สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 364 อวี๋ซิ่งล้มละลาย

บทที่ 364 อวี๋ซิ่งล้มละลาย

เพียงไม่กี่วัน ผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ของอวี๋ซิ่งก็ถูกถอดออกจากชั้นวางของห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ โรงแรมและร้านอาหารหลายแห่ง ยุติความร่วมมือกับอวี๋ซิ่ง และฟ้องร้องอวี๋ซิ่งเนื่องจากการสูญเสียลูกค้า

ตอนนี้อวี๋ซ่งตกอยู่ในความทุกข์ เมื่อเผชิญกับคำถามจากกลุ่มผู้บริหาร เขาไม่สามารถแบกรับความกดดันได้อีกต่อไป และหนีกลับบ้าน

ปัง! ปัง! มีเสียงทุบประตูดังขึ้น ผสมกับคำด่าทอของผู้เป็นพ่อ อวี๋หว่านหว่านสะดุ้งตกใจ ยกมือกุมศีรษะและไม่ยอมไปเปิดประตู

“แม่คะ คราวนี้เรื่องในบริษัทร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” เธอมองมารดาที่นั่งข้างเตียงอย่างกังวล

อวี๋ซิ่งเคยถูกตัดสินว่ามีความผิดหลายครั้งก่อนหน้านี้ แต่โรงงานได้จ่ายเงินปิดปากทุกฝ่าย เธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน

คุณแม่อวี๋ถอนหายใจและลูบไหล่เธอ “คราวนี้ต่างจากคราวก่อน เห็นได้ชัดว่ามีคนพยายามเล่นงานครอบครัวของเรา บริษัทหนังสือพิมพ์รับเงินไป แต่ไม่ทำอะไรเลย แกล้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ แม่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสั่ง”

อวี๋หว่านหว่านเม้มปาก โดยยังคงแนบหูกับประตู เพื่อฟังสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกห้อง

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินชื่อที่คุ้นเคย เธอตกตะลึง เปิดประตูแล้ววิ่งออกไป “พ่อคะ เมื่อกี้พ่อพูดว่าคุณลู่เหรอคะ?”

เธอมีความคิดไม่ดีอยู่ในใจ มือไม้เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“พ่อพบว่าบริษัทหนังสือพิมพ์ทุกฉบับรู้จักคนที่ชื่อลู่ฉิวเยว่ และยังรวมถึงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ที่เราเพิ่งเจรจาไปเมื่อไม่นานมานี้” อวี๋ซ่งหงุดหงิดมากและตอบอย่างหมดความอดทน

คำพูดเหล่านี้ทำให้อวี๋หว่านหว่าน รู้สึกราวกับว่าเธอตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง สีหน้าบูดบึ้งจนดุร้าย

ที่แท้ก็เป็นผลงานของนังลู่ฉิวเยว่คนนั้น!

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับบริษัทในช่วงนี้ อวี๋หว่านหว่านก็เกือบจะสติแตก เธอรีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที

ที่โรงเรียน ลู่ฉิวเยว่เตรียมส่วนผสมอย่างรวดเร็ว

“จุ๊ ๆ ฉิวเยว่ ทำไมเครื่องปรุงที่คุณเตรียมถึงได้ประณีตทุกครั้ง คุณช่วยสอนผมหน่อยได้ไหมครับ” เฉิงโม่หยางรู้สึกประหลาดใจ และจ้องมองเข้าไปในหม้อโดยไม่กะพริบตา

ฉางเจวี๋ยกลอกตา แล้วผลักเขาออกไป “มานี่ ที่นั่งนี้เป็นของฉัน” เขามาสายเพียงไม่กี่นาที และที่นั่งชมที่ดีที่สุดก็ถูกแย่งไปจริง ๆ เขาจึงไม่พอใจ

เฉิงโม่หยางกลอกตาเช่นกัน “ใครมาก่อนได้ก่อน!”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกัน และกลัวว่าพวกเขาจะคว่ำหม้อ ลู่ฉิวเยว่จึงพูดออกไปว่า “จะสงบสติอารมณ์หรือออกไปคะ”

