สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 249 การแข่งขันทำอาหารนานาชาติ

บทที่ 249 การแข่งขันทำอาหารนานาชาติ

ภรรยาของเขาจ้องด้วยความโกรธ แล้วพูดว่า “คุณใจเย็นกว่านี้ไม่ได้เหรอ หมอยังไม่ได้บอกอะไรเลย”

“ไม่น่าจะมีอะไรร้ายแรงหรอก ตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญต้องทำ กลับบ้านกันเถอะ” เหลียงซิงลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมออกจากโรงพยาบาล

การแข่งขันทำอาหารนานาชาติกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน เขาต้องรีบเตรียมตัว หากเขาชนะที่หนึ่งในการแข่งขันทำอาหารครั้งนี้ เขาจะไม่เพียงได้รับเงินเพื่อนำมาปิดช่องโหว่ทางการเงินของร้านอาหารเท่านั้น แต่ยังได้รับชื่อเสียงระดับนานาชาติอีกด้วย

“ไม่ได้ ร่างกายยังไม่หายดีเลย” ภรรยาของเขาขมวดคิ้ว แล้ววิ่งไปดึงแขนเสื้อ เพื่อห้ามเขาออกจากโรงพยาบาล

เหลียงซิงกัดฟันอธิบายให้เธอฟังอย่างชัดเจน หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วปล่อยมือ

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นแหล่งรายได้ที่ใหญ่ที่สุดของครอบครัว หากเสียมันไป ชีวิตของพวกเขาก็จะลำบาก

อีกด้านหนึ่ง ไม่กี่วันต่อมา ประธานก็มาเยี่ยมที่บ้านลู่ฉิวเยว่อีกครั้ง

“ท่านประธาน คุณมาทำอะไรที่นี่คะ เข้ามานั่งก่อนค่ะ” เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ด้านนอกเธอก็ตกตะลึง และลู่ฉิวเยว่จึงรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามา

เหอสยงอิ๋งหัวเราะเสียงดัง “ช่วงนี้ไม่มีเรื่องเร่งด่วนอะไร ก็เลยมