สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 267 ซื้อที่ดินสร้างห้องทำงาน

บทที่ 267 ซื้อที่ดินสร้างห้องทำงาน

หลังอาหารกลางวัน ลู่ฉิวเยว่ส่งมิสเตอร์เต๋อออกจากร้านด้วยตัวเอง เมื่อเธอกำลังจะกลับ เธอก็หันไปเห็นฉินซือเข้ามาจากทางด้านหน้าโรงแรม นัยน์ตาฉายแววขุ่นเคืองขณะเชิดคางขึ้นไปทางมิสเตอร์เต๋อที่เดินจากไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เขาเป็นใคร?”

“มิสเตอร์เต๋อ ฉันบอกคุณไปแล้วว่าเขาเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้” เมื่อมองดูสีหน้าของเขา ลู่ฉิวเยว่ก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขากำลังหึงหวง เธอจึงอธิบายให้ฟังด้วยรอยยิ้ม

“อ๋อ” ฉินซือรู้สึกไม่ไว้วางใจอยู่เสมอ และรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่จับมืออันอบอุ่นของเขาแล้วยิ้ม “คุณกินข้าวหรือยัง?”

“ยังเลย” ฉินซือถอนหายใจ “ตอนแรกผมอยากจะมากินข้าวกับคุณ แต่ไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะกินข้าวกับคนอื่นไปแล้ว”

ค่อนข้างน้อยใจ

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ แล้วจูงมือเขาเข้าไปในร้านอาหาร “ฉันบังเอิญเจอเขาพอดี ตอนนี้ฉันจะกินข้าวกับคุณด้วย ดีไหม”

ผู้คนรอบตัวอดไม่ได้ที่จะมองเงียบ ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นชายหนุ่มที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แสดงความหึงหวงนอกบ้าน มันค่อนข้างแปลกใหม่

ฉินซือไม่รู้สึกเขินอายเลยที่ถูกคนอื่นจับตามอง เมื่อเห็นลู่ฉิวเยว่เกลี้ยกล่อมเขาอย่างอ่อนโยน เขาก็รู้สึกมีความสุขและภูมิใจเล็กน้อย

ด้านที่อ่อนโยนน่ารักของลู่ฉิวเยว่แสดงกับเขาเท่านั้น ไม่มีใครอื่นสามารถเห็นได้

ลู่ฉิวเยว่ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรในใจ เธอจึงสั่งอาหารจานโปรดของฉินซือกับบริกร

เธอยังสั่งชามและตะเกียบสำหรับตัวเองด้วย ถึงเธอจะกินไปแล้วและยังอิ่มมาก เธอทำได้เพียงกินนิดหน่อย และใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเลือกอาหารสำหรับฉินซือ

การเอาใจครั้งนี้ ทำให้รอยยิ้มในดวงตาของฉินซือไม่เคยจางหายไป หากเลขาหวังเห็นก็คงจะตะโกนว่า “แปลกประหลาด”

ทุกวันนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ฉิวเยว่ เสือก็กลายเป็นแมวไปแล้ว

“ฉันต้องการเช่าสถานที่สำหรับฝึกเชฟในร้านอาหาร” เมื่อเห็นว่าฉินซือกินใกล้จะเสร็จแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็วางตะเกียบลง แล้วรินไวน์แดงให้เขา

เพื่อรักษาสูตรอาหาร เธอจึงต้องเตรียมวัตถุดิบ ก่อนส่งไปยังร้านอาหารแต่ละสาขาเสมอ พื้นที่บ้านมีขนาดเล็กเกินไป จึงไม่สามารถใช้งานได้ อีกทั้งเพื่อรักษารสชาติอาหารให้เหมือนเดิม เธอจะต้องฝึกฝนเชฟต่อไป ห้องเรียนเล็ก ๆ ที่เธอเช่าตอนนี้ไม่เพียงพอ

ฉินซือหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากด้วยท่าทางสง่างาม จากนั้นหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมา “นั่นมันไม่สะดวกจริง ๆ คุณอยากเช่าห้องทำงานเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “ฉันอยากซื้อที่ดิน แล้วสร้างมันขึ้นมาเองเลย คุณคิดว่ายังไงคะ?”