จากนั้นทั้งสองคนก็เงียบไป

แต่ทันใดนั้น ฉางเจวี๋ยก็ไม่สามารถกลั้นคำพูดไว้ได้อีกต่อไป “เฮ้ ลู่ฉิวเยว่ คุณรู้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับอวี๋ซิ่ง”

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย ในขณะที่เธอกำลังจะพูด ก็มีคนเข้ามาจากนอกประตูด้วยท่าทางน่ากลัว

“นังผู้หญิงเลว ที่ต้องรับผิดชอบเรื่องของครอบครัวของฉัน เธอจะไม่รู้ได้ยังไง!” อวี๋หว่านหว่านกัดฟัน และรีบวิ่งไปข้างหน้าหมายจะตบหน้าลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว รีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงมือของอีกฝ่าย แล้วคว้ามือผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ “คุณหนูตระกูลอวี๋ทำตัวเหมือนอันธพาลจริง ๆ”

อวี๋หว่านหว่านโกรธจัด และพยายามดิ้นรนอย่างหนัก “ฉันได้ยินมาหมดแล้ว เธอเป็นคนติดต่อนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง มีเรื่องเกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน ทันทีที่เธอติดต่อนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ มันต้องเป็นเพราะเธอแน่นอน นังสารเลว!”

ลู่ฉิวเยว่ปล่อยมือและยิ้มอ่อน เธอไม่ได้ปฏิเสธ “ครอบครัวของคุณจะถูกเปิดโปงได้ยังไง ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นจริง มีรูปภาพและหลักฐาน นี่แหละคือความจริง คุณจะโทษใครได้?”

อวี๋หว่านหว่านโกรธมากจนชี้หน้าอีกฝ่าย แล้วตะโกนว่า “เป็นเธอจริง ๆ ด้วยลู่ฉิวเยว่! เธอแค่อิจฉาฉัน ก็เลยใส่ร้ายครอบครัวของฉัน!”

ลู่ฉิวเยว่ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนงี่เง่าคนนี้คิดอะไรอยู่ เธอจึงเยาะเย้ยด้วยการพูดว่า “ใช่ ๆ ฉันอิจฉาที่ครอบครัวของคุณล้มละลาย ฉันอิจฉาที่คุณไม่มีสมอง และฉันอิจฉาที่โรงงานของคุณมีสุขอนามัยที่ไม่ดีทุกวัน”

อวี๋หว่านหว่านคิดไว้แล้วว่าเธอจะตอบโต้ แต่เธอไม่ได้คาดหวังให้ตอบโต้โดยตรงแบบนี้ เธอพูดไม่ออก และตัวสั่นด้วยความโกรธ “เธอ! เธอหาว่าใครโง่!”

ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าไม่แยแสของเธอ ทำให้อวี๋หว่านหว่านไม่พอใจ จนแสดงสีหน้าน่าเกลียดออกมา

เมื่อเห็นอวี๋หว่านหว่านเป็นแบบนี้ ทุกคนรอบตัวก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยในตัวเอง

ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้ เป็นสาวงามประจำโรงเรียนได้ยังไง? สาวงามประจำโรงเรียนที่ไหนจะทำพฤติกรรมแบบนี้?

“คุณมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ฝึกซ้อมในช่วงเวลาเรียน!” เสียงตะโกนอันโกรธเกรี้ยวดังมาจากประตู

ทุกคนตกใจ รีบวิ่งกลับไปยังที่ของตัวเอง สงบนิ่งราวกับนกกระทา

“คุณอยู่ชั้นเรียนนี้เหรอ?” เมื่อเห็นอวี๋หว่านหว่านยังคงยืนอยู่ ซ่งซวี่หนานก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสง่าน่าเกรงขาม

อวี๋หว่านหว่านตัวสั่น เมื่อเห็นสายตาเคร่งครัดของเขา เธอรู้สึกผิด และหันหลังเดินออกไปข้างนอก

หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ยังรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง จึงหันมาชี้หน้าลู่ฉิวเยว่ แล้วด่าทิ้งท้ายว่า “ลู่ฉิวเยว่ รอฉันก่อนเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป!”

