สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 259 ซื้อบ้านเพื่อขยายร้านอาหาร

บทที่ 259 ซื้อบ้านเพื่อขยายร้านอาหาร

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้ว ไม่มีความประหลาดใจอีกต่อไป ความตื่นเต้นในใจของพลันหายไปเช่นกัน เธอมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณทำอาหารเก่งมาก และทักษะภาษาอังกฤษก็ยอดเยี่ยมด้วย ทำไมคุณถึงมาสมัครงานกับฉันล่ะคะ?”

สิ่งผิดปกติย่อมมีเหตุผล นี่จะไม่สร้างปัญหาอะไรให้เธอเดือดร้อนอีกใช่ไหม

ซ่งซื่อเหนียนตกตะลึง ก่อนจะแนะนำตัวเองอีกครั้ง “ผมชื่อซ่งซื่อเหนียน ผมเป็นผู้เข้าแข่งขันทำอาหารนานาชาติครั้งล่าสุด เพราะว่าแพ้ให้กับทีมซากุระ ผมเลยไม่ได้ไปแข่งต่อในระดับเอเชียอีก ได้ยินมาว่าคุณเอาชนะพวกเขาได้ ผมชื่นชมคุณมาก ก็เลยอยากเข้าร่วมทำงานในร้านอาหารของคุณครับ”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้

เมื่อรู้ว่าคนนี้มาที่นี่ด้วยความจริงใจ เธอก็ดีใจทันที เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ที่หายาก ทั้งมีทักษะการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม และมีทักษะภาษาอังกฤษที่ดีมาก

ลู่ฉิวเยว่ยื่นมือออกมา แล้วยิ้มอย่างอบอุ่น “ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารของเรา มาเป็นสมาชิกของร้านเราเถอะค่ะ!”

ซ่งซื่อเหนียนก็ดีใจมากเช่นกัน และยื่นมือออกไปจับมือเธอ

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองกองกระดาษข้อสอบในมือ รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเลือกบางส่วน และประกาศรายชื่อคนที่ผ่านการทดสอบ

เป็นไปไม่ได้ที่จะรับคนที่มีความสามารถด้านภาษาอังกฤษได้ในคราวเดียว เธอจึงเลือกรับวัยรุ่นที่มีทักษะการทำอาหารดีไม่กี่คนมาก่อน แล้วค่อย ๆ พัฒนาภาษาอังกฤษของพวกเขาทีหลัง

หลังจากยืนยันกับพวกเขาทีละคน ว่าพวกเขาเต็มใจจะเรียนภาษาอังกฤษในร้าน ลู่ฉิวเยว่ก็ปล่อยพวกเขากลับไป โดยบอกว่าการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการจะเริ่มในวันพรุ่งนี้

ผู้สูงวัยสองสามคนไม่ได้พูดอะไร เมื่อเห็นเธอรับคนเช่นนี้ พวกเขามีอายุมากแล้ว ความสามารถในการเรียนรู้จึงสู้คนหนุ่มสาวไม่ได้ แม้ว่าลู่ฉิวเยว่จะเต็มใจรับสมัครพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยากเรียนรู้ตัวหนังสือที่ดูเหมือนไส้ไก่เหล่านั้น

ลู่ฉิวเยว่ทำความสะอาดพื้นที่กับหวังเซวียนเซวียน ก่อนจะหยิบกระเป๋าและจะกลับไปที่ร้านอาหาร คาดไม่ถึงว่าเธอจะเห็นซ่งซื่อเหนียนอีกครั้ง เมื่อเธอออกไปข้างนอก เธอแปลกใจเล็กน้อย “คุณซ่ง คุณกำลังรอฉันอยู่หรือเปล่าคะ?”

“ใช่ครับ คุณพอจะมีเวลาไหมครับ ผมอยากคุยกับคุณเรื่องการทำอาหารน่ะครับ” ซ่งซื่อเหนียนยิ้มขณะพยักหน้า ความกระตือรือร้นฉายแววในสายตาเขา

ลู่ฉิวเยว่ดูเวลา และเห็นว่าเพิ่งสิบเอ็ดโมงเท่านั้น เธอจึงตอบตกลง “แน่นอนค่ะ ไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารของฉัน แล้วจะได้คุยกันค่ะ”

