวังว่าจะรักษาตำแหน่งงานของตัวเองไว้ ไม่มีใครมีอารมณ์ร่วมเฉลิมฉลอง

ภายในห้องโถงคึกคักไปด้วยเสียงบรรยากาศการทำงาน พนักงานทุกคนทุ่มเทแรงกายแรงใจกับงานของตัวเอง หยวนชิงเหวินยืนมองด้วยความพึงพอใจ

เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม เขาปรบมือเบา ๆ เรียกความสนใจจากทุกคน

“พรุ่งนี้คือวันงานเลี้ยงของรัฐ อาหารทุกจานที่พวกคุณเตรียมในวันนี้ เปรียบเสมือนตัวแทนของประเทศเรา จงทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทำงานอย่างสุดความสามารถ และอย่าได้ประมาทเด็ดขาด” หยวนชิงเหวินกล่าวเสียงดัง

“พวกเราเข้าใจค่ะ พวกเราจะทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่แน่นอน!” ทุกคนพยักหน้ารับอย่างจริงจัง แม้แต่พนักงานที่เคยร่าเริงก็ยังเก็บความขี้เล่นไว้ กลายเป็นใบหน้าที่จริงจัง

หยวนชิงเหวินพยักหน้าพอใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องทำงานของเขา “พรุ่งนี้เชฟที่รับผิดชอบทำอาหารจานหลัก มาพบฉันที่นี่ด้วย”

ลู่ฉิวเยว่วางไม้พายลง ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินตามเขาไป

สำหรับงานเลี้ยงในครั้งนี้ มีเชฟทั้งหมดสิบสองคนที่รับผิดชอบทำอาหารสำหรับโต๊ะหลัก และหนึ่งในนั้นก็คือลู่ฉิวเยว่และเจียงจือหย่วน

“พรุ่งนี้คุณจะต้องรับผิดชอบทำอาหารบนโต๊ะหลัก จงทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะเธอ ลู่ฉิวเยว่” หยวนชิงเหวินหันไปมองลู่ฉิวเยว่ “เธอเองก็กำลังตั้งครรภ์ คืนนี้ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ห้ามปล่อยให้เรื่องอะไรมากระทบงานเลี้ยงพรุ่งนี้เด็ดขาด”

จากนั้นเขาหันไปหาคนอื่น ๆ “พวกคุณทุกคนคือทีมเดียวกัน จงช่วยเหลือเกื้อกูลกันเมื่อจำเป็น แม้จะมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องจัดการ ก็ขอให้เก็บไว้ก่อนเพื่อโอกาสสำคัญนี้ เราทุกคนยืนหยัดและล้มไปด้วยกัน จงเข้าใจไว้”

“พวกเราเข้าใจแล้วเชฟ พวกเราจะดูแลสมาชิกใหม่เอง” เชฟผู้มากประสบการณ์สองสามคนพยักหน้ารับ

หยวนชิงเหวินพยักหน้าด้วยความพอใจ “พวกคุณบางคนเป็นทหารผ่านศึกในทีม ช่วยดูแลผู้มาใหม่ด้วยนะ”

“รับทราบครับ” เหล่าเชฟมากประสบการณ์พยักหน้ารับ

ในความเป็นจริง ลู่ฉิวเยว่และเจียงจือหย่วนคือสมาชิกใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์ในทีม แต่ด้วยทักษะการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม พวกเขาจึงได้รับโอกาสให้มีส่วนร่วมในการเตรียมอาหารจานหลัก

“เอาละ ทุกคนไปเตรียมตัวได้เลย” หยวนชิงเหวินโบกมือลา วันนี้เขาเองก็ยุ่งไม่แพ้กัน นอกจากต้องจัดการเรื่องครัวแล้ว ยังต้องประสานงานกับผู้บังคับบัญชาเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะพึงพอใจกับงานเลี้ยงในครั้งนี้

ลู่ฉิวเยว่สังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา ซึ่งบ่งบอกถึงความวิตกกังวลของเขา