สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 359 พ่อครัวโรงอาหารทะเลาะกัน

บทที่ 359 พ่อครัวโรงอาหารทะเลาะกัน

“ฉันคิดว่าเราควรใส่ผงซุปที่โรงงานอวี๋ซิ่งทำขึ้นเป็นพิเศษ เพราะไม่เพียงแต่จะมีพุทราแดงสับและลำไยผสมอยู่เท่านั้น แต่ยังไม่มีรสเค็มเกินไปด้วย!” ลุงเซิ่งพูดเสียงดัง

“นายอย่ามาพูดไร้สาระที่นี่! ซุปไก่ใส่เห็ดจะใส่ลำไยได้ยังไง รสชาติมันจะเป็นยังไง” ลุงหลี่จ้องเขม็ง แล้วหยิบผงซุปมาเตรียมเทลงในหม้อซุป

ลุงเซิ่งตกใจ รีบเอื้อมมือไปหยุดเขาไว้ ทั้งสองยื้อแย่งกันไปมา และเกือบจะเริ่มต่อสู้กัน

ฉางเจวี๋ยครุ่นคิด แล้วหันไปถามเฉิงโม่หยางว่า “ฉันคิดว่าเราควรเติมผงซุปลงไป อาจจะใส่ให้น้อยลง อย่างน้อยก็ดีกว่าใส่ลำไยนั้น นายคิดว่ายังไง?”

“ฉันว่าใส่ผงซุปดีกว่า อย่างน้อยก็อย่าใส่ลำไยเลย เวลาดื่มซุปไก่ต้องใส่ใจกับความอร่อยด้วย ผงซุปนี้มีขิงผสมอยู่ ช่วยดับกลิ่นคาวและเสริมรสชาติได้ดี ซุปไก่มีรสจืดเกินไป มันจะส่งผลต่อรสชาติโดยรวมของซุปไก่” เฉิงโม่หยางส่ายหน้า แล้ววิเคราะห์อย่างละเอียด

ฉางเจวี๋ยรู้สึกไม่พอใจ จึงพูดเสียงดัง “ไม่มีทางที่จะเติมขิงแห้งลงในซุป! ขิงสดจะดีกว่าไหม ทำไมไม่เติมขิงลงไปสักชิ้นเพื่อดับกลิ่นคาวล่ะ! ฉันคิดว่าวัตถุดิบที่อยู่ในผงซุปนั้นมันช่างดูดีจริง ๆ แต่ไม่มีประโยชน์!”

พวกเขาทั้งสองยังคงโต้เถียงกันโดยไม่ยอมกันเลย ในที่สุดทั้งสองก็มองสวี่ฉีเซิน แล้วพูดพร้อมกัน “พี่ใหญ่ พี่คิดว่ายังไง?”

สวี่ฉีเซินครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันคิดว่าไม่ควรใส่มันลงไปเลย เราควรคงรสชาติดั้งเดิมของเห็ดสดเอาไว้ และเพียงเติมเกลือตามความเหมาะสมเท่านั้น”

เพราะทั้งสามคือสามทหารเสือที่มีชื่อเสียง ทุกคนสังเกตเห็นอีกฝ่าย เมื่อพวกเขาเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน และกำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เพราะจะได้จดจำความรู้บางอย่างไปใช้

เอาล่ะ ตอนนี้ความคิดเห็นของพวกเขาทั้งสามแตกต่างกัน ฉางเจวี๋ยมองพวกเขา และทั้งสามคนก็มองลู่ฉิวเยว่โดยไม่รู้ตัว

“คุณลู่ คุณคิดว่ายังไงครับ?” สวี่ฉีเซินขยับกรอบแว่น แล้วถามอย่างสุภาพ

ลู่ฉิวเยว่กำลังวิเคราะห์เครื่องปรุงรสบนโต๊ะ เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด ก็หันกลับมาพูดว่า “ฉันคิดว่าเครื่องปรุงรสทั้งสองนี้ไม่ดี ไม่เหมาะกับการคงรสชาติดั้งเดิมไว้”

“ทำไมล่ะครับ?” สวี่ฉีเซินมีสีหน้าจริงจัง

ทุกคนไม่เคยเห็นสามทหารเสือดูถ่อมตัวขนาดนี้มาก่อน พวกเขาจึงมองด้วยความประหลาดใจ และสงสัยว่าลู่ฉิวเยว่คนนี้มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเพียงใด

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน แล้วชี้ไปที่หม้อซุปไก่ “ซุปไก่หม้อนี้มีส่วนผสมไม่มากนัก มีเพียงเห็ดสด ไก่และขิงเท่านั้น แม้ว่าจะรับประกันได้ว่าหากไม่เติมเครื่องปรุงรสที่ซับซ้อนเหล่านั้น รสชาติก็จะดั้งเดิมแน่นอน แต่รสชาตินั้นจะเรียบง่ายเกินไปค่ะ”

ทันใดนั้นสวี่ฉีเซินก็ตระหนักได้ และกล่าวชม “คุณลู่พูดถูก ผมได้เรียนรู้แล้วครับ”

“แล้วผมล่ะครับ ทำไมแผนการของผมถึงไม่ดี?” ฉางจวี๋เห็นว่าพี่ใหญ่ของเขาถามจบแล้ว จึงถามขึ้นอย่างกังวลใจ

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน แล้วชี้ไปที่ผงปรุงรสไก่ ก่อนพูดแทงใจดำว่า “เหมือนกับที่เฉิงโม่หยางพูดเมื่อกี้นี้ มีหลายสิ่งที่เพิ่มเข้าไปในผงซุปไก่นี้มากเกินไปค่ะ และมันไม่สามารถเสริมซึ่งกันและกันได้ มันจึงเป็นสิ่งแรกที่ไม่ควรใส่ค่ะ”

ฉางเจวี๋ยรีบยกนิ้วโป้งขึ้นมา “คุณลู่ คุณเก่งมากครับ!”

ผู้หญิงคนนี้ ลู่ฉิวเยว่เป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ ยิ่งเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่ก็ยิ่งค้นพบความลึกลับและพลังของเธอมากขึ้นเท่านั้น

ไม่น่าแปลกใจเลยที่บอยเยอร์ก็ไม่อาจวิเคราะห์เครื่องปรุงรสลึกลับเหล่านั้นได้ แต่ลู่ฉิวเยว่คิดค้นขึ้นมาได้!

เฉิงโม่หยางก้มศีรษะลง แล้วถามอย่างนอบน้อม “คุณลู่ ถ้างั้นควรเติมเครื่องปรุงรสอะไรลงในซุปไก่หม้อนี้เหรอครับ?”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างมั่นใจ และชี้ไปยังถุงที่อยู่ตรงมุม “ฉันคิดว่าผงซุปของเฉิงหลี่ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมานั้นอร่อยมาก มันมีวัตถุดิบบริสุทธิ์และใส่เกลือไม่เยอะมาก สิ่งสำคัญที่สุดคือผงซุปนี้มีรสกลมกล่อม ที่สามารถผสานเข้ากับซุปไก่นี้ได้อย่างลงตัวค่ะ!”

“เธอกำลังพูดเหลวไหลอะไร! ผงซุปของเฉิงหลี่จะดีเท่ากับเครื่องปรุงรสของพวกฉันได้ยังไง!” อวี๋หว่านหว่านเริ่มกังวล และทุบโต๊ะขณะมองลู่ฉิวเยว่ด้วยความโกรธ

ทุกวันนี้ ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้ว่า ครอบครัวของเธอกับโรงงานเฉิงหลี่เป็นคู่แข่งกัน ลู่ฉิวเยว่พูดเช่นนี้ในที่สาธารณะ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการยั่วยุเธอ!

ลู่ฉิวเยว่มองอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้ผงซุปไก่ของเฉิงหลี่นั้นไม่ดีเท่าของพวกคุณ แต่เครื่องปรุงรสต่าง ๆ ที่พวกเขาผลิตเมื่อเร็ว ๆ นี้ดีกว่าของพวกคุณ นี่คือความจริง”

“ทำไมไม่มาลองกันเลยล่ะครับ! มาดูกันว่าแผนไหนจะใช้ทำซุปไก่ได้ดีกว่ากัน!” ฉางเจวี๋ยหัวเราะอย่างมั่นใจในตัวลู่ฉิวเยว่

เมื่ออวี๋หว่านหว่านเห็นว่าฉางเจวี๋ยไม่ได้ช่วยเธอเลย จึงโกรธมาก “ก็ลองดูสิ!” โรงงานของพวกเธอ เป็นโรงงานที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ จะแพ้เฉิงหลี่ได้อย่างไร!