“เยี่ยมมาก ขอบคุณครับคุณลู่” ซ่งซื่อเหนียนมีความสุขมาก และเดินออกไปข้างนอกกับเธอ

ทั้งสองคุยกันขณะเดิน ในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่า ซ่งซื่อเหนียนรู้สึกหดหู่ เพราะเขาถูกทีมซากุระทำให้ตกรอบเมื่อสองปีที่แล้ว เขาจึงพยายามฝึกทำอาหารอย่างหนัก และอยากลองอีกครั้งในปีนี้ แต่คาดไม่ถึงว่าอาการบาดเจ็บที่มือของเขารักษาไม่หาย นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอไม่เห็นเขาในการแข่งขันระดับเอเชียในปีนี้

“คุณลู่ คุณน่าทึ่งจริง ๆ ครับ ผมตัดสินใจได้ทันทีที่เห็นประกาศว่าผมต้องไปที่ร้านอาหารของคุณ เพื่อเรียนรู้ทักษะการทำอาหารให้ได้!” ซ่งซื่อเหนียนชื่นชมเธอ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “ดีมากเลยค่ะ ฉันก็กังวลว่าจะหาคนที่มีความสามารถแบบคุณได้จากที่ไหน”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็บอกเขาว่าร้านอาหาร อาจจะเปิดสาขาในโรงแรมของชาวต่างชาติ แล้วลองถามเขาว่า “คุณช่วยฝึกภาษาอังกฤษ ให้พนักงานที่ฉันเพิ่งจ้างมาหน่อยได้ไหมคะ ไม่ต้องกังวล ฉันจะจ่ายเงินเพิ่มให้คุณแน่นอนค่ะ”

“ไม่มีปัญหาเลยครับ” ซ่งซื่อเหนียนรู้สึกประหลาดใจ ที่ลู่ฉิวเยว่มีความทะเยอทะยานมากขนาดนี้ เขาชื่นชมเธอมากยิ่งขึ้น และแอบตัดสินใจว่าจะต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอไว้

อีกทั้งเขาไม่ได้สนใจเรื่องเงิน เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ทำอาหารตลอดเวลาไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่ามือบาดเจ็บ ดังนั้นการสอนภาษาอังกฤษก็ช่วยฆ่าเวลาได้

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขอบคุณ “ต้องรบกวนคุณซ่งแล้วล่ะค่ะ”

อาหารมื้อนี้ทำให้เกิดช่วงเวลาที่ดีสำหรับทั้งเจ้าภาพและแขก

ก่อนจากกันไป ซ่งซื่อเหนียนหันมาขมวดคิ้วเตือนลู่ฉิวเยว่ “ผู้เข้าแข่งขันเหล่านั้นจากญี่ปุ่นน่ารังเกียจมาก หากคุณเอาชนะพวกเขาในครั้งนี้ พวกเขาอาจมีเจตนาไม่ดี และเตรียมจะตอบโต้คุณอยู่ก็ได้ คุณจะต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้นะครับ”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอบอุ่นในใจ แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ต้องกังวลค่ะคุณซ่ง ฉันจะระวังตัวแน่นอน”

ซ่งซื่อเหนียนพอใจ แล้วกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ตอนกลางคืน เมื่อลู่ฉิวเยว่กลับมาถึงบ้าน ฉินซือก็ทำอาหารเสร็จแล้ว เธอเม้มปากอย่างร่าเริง แล้วไปเอาจานและตะเกียบมาจากห้องครัว

“ฉินซือ ตอนนี้คุณจะเป็นพ่อบ้านแล้ว” เธอแซว

ฉินซือหัวเราะ โดยไม่ได้เอ่ยโต้แย้ง เขาโอบเอวเธอจากด้านหลัง แล้วเอาแก้มมาลูบไล้ข้างคอเธอ “แล้วมีรางวัลอะไรไหมครับ?”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ ก่อนจับคางของเขา แล้วเอาซี่โครงหมูยัดเข้าไปในปากเขา “ให้รางวัลคุณด้วยซี่โครงหมูแสนอร่อยหนึ่งชิ้น”

ฉินซือเม้มปากด้วยความพึงพอใจ หลังจากเคี้ยวสองครั้ง เขาก็ปล่อยเอวเธอ แล้วนั่งลงกินข้าว

หลังกินข้าวเสร็จ ลู่ฉิวเยว่นำรายชื่อโรงแรมที่เพิ่งติดต่อเธอมา เพื่อขอความร่วมมือ ตลอดจนขอข้อมูลติดต่อบางส่วน

