สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 256 ตอบโต้ความเห็นสาธารณชน

บทที่ 256 ตอบโต้ความเห็นสาธารณชน

ทันทีที่เดินออกจากห้องโถง ลู่ฉิวเยว่ก็เห็นฉินซือกำลังขยับปากพูดบางอย่างอยู่ โดยที่เธอไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร

คนที่คุยกับเขาเป็นผู้หญิงผมสีบลอนด์ ตาสีฟ้า น่าจะเป็นผู้เข้าแข่งขันหรือนักข่าวที่มาทำข่าวแข่งขันทำอาหาร

เมื่อลู่ฉิวเยว่เดินเข้าไปใกล้ขึ้น ก็ได้ยินเพียงตอนท้ายเท่านั้น

“… คุณ ฉันต้องขอบคุณจริง ๆ ค่ะ คุณช่วยให้ข้อมูลติดต่อไว้หน่อยได้ไหมคะ?”

ฉินซือใบหน้าเย็นชา แต่เขาก็ยังตอบเธออย่างสุภาพ “ขอโทษด้วยครับ ผมแต่งงานแล้ว และผมรักภรรยาของผมมาก”

จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นลู่ฉิวเยว่อยู่ไม่ไกล เขาเม้มปาก ความเย็นชาในสายตาของเขาพลันหายไปทันที กลับกลายเป็นความอ่อนโยนราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่เบ่งบาน “ภรรยาของผมมาแล้วครับ”

ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง สายตาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เมื่อเธอหันไปเห็นลู่ฉิวเยว่ เธอก็รู้สึกอับอายกว่าเดิม และโบกมือซ้ำ ๆ “คุณผู้หญิง ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ… ฉันไม่รู้ว่า… “

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ” เดิมทีลู่ฉิวเยว่ต้องการรออยู่ไกล ๆ เพื่อให้พวกเขาแก้ปัญหากันให้เสร็จก่อน จึงจะเข้าไปหา แต่เธอไม่คาดคิดว่าฉินซือผู้เย็นชาจะชี้มาที่เธอแบบนี้

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวทนไม่ได้กับบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจนี้ จึงรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เธอหน้าตาตื่นจนวิ่งหนีไปแล้ว

ลู่ฉิวเยว่ละสายตา แล้วเดินไปขึ้นรถ

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ ฉินซือก็รู้สึกไม่พอใจ และดึงแขนเธอไว้ “คุณไม่หึงหวงหน่อยเหรอ?”

ทำไมเธอไม่หึงหวง ทำไมถึงไม่โกรธ?

ฉินซือรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจ

ลู่ฉิวเยว่หันกลับมาเห็นท่าทางอึดอัดใจของเขา จึงเกือบจะหัวเราะออกมาเสียงดัง แต่เธอกลัวว่าเขาจะโกรธ จึงอธิบายเพื่อปลอบใจเขา “เพราะฉันเชื่อว่าคุณจะไม่นอกใจฉัน ฉันหึง แต่ก็แค่นิดหน่อย แล้วคุณอยากจะง้อฉันไหมล่ะคะ”

ดวงตาอัลมอนด์ของหญิงสาวฉายแววซุกซน ซึ่งทำให้ฉินซือโกรธไม่ลง เขามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เขาจึงหอมแก้มเธออย่างรวดเร็ว

ลู่ฉิวเยว่จับแก้มตัวเอง หัวเราะเบา ๆ แล้วขึ้นรถ “การที่เธอชอบผู้ชายคนเดียวกับฉัน แสดงว่าเธอมีรสนิยมดี”

เธอชมคนสามคนในประโยคเดียว ทำให้ฉินซือหัวเราะ เขาอดไม่ได้ที่จะเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ “น่าเสียดายที่ตอนแรกมีคนไม่เต็มใจจะเป็นแฟนผม แถมยังทำตัวเย็นชากับผมอีก ตอนนี้คงรู้แล้วสินะว่าผมดีแค่ไหน”

ผู้ชายคนนี้ไร้ยางอาย ได้ทีขี่แพะไล่

ลู่ฉิวเยว่แอบกลอกตาแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง โดยไม่สนใจเขา เพราะไม่อยากเปิดโอกาสให้เขาขุดคุ้ยเรื่องเก่าอีก