“ใช่ ๆ ลองทั้งหมดเลย!” พ่อครัวสูงวัยสองคนเริ่มสนใจ หลังจากได้ยินการวิเคราะห์ของลู่ฉิวเยว่ พวกเขาเอื้อมไปหยิบหม้อซุปขนาดเล็กสองใบ แล้วตักแบ่งซุปลงไปเท่า ๆ กัน

เติมเครื่องปรุงและเคี่ยวสักพัก จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครเบื่อ พวกเขาเฝ้าดูด้วยความตื่นเต้น รอผลที่จะออกมา

ก่อนที่ระฆังโรงเรียนจะดังในช่วงบ่าย ในที่สุด ซุปก็ถูกตักออกจากหม้อ พ่อครัวสูงวัยทั้งสองคนแบ่งซุปที่ปรุงด้วยเครื่องปรุงรสต่าง ๆ อย่างระมัดระวัง ลงในชามเล็ก ๆ แล้วชิมทีละชาม

เมื่อพวกเขาดื่มซุปที่ใส่ผงซุปของเฉิงหลี่ ก็ตาเป็นประกายขึ้นมา ก่อนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

เมื่ออวี๋หว่านหว่านเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ฉันก็อยากลองเหมือนกัน!” พ่อครัวสูงวัยสองคนนี้ต้องช่วยลู่ฉิวเยว่เล่นละครแน่ จู่ ๆ เฉิงหลี่ที่ถูกพวกเธอปราบปรามมาโดยตลอด จะมาแซงหน้าไปได้อย่างไร

พ่อครัวสูงวัยสองคนไม่ได้พูดอะไร พวกเขายกชามมา แล้วบอกให้เด็กฝึกงานไปที่ครัวด้านหลัง ไปหยิบชามหลายใบมา เพื่อจะตักซุปแจกให้ทุกคนได้ลิ้มลอง

“วิเศษมาก ผงซุปของเฉิงหลี่เหมาะกับซุปเห็ดและซุปไก่นี้มาก อร่อยจนน่าตกใจเลย!” มีหลายคนชื่นชมออกมา คนที่เหลือแทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปที่ห้องเรียน แล้วลองใช้ผงซุปของเฉิงหลี่

เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนก็วางจานแล้ววิ่งไปที่ห้องเรียน ราวกับว่าพวกเขาต้องการบินไปด้วยซ้ำ

จมูกของอวี๋หว่านหว่านเกือบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ขณะที่เธอชี้นิ้วสั่นเทาไปทางลู่ฉิวเยว่

แต่ลู่ฉิวเยว่ไม่สนใจว่าอวี๋หว่านหว่านคิดอย่างไร เพราะเธอถูกฉางเจวี๋ยจับข้อมือไว้

ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาเว้าวอน ขณะขอร้อง “พี่ลู่ ทำไมพี่ไม่รับผมเป็นลูกศิษย์ล่ะครับ?”

เธอเก่งมาก ถ้าเธอสอนเขา ทักษะการทำอาหารของเขาจะพัฒนาอย่างรวดเร็วแน่นอน!

ฉางเจวี๋ยตัดสินใจว่า ในเมื่อเขาไม่สามารถเป็นศิษย์ของอาจารย์ในฝันได้ คงจะดีถ้าได้เป็นศิษย์ของเธอ! บางทีวันหนึ่งลู่ฉิวเยว่อาจจะพาเขาไปพบอาจารย์บอยเยอร์ก็ได้!

ลู่ฉิวเยว่ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำแบบนี้ได้จริง ๆ เธอจึงยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง “คุณฉางอย่าล้อเล่นเลยค่ะ ฉันไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสอนคุณ และฉันยุ่งมากเกินไป ไม่มีเวลารับลูกศิษย์หรอกค่ะ”

เมื่อเธอพูดแบบนี้ ไม่เพียงแต่ฉางเจวี๋ยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเฉิงโม่หยางที่กระตือรือร้นจะลองด้วย ก็รู้สึกเสียใจ

“ถ้า… ถ้าอย่างนั้นต่อไป คุณช่วยแบ่งปันทักษะการทำอาหารของคุณกับพวกเรามากขึ้นได้ไหมครับ?” ฉางเจวี๋ยกระตือรือร้น

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ “ได้แน่นอนค่ะ” คนเหล่านี้เป็นคนเรียนรู้เร็ว และก็สามารถเรียนรู้ได้มากมาย จากการพูดคุย

ทันใดนั้นความผิดหวังของฉางเจวี๋ยก็หายไป เขากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องได้แลกเปลี่ยนทักษะการทำอาหารทุกวันแน่”

คิดแล้วเขาก็พูดอย่างจริงจัง “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปเรียนร่วมชั้นเรียนกับคุณดีกว่า เพื่อที่เราจะได้แลกเปลี่ยนทักษะการทำอาหารด้วยกันทุกวัน!”