“โรงแรมไหนที่คุณคิดว่าร้านเราเหมาะที่จะร่วมมือด้วย?” ลู่ฉิวเยว่ถามฉินซือ

มีคนไม่กี่คนที่เธอคิดว่าดี เธอรู้จักพวกเขาบางคน แต่ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ จึงอยากฟังความคิดเห็นของฉินซือ

เขาทำธุรกิจในเมืองหลวงมาเป็นเวลานาน เขาจึงน่าจะมีความรู้เกี่ยวกับโรงแรมเหล่านี้บ้าง

ฉินซือกอดเธอไว้ในอ้อมแขน พลางดูรายชื่ออย่างระมัดระวัง จากนั้นเลือกออกมาสองสามแห่ง แล้ววิเคราะห์ข้อดีและข้อเสียให้เธอฟัง

มันคล้ายกับสิ่งที่ลู่ฉิวเยว่เลือกอยู่ในใจ ลู่ฉิวเยว่รู้สึกโล่งใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้” เธอตัดสินใจสรุปว่าจะร่วมมือกับใคร ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ลมหายใจอุ่น ๆ ของหญิงสาวกระทบแก้มของฉินซือ เขารู้สึกมันเขี้ยวจึงโน้มตัวไปจูบเธอ

“คุณไม่เคยคิดจะขยายร้านอาหารของคุณบ้างเลยเหรอ?” ฉินซือนึกถึงฝูงชนด้านนอกร้านอาหารช่วงนี้ และแนะนำเธอว่า “ร้านอาหารมีการพัฒนาที่ดี จึงควรขยายและปรับปรุงใหม่ มันจะได้ดูหรูหรากว่านี้”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “อืม ฉันวางแผนว่าจะซื้อบ้านและร้านค้าสองสามแห่งใกล้ ๆ คุณคิดยังไง?”

เธอต้องการซื้อบ้าน เพราะหากมีบ้านเป็นของเธอเอง ก็จะสามารถตกแต่งได้ง่ายขึ้น ที่สำคัญคือร้านจะได้มีพื้นที่ไว้ใช้มากขึ้น หากในอนาคตเธอไม่ต้องการแล้ว ก็สามารถขายได้ง่าย

และตอนนี้เธอก็เก็บเงินเพื่อซื้อร้านไว้แล้ว

“ผมว่าดีนะ” ฉินซือพยักหน้า

ลู่ฉิวเยว่มีความสุข ในวันรุ่งขึ้น เธอไปที่ร้านขายของข้าง ๆ เพื่อคุยกับเจ้าของ

เรื่องนี้ไปถึงหูเหอซิ่งไฉอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่มาเปิดตรงนี้ มันก็ทำให้ธุรกิจของเขาซบเซาไปมาก เขาจึงโกรธมากจนอยากจะสอนบทเรียนให้เธอ เมื่อโอกาสนี้มาถึง เขาย่อมต้องคว้ามันไว้

เหอซิ่งไฉพบว่าบ้านของหวังต้งอยู่ข้าง ๆ

หวังต้งเพิ่งส่งลู่ฉิวเยว่ออกไป แล้วบอกว่าเขาจะคิดเรื่องนี้ให้รอบคอบก่อน เมื่อเขาหันมาก็เห็นเหอซิ่งไฉกำลังมา เขาแปลกใจเล็กน้อย “คุณเหอ ทำไมถึงมาที่บ้านผมล่ะครับ?”

เหอซิ่งไฉหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั่งลงก็พูดว่า “พี่หวัง ลู่ฉิวเยว่วางแผนจะซื้อร้านนี้จากพี่ราคาเท่าไหร่?”

“ก็ไม่แพงมาก มีอะไรผิดปกติเหรอ?” หวังต้งไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงหรี่ตาปฏิเสธที่จะบอกจำนวนที่แท้จริงให้เขารู้

เหอซิ่งไฉรู้ว่าเขาเข้าใจผิด ทันทีที่เห็นว่าเขามีสีหน้าไม่ไว้วางใจ จึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ได้หวังเงินจากคุณ ผมแค่อยากมาหาคุณเพื่อขอความร่วมมือ”

“ความร่วมมือ? ความร่วมมืออะไรครับ?” หวังต้งรู้ว่าชายคนนี้เจ้าเล่ห์มาก เขาจึงอดถามไม่ได้