เมื่อลู่ฉิวเยว่กลับไปแล้ว บทสนทนาในห้องโถงก็ไร้ศีลธรรมมากขึ้น

“เมื่อครู่นี้สาวจีนคนนั้นน่าทึ่งมาก เธอสามารถเอาชนะเชฟชื่อดังแห่งญี่ปุ่นได้ตั้งแต่อายุยังน้อย”

บางคนไม่เห็นด้วย จึงพูดอย่างเย็นชา “บางทีทีมญี่ปุ่นอาจจะฝีมือแย่เกินไปต่างหาก จุ๊ ๆ ถ้าเธอได้เผชิญหน้ากับประเทศของเรา เธอจะไม่ได้ภาคภูมิใจแบบนี้แน่นอน”

“หึ ๆ ยังไงซะญี่ปุ่นก็เสียหน้าไปมากในครั้งนี้ ฉันเดาว่าพวกเขาได้ลำบากกันแน่ หลังจากกลับประเทศไปแล้ว”

……

คนในทีมซากุระแทบจะโกรธตาย หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ พวกเขาทุกคนมองไปที่ชายชรา “จะทำยังไงกันดีครับ หากข่าวที่เราพ่ายแพ้จีนแพร่กระจายไปทั่วประเทศ เราจะถูกคนเหล่านั้นด่าเอาแน่นอน”

“บางทีเราอาจถูกไล่ออกจากวงการทำอาหาร…” เมื่อนึกถึงข่าวร้ายนี้ หนึ่งในนั้นก็รู้สึกว่าอนาคตช่างมืดมน

แพ้ประเทศอื่นไม่เป็นอะไร ไม่ได้ส่งผลต่ออารมณ์รุนแรงมากนัก แต่พวกเขามาที่นี่ พร้อมสาบานว่าจะชนะพวกคนจีนให้ได้ หากแพ้ คงจะถูกด่าจนตายจริง ๆ

สายตาของชายชราดูน่ากลัว ทันใดนั้นเขาก็เยาะเย้ย “ที่นี่มีผู้เข้าแข่งขันเพียงไม่กี่คน ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่นักข่าวพูด”

เมื่อหลายคนได้ยินดังนั้น ก็ตระหนักได้ทันที

ในตอนกลางคืน ชายชราและคนอื่น ๆ อีกสองสามคน ไปเยี่ยมเหล่านักข่าวต่างประเทศที่มาที่นี่ทีละคน

ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้เฉลียวใจเลย เธอกำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน และฝึกฝนทักษะการทำอาหารของเธอ

เมื่อข่าวไปถึงหูของเธอ ผู้สื่อข่าวก็ได้รายงานข้อมูลเท็จไปยังประเทศอื่นเรียบร้อยแล้ว

ข่าวบอกว่าเธอติดสินบนกรรมการเพื่อที่จะชนะการแข่งขัน และยังบอกด้วยว่าประเทศของเธอ เต็มไปด้วยผู้คนที่เอาแต่ใจและไร้ยางอาย

ลู่ฉิวเยว่พ่นลมหายใจด้วยความโกรธ เมื่อเธออ่านหนังสือพิมพ์ กลุ่มคนไร้ยางอายที่วางยาพวกเธอเพื่อที่จะชนะต่างหาก ที่สมควรโดนตำหนิ

เดิมทีเธอต้องการเอาชนะพวกเขาอย่างเปิดเผย จึงไม่ได้ทิ้งหลักฐานว่าพวกเขาวางยาพวกเธอเมื่อครั้งที่แล้วไว้ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าคนเหล่านี้ควรได้รับบทเรียนจริง ๆ

เพื่อจัดการกับคนหน้าด้านและจิตใจสกปรกเช่นนี้ ก็จำต้องถอดหน้ากากสวยงามที่สวมใส่ไว้ออกก่อน แล้วปล่อยให้วิญญาณด้านมืดที่เร้นกายอยู่ออกมาปรากฏ

“ผมจะช่วยคุณแก้ปัญหานี้เอง” ฉินซืออารมณ์เสียเมื่อเห็นข่าวไร้สาระของลู่ฉิวเยว่ในหนังสือพิมพ์ เขายืนขึ้น คว้ากุญแจรถ เตรียมจะมุ่งหน้าออกไป

ลู่ฉิวเยว่จับมือเขา “ไม่ต้อง ฉันมีวิธีจัดการอยู่แล้ว”

“จริงเหรอ?” ฉินซือกังวล

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้ายืนยัน แล้วหันไปโทรเรียกหลีเหนียน

ทันทีที่วางสายโทรศัพท์ กริ่งประตูก็ดังขึ้น

ฉินซือไปดูที่ประตู และพบเจียงฉี่ยืนอยู่ข้างนอก เขาขมวดคิ้ว “นายมาทำอะไรที่นี่?”