“ผมคิดว่าก็ดีเหมือนกัน” ฉินซือพยักหน้า ด้วยแนวโน้มในปัจจุบัน ราคาที่ดินมีแต่จะสูงขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง “คุณต้องการแบบไหน ผมจะไปดูมาให้ แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปตรวจสอบด้วยกัน”

ลู่ฉิวเยว่เห็นด้วยทันที เธอไม่รู้เรื่องอสังหาริมทรัพย์มากเท่ากับฉินซือ เธอจะรู้สึกสบายใจขึ้น ถ้าให้เขาช่วยตรวจสอบ

เมื่อทั้งสองอิ่มแล้ว ก็จ่ายเงินแล้วออกไปพร้อมกัน

“คุณอยากได้แถวไหน?” ภายในรถ ฉินซือหันไปถามลู่ฉิวเยว่

“เงื่อนไขสำหรับสร้างห้องทำงานนั้นไม่สูงมาก ตราบใดที่การคมนาคมสะดวก และราคาถูกก็ได้เลย” ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ

ฉินซือพยักหน้าและเหลือบมองเวลา บ่ายสองโมงเท่านั้น ถือว่ายังเช้าอยู่ เขาจึงหันไปถามเธอว่า “ถ้าอย่างนั้นเราไปดูกันเลยดีไหม?”

“ดีค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าเห็นด้วย เพราะหากกลับไปตอนนี้ พวกเขาทั้งสองก็ไม่มีอะไรทำ ทำไมไม่ลองไปดูตอนนี้เลย เพื่อดูทำเลคร่าว ๆ และกำหนดวันก่อสร้างห้องทำงานให้เร็วที่สุด

“ไปที่เขตเมืองใหม่” เมื่อฉินซือได้รับคำตอบจากเธอ ก็บอกแก่เลขาหวังที่อยู่ตรงหน้าเขาให้ขับรถไป

“ครับผม” เลขาหวังตอบ แล้วเลี้ยวรถเข้าข้างทาง

ที่เรียกว่าเขตเมืองใหม่ แท้จริงแล้วเป็นพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ที่รัฐบาลพัฒนาขึ้นใหม่ มีเพียงการวางผังจราจรใหม่ และมีคนไม่มากนัก

แม้ว่าจะค่อนข้างไกล แต่ก็ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก จึงง่ายต่อการขนส่งวัตถุดิบ และสภาพแวดล้อมก็ดูดี ลู่ฉิวเยว่สังเกตและคิดว่ามันค่อนข้างดี

แต่เธอไม่ได้ตัดสินใจทันที เธอหันไปมองฉินซือ “ไปดูที่อื่นกันก่อนดีกว่า”

สำหรับเรื่องสำคัญอย่างการซื้อที่ดิน จะต้องเปรียบเทียบซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่ต้องรีบร้อน

ฉินซือพยักหน้า แล้วบอกที่อยู่ให้เลขาหวัง

ช่วงบ่ายวันนั้น ทั้งสองนั่งรถไปยังสถานที่ต่าง ๆ และลู่ฉิวเยว่ก็เหนื่อยล้าจากการนั่งรถ

ในตอนกลางคืนหลังอาหารเย็น ฉินซือกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ขณะดูดาวบนระเบียง ทันใดนั้นก็พูดว่า “ตัดสินใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้ยังอยากไปดูที่อื่นไหม?”

ลู่ฉิวเยว่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ขณะอ่านโบรชัวร์เกี่ยวกับการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์

“เขตเมืองใหม่นั้นดีแล้ว” เธอส่ายหน้า หลังจากลองไปดูมาหลายที่ เธอก็คิดว่าเขตเมืองใหม่นั้นดีที่สุด

ฉินซือพยักหน้า “ผมก็คิดว่ามันดีเหมือนกัน”

ลู่ฉิวเยว่หันไปหอมแก้มเขา “เอาล่ะ ไปอาบน้ำพักผ่อนกันเถอะค่ะ วันนี้คุณคงเหนื่อยมากหลังจากวิ่งไปกับฉันตลอดบ่าย พรุ่งนี้คุณต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานอีก”

เธอรู้ว่าช่วงนี้ฉินซือยุ่งกับงานมาก และเขาต้องเลื่อนงานออกไป เพื่อหาเวลาไปดูที่ดินกับเธอในบ่ายวันนี้

“รู้สึกผิดกับผมเหรอ?” ฉินซือยิ้มและโน้มตัวไปใกล้หูของเธอ “มีรางวัลอะไรไหม?”

