สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 377 ห้ามไม่ให้นักเรียนหญิงกระโดดตึก

บทที่ 377 ห้ามไม่ให้นักเรียนหญิงกระโดดตึก

“ผมจะไปที่นั่นกับคุณ” ฉินซือขึ้นรถไปนั่งข้าง ๆ แล้วสวมเสื้อกันหนาวที่เขาเพิ่งหยิบมา

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก และเอื้อมมือไปจับมือชายหนุ่มไว้ จากนั้นเธอก็รู้ว่ามือของตัวเองเย็นมากด้วยความกลัว จึงรู้สึกเหมือนมือของอีกฝ่ายร้อนจัด

ฉินซือลูบหลังเธออย่างปลอบโยน “ไม่ต้องกังวล มันจะไม่เป็นไร”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าไม่ต้องกังวล เพราะมันเป็นเรื่องของความเป็นความตาย

เกือบมืดแล้ว เมื่อพวกเขารีบไปถึงโรงเรียน มีกลุ่มคนโห่ร้องอยู่นอกอาคารเรียน บรรยากาศตึงเครียดมาก

ลู่ฉิวเยว่มองเห็นหญิงสาวร่างผอมคนหนึ่งยืนอยู่บนขอบตึก ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ราวกับว่าหากลมพัดแรง ๆ เธอคงปลิวร่วงลงมา

ความคิดนี้ทำให้ลู่ฉิวเยว่กังวลมากขึ้น เธอจ้องมองด้านบน และวิ่งขึ้นไปชั้นบนโดยไม่มีเวลาทักทายผู้อำนวยการ

“สาวน้อย ลงมาก่อน มีเรื่องอะไรก็คุยกันก่อนได้” ผู้อำนวยการสวีถือลำโพง และพยายามห้ามเธออย่างอดทน ด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความกังวล

เซี่ยวหร่านเงียบไปครู่หนึ่ง อารมณ์ดูเหมือนจะคงที่แล้ว แต่ก็ยังคงไม่พูด ไม่เต็มใจจะลงมาจากหลังคา

“ใช่ เซี่ยวหร่าน ลงมาก่อน มาคุยกันดี ๆ เถอะ” หญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ ผู้อำนวยการพยักหน้า และเกลี้ยกล่อมเธออย่างอ่อนโยน

คาดไม่ถึงว่าคำพูดของเธอ ไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการปลอบใจเท่านั้น แต่เซี่ยวหร่านที่เพิ่งสงบสติอารมณ์ลงได้ ก็กลายเป็นกลับมาโกรธทันที เธอกัดฟันตะโกนด้วยความไม่พอใจ “แม่ไม่ได้จะคุยกับฉันดี ๆ หรอก แม่แค่อยากขายฉัน และซื้อภรรยาให้ลูกชายไร้ประโยชน์ของแม่!”

เธอมองผู้หญิงคนนี้ออกนานแล้ว หลายครั้งที่คนอื่นพูดว่า ‘เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง’ แต่หญิงชราคนนี้ร้ายมากกว่าเสือ จริง ๆ แล้วเธอต้องการขายลูกสาวให้กับชายชราอายุหกสิบ!

“กระโดดเลย ถ้าทำได้ก็กระโดดเลย!” เมื่อเห็นว่าเธอไร้ยางอายเพียงใด ผู้หญิงคนนั้นก็โกรธทันที และยืนเท้าสะเอวตะโกน

ราวกับพิสูจน์ความมุ่งมั่นของตัวเอง เซี่ยวหร่านก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เกือบครึ่งหนึ่งของร่างกายเธอห้อยอยู่ข้างนอกตึกแล้ว ตราบใดที่มีเสียงรบกวนอีกเพียงเล็กน้อย เธอก็จะลอยลงมาจากหลังคาของอาคารเจ็ดชั้น ลงมาแหลกเหลวจมกองเลือดอยู่ข้างล่าง

คนที่อยู่ชั้นล่างต่างหวาดกลัว พยายามห้ามปราม และยิ่งเกลียดชังคนยุยงที่อยู่ข้าง ๆ มากยิ่งขึ้น