วันนี้เขาเกือบจะโกรธจนเป็นบ้าหลังจากอ่านข่าว จึงไม่รู้สึกอยากทะเลาะกับเจียงฉี่อีก

โชคดีที่เจียงฉี่ไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะกับเขา เขาหันหน้าเดินเข้าไป “ฉันมาเพื่อคุยเรื่องข่าวที่อยู่ในหนังสือพิมพ์”

“คุณมีวิธีแก้ปัญหาไหมครับ?” เขามองไปที่ลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วถามเขาว่า “เจียงฉี่ คุณมีข้อมูลติดต่อของหนังสือพิมพ์ต่างประเทศไหมคะ?”

“แน่นอนครับ ผมมีเพื่อนในสาขานี้ที่จะแนะนำให้คุณได้รู้จัก” เจียงฉี่พยักหน้า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาเข้าร่วมการแข่งขันทำอาหารนานาชาติหลายครั้ง และได้เดินทางไปต่างประเทศ เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหลายครั้ง เขาจึงได้เพื่อนในวงการนี้มากมาย

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก “นั่นจะช่วยให้จัดการได้ง่ายขึ้นค่ะ”

ทั้งสองมองเธออย่างสงสัย

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มและไม่พูดอะไร

แต่วันรุ่งขึ้นทั้งสองก็รู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร ในหนังสือพิมพ์ ข่าวทีมซากุระติดสินบนเจ้าหน้าที่ชาวจีน ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน และหนังสือพิมพ์ทุกฉบับก็รายงานเรื่องนี้

สองวันต่อมามีการเผยแพร่ภาพถ่ายของคนญี่ปุ่น ให้ของขวัญกับนักหนังสือพิมพ์เพื่อเขียนข่าวเท็จ ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั่วทั้งในและต่างประเทศ

เรื่องฉาวนี้ทำให้วงการหนังสือพิมพ์สั่นสะเทือน เพราะคนที่ช่วยรายงานข่าวเท็จเพื่อช่วยญี่ปุ่น ก็กลายเป็นมะเร็งในวงการของพวกเขาเช่นกัน พวกเขารายงานหลักฐานที่ลู่ฉิวเยว่ให้ไว้ทีละคน และวิพากษ์วิจารณ์หนังสือพิมพ์ที่รายงานข่าวเท็จอย่างดุเดือด

ลู่ฉิวเยว่มองดูความโกลาหล แล้วเม้มปากด้วยความพึงพอใจ

ทีมซากุระอยากมีชื่อเสียงนักเหรอ? งั้นเธอจะช่วยสงเคราะห์ให้พวกเขาเอง

ในไม่ช้า ข่าววีรกรรมที่ทีมซากุระทำลงไปก็แพร่ไปถึงญี่ปุ่น ทุกคนต่างลุกมาวิพากษ์วิจารณ์ และเหยียดหยามทั้งผู้เข้าแข่งขันและกรรมการหลายคนของญี่ปุ่น โดยกล่าวว่าพวกเขาทำให้ประเทศเสื่อมเสีย

เหตุการณ์นี้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มแพร่กระจายจากเอเชียไปยังระดับโลก

คราวนี้ทีมซากุระได้รับความอับอายไปทั่วโลก ประเทศอื่นตอบโต้ด้วยความดูถูกทีมซากุระ

ตอนนี้สมาชิกทีมซากุระก็เหมือนหนูในท่อระบายน้ำ มองไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่กล้าแม้แต่จะกลับประเทศด้วยซ้ำ เพราะกลัวโดนไข่เน่าปาใส่

ประสบการณ์ที่พวกเขาได้รับ ลู่ฉิวเยว่เพียงแค่หัวเราะ และฝึกฝนทักษะการทำอาหารของเธอต่อไป โดยไม่ได้รับผลกระทบใดเลย

ผู้กระทำความผิดสมควรถูกลงโทษ ทีมซากุระสมควรได้รับผลเช่นนี้