ลู่ฉิวเยว่สีหน้าเย็นชาและไม่สนใจ แต่ในสายตามีความดูถูกเหยียดหยามชัดเจน

“ทำไมคุณถึงยั่วยุเธอ?” ซ่งซวี่หนานเหลือบมองลู่ฉิวเยว่ คิดว่าเธอกำลังสร้างปัญหา จึงเกิดความสงสัย “คุณมีพรสวรรค์ในการทำอาหารที่ดี ดังนั้นควรฝึกฝนให้หนัก อย่าเสียสมาธิกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ อาจารย์ไม่ต้องกังวล”

นับตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นทักษะการทำอาหารของเธอ เขาก็จะมาที่ห้องเรียนเป็นครั้งคราว เพื่อดูความก้าวหน้า แต่ลู่ฉิวเยว่เริ่มเบื่อที่จะเจอหน้าเขาแล้ว

“ฮึ่ม หวังว่าคุณจะทำตามที่คุณพูด” ซ่งซวี่หนานพ่นลมหายใจ แล้วเดินจากไป

“ลู่ฉิวเยว่ อวี๋หว่านหว่านจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆ เหรอ?” ทันทีที่ชายคนนั้นจากไป ฉางเจวี๋ยก็วิ่งเข้ามาจากนอกห้องเรียน และถามอย่างกังวล

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขัน “ตอนนี้อวี๋หว่านหว่านไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ด้วยซ้ำ แล้วเธอจะมีเวลามารบกวนฉันได้ยังไง”

ฉางเจวี๋ยพยักหน้า และถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เช่นเดียวกับที่ลู่ฉิวเยว่กล่าว ภายในไม่กี่วัน อวี๋ซิ่งก็ถูกทุกคนคว่ำบาตร และประกาศล้มละลาย

ด้วยเหตุนี้ เฉียวเสอฉีจึงมีความสุขมาก เขาบอกผู้ช่วยว่า “ไปเชิญหัวหน้าฉินมา และบอกเขาว่าผมอยากจะขอบคุณเขาด้วยตนเอง และเชิญไปทานอาหารเย็นที่โรงแรมอันเฉิงในวันพรุ่งนี้”

ผู้ช่วยพยักหน้า แล้วรีบออกไปเตรียมการ

เฉียวเสอฉีถือหนังสือพิมพ์ไว้ในมือ และอ่านข่าวเกี่ยวกับการล้มละลายของอวี๋ซิ่ง เขาหัวเราะหนักมากจนหุบปากแทบไม่ได้ อวี๋ซิ่งได้รับผลกรรมจากการคิดจะขโมยไก่ แต่กลับสูญเสียข้าวเปลือก

ในใจเขารู้สึกขอบคุณฉินซือมาก ที่ให้ความช่วยเหลือในยามวิกฤต

จนถึงขณะนี้ ฉินซือก็ยังไม่ได้ขอให้จ่ายอะไรเลย แต่ช่วยให้พวกเขาเอาชนะความยากลำบากอย่างจริงใจ อีกฝ่ายเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์ที่มีชีวิต

ในอีกด้านหนึ่ง ฉินซือได้รับคำเชิญจากเฉียวเสอฉี และหันกลับไปบอกลู่ฉิวเยว่

“คุณไปด้วยไหมครับ?” ฉินซือกอดเอวของลู่ฉิวเยว่ แล้วยิ้มอ่อน

ลู่ฉิวเยว่เก็บแบบฝึกหัดที่เสร็จแล้วลงในลิ้นชัก แล้วส่ายหน้า “ฉันจะไม่ไปหรอกค่ะ”

เขาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ จึงไม่เหมาะสมหากเธอไปด้วย

“คุณเป็นคนคิดเรื่องนี้ แต่ผมกลับได้ความดีความชอบแทน” ฉินซือรู้สึกอาย

ลู่ฉิวเยว่กลอกตา “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะคะ?”

มักจะบอกว่าเธอชอบมองเขาเป็นคนนอก แต่เธอคิดว่าเขาต่างหากที่มองเธอแบบนั้น!