ลมอุ่นกระทบเข้าหูของเธอ ทำให้รู้สึกเสียวซ่าน ลู่ฉิวเยว่โน้มตัวหนี ขณะจ้องมองเขา “คนทะลึ่ง!”

ฉินซือกลายเป็นคนหน้าหนาขึ้น เขาไม่เปลี่ยนสีหน้าขณะสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ แล้วกัดติ่งหูของเธอเบา ๆ จากนั้นพูดด้วยเสียงแหบพร่า “จะรอคุณอยู่บนเตียงนะ”

“ไปเลย” หูของลู่ฉิวเยว่เปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วเธอก็ผลักเขาด้วยความลำบากใจ

หลังจากกำหนดทำเลโดยประมาณแล้ว ขั้นตอนต่อไป คือการตกลงกับผู้นำการส่งเสริมการลงทุน

ลู่ฉิวเยว่เคยทำแบบนี้มาแล้วในชาติก่อน ในชีวิตนี้ เธอจึงคุ้นเคยมาก เธอจัดเอกสารวางไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสม

การประชุมด้านการลงทุนจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันต่อมา ในอาคารแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง ลู่ฉิวเยว่ตื่นแต่เช้าและแต่งหน้าอ่อน ๆ เธอไม่สวมชุดกระโปรง แต่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสูทสีดำ ที่เธอเป็นคนไปหาช่างตัดเสื้อให้ปรับปรุงใหม่ด้วยตัวเอง ทำให้เธอดูฉลาดและมั่นใจมาก

“วันนี้คุณสวยมาก!” ฉินซืออยู่บนรถ เมื่อเห็นเธอลงมาจากชั้นบน ก็ไม่อาจซ่อนความประหลาดใจในแววตาได้

ลู่ฉิวเยว่จับมือเขา ประกายแห่งความสุขฉายแวววาวในดวงตาของเธอ

เมื่อรู้ว่าวันนี้เธอจะเข้าร่วมประชุมด้านการลงทุน ฉินซือจึงไม่ไปทำงานในตอนเช้าเหมือนปกติ เพราะจะขับรถพาเธอไปส่งที่นั่นเป็นพิเศษ

ลู่ฉิวเยว่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ พลางมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเหมือนเด็กไปโรงเรียนในวันแรก และฉินซือก็เป็นพ่อแม่ที่ห่วงลูก

เมื่อเธอมาถึงนอกอาคาร ลู่ฉิวเยว่ตรวจสอบเอกสารทั้งหมด เปิดประตูแล้วลงจากรถ โบกมือให้ฉินซือที่อยู่ในรถ จากนั้นหันหลังเดินเข้าไปในอาคาร

จนกระทั่งมองไม่เห็นลู่ฉิวเยว่อีกต่อไป ฉินซือจึงสตาร์ทรถขับจากไป

ประตูห้องประชุมที่กำหนดไว้ของอาคารเปิดอยู่ ลู่ฉิวเยว่ยื่นจดหมายเชิญให้คนที่รออยู่ข้างนอก แล้วเข้าไปข้างใน

รู้สึกประหลาดใจ

งานประชุมการลงทุนเริ่มต้นเวลาสิบโมงเช้า เพื่อสร้างความประทับใจให้กับผู้นำ เธอจึงมาที่นี่ตอนเก้าโมงครึ่ง คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนนั่งอยู่ข้างในแล้วหลายคน

“คุณลู่!” มีคนตะโกนด้วยความประหลาดใจ แล้วเข้ามาทักทายเธอ

เขาเป็นชายในวัยห้าสิบ ลู่ฉิวเยว่ดูไม่ค่อยคุ้นหน้าเขาเท่าใดนัก แต่เธอคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้แล้ว จึงยื่นมือออกมา แล้วพูดด้วยท่าทีอ่อนโยนว่า “สวัสดีค่ะ”