“หุบปากไปเลย! เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ลากเธอออกไป!” อารมณ์ดีตามปกติของรองผู้อำนวยการหายไปทันที เขาตะโกนใส่หญิงคนนั้น ขณะเส้นเลือดที่หน้าผากปูด

เธอกลัวว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอจะไม่ตายใช่ไหม ยายแก่ชั่วร้ายคนนี้!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนเตรียมพร้อมมานาน ทันทีที่ได้ยินคำสั่งของผู้อำนวยการ พวกเขาก็รีบรุดไปจับกุมหญิงชรา

หญิงชราไม่พอใจ พยายามดิ้นรนด้วยความโกรธ “ฉันให้กำเนิดเธอ เธอต้องแต่งงานกับใครก็ตามที่ฉันบอกให้เธอแต่งงานด้วย ทำไมพวกคุณต้องสนใจเรื่องในบ้านของฉันด้วย”

“โธ่ ยายแม่มดเฒ่า หุบปาก! คนอย่างคุณสมควรเป็นแม่คนไหม? คุณไม่คู่ควรกับการเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกนด้วยความโกรธ จับแขนเธอแรงขึ้น แล้วลากออกไปข้างนอก

“ทำตัวเหมือนอันธพาลในเวลากลางวันแสก ๆ มีใครทำแบบนี้อีกบ้าง!” สามีของหญิงชรายืนเคียงข้าง เมื่อเห็นว่าภรรยากำลังจะถูกลากออกไป เขาก็รีบลุกขึ้นยืนตะโกนห้าม

เหตุการณ์เบื้องล่างเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยวหร่านที่อยู่ชั้นบนเม้มปาก สีหน้ามืดมนกว่าเดิม หลังจากลังเลสักครู่ เธอก็ยืดเท้าออกไป

ผู้คนที่อยู่ชั้นล่างมองดูด้วยหัวใจระทึก

“เดี๋ยวก่อน ใจเย็น ๆ” ในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็มาถึง และอ้าปากพูดเพื่อห้ามไว้

เมื่อเซี่ยวหร่านได้ยินเสียง ก็หันกลับไปมอง เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของลู่ฉิวเยว่ เธอก็เม้มปาก

“มา เข้ามาข้างในก่อน ข้างนอกมันอันตรายเกินไป มาคุยกันดี ๆ ดีกว่า” ลู่ฉิวเยว่บอกได้ว่าเธอแค่อยากจะแก้ปัญหา ไม่ได้อยากกระโดดจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อยู่ตรงนี้ ขณะที่คนข้างล่างทะเลาะกันมาตั้งนานแล้ว

เซี่ยวหร่านขยับเท้าอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็ไม่ขยับเข้าไปข้างในแม้แต่ครึ่งก้าว

ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างอดทน “ทำไม คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?”

“เชื่อ” เซี่ยวหร่านมองหน้าอีกฝ่าย แล้วรู้สึกโล่งใจขึ้นจริง ๆ และขยับเข้าไปข้างในครึ่งก้าวอย่างไม่แน่ใจ

ผู้คนที่อยู่ชั้นล่างเห็นแล้วก็ปิดปาก เงยหน้าขึ้นมองอย่างกังวล

“ฉันพอจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้แล้ว คำขอของคุณตอนนี้ คือคุณไม่ต้องการยอมรับการแต่งงานของที่บ้านใช่ไหม?” ลู่ฉิวเยว่พยายามอย่างเต็มที่ ที่จะใช้น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบโยนเธออย่างอดทน

“ฉันอยากเรียนที่โรงเรียน แต่พวกเขายืนกรานจะให้ฉันแต่งงาน เพื่อหาเงินค่าสินสอดให้กับลูกชาย” เซี่ยวหร่านรู้สึกเศร้าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำตาแห่งความคับข้องใจ ไม่สามารถหยุดไหลได้

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ เธอเคยเห็นการแต่งงานแบบนี้มาหลายครั้ง โดยใช้ลูกสาวแลกกับค่าสินสอด เพื่อให้ลูกชายได้แต่งงานมีภรรยา เซี่ยวหร่านไม่ใช่คนแรกและจะไม่ใช่คนสุดท้ายด้วย

เธอสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความโกรธของคนเหล่านั้น และรู้สึกเศร้าในใจ

“คุณลงมาก่อน ที่นี่คือประเทศจีน กฎหมายไม่ใช่แค่ของตกแต่ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาก็ขายคุณไม่ได้ เรามาคุยกันดี ๆ ว่าจะทำยังไงดีกว่า” ลู่ฉิวเยว่กล่าวอย่างระมัดระวัง

“ไม่คุย! พวกเขาไม่กลัวกฎหมายเลย หลังจากที่ฉันลงไปวันนี้ พวกเขาจะมีวิธีบังคับให้ฉันแต่งงานนับไม่ถ้วนแน่นอน” เซี่ยวหร่านมั่นใจ

พี่สาวในหมู่บ้านก็ไม่เต็มใจจะแต่งงาน แต่กลับถูกครอบครัวของเธอทำให้หมดสติ และส่งตัวไปที่บ้านของผู้เฒ่าหลิวในหมู่บ้านถัดไป และตอนนี้เธอก็มีลูกแล้ว

ลู่ฉิวเยว่เม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอยังรู้สึกว่ากฎหมาย ไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับนักเรียนหญิงคนนี้ แม้ว่าวันนี้เธอจะลงมา แต่คู่รักไร้ยางอายพวกนั้น ก็จะยังคงข่มขู่เธอด้วยบุญคุณที่เลี้ยงดูมา และยังจะลอบทำร้ายเธออีกด้วย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูด เซี่ยวหร่านก็รู้สึกว่าไม่มีใครช่วยเธอได้ จึงยิ่งปวดใจมากขึ้น เธอถอยไปครึ่งก้าว ครึ่งหนึ่งของร่างกายดูเหมือนจะห้อยอยู่ในอากาศ

ลู่ฉิวเยว่ตกใจ รีบพูดอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงเจรจา “คุณลงมาก่อน ฉันจะให้เงินพวกเขาเอง และจะไม่ยอมให้คุณแต่งงาน”

“จริงเหรอ?” ความประหลาดใจเกิดขึ้นทันที เซี่ยวหร่านตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“จริงสิ ฉันจะไม่ผิดสัญญา ดูสิ มีคนมากมายที่นี่ที่สามารถเป็นพยานให้คุณได้” ลู่ฉิวเยว่ตั้งใจแน่วแน่

ทันใดนั้นกำแพงในใจของเธอก็พังทลายลง เซี่ยวหร่านก็เดินตัวสั่นลงมาจากหลังคา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

ในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และฉินซือก็บีบมือของเธอเพื่อปลอบโยน

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มให้เขา

“เอาล่ะ เอาเงินมาให้ฉัน!” หญิงชราวิ่งไปหาลู่ฉิวเยว่อย่างมั่นใจ

ในเมื่อนังเด็กบ้าเซี่ยวหร่านนั่นไม่ยอมให้ ผู้หญิงคนนี้ก็ต้องให้แทน ยังไงก็ต้องได้สินสอดไปสู่ขอเจ้าสาวให้ลูกชายของเธอ

เซี่ยวหร่านเพิ่งลงมา เธอไม่สนใจลูกสาว แต่กลับขอเงินทันที ช่างไร้มนุษยธรรมจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่มองเธออย่างเย็นชา แต่แล้วก็หันไปมองเซี่ยวหร่าน “ราคาเท่าไหร่?”

เซี่ยวหร่านมีสีหน้าเย็นชาเมื่อเห็นหญิงชรา ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงของลู่ฉิวเยว่ ก็หันไปมองเธออย่างซาบซึ้ง “แปดร้อยค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า และหันไปหาผู้อำนวยการ “ผู้อำนวยการสวี จ่ายเงินให้พวกเขาก่อนค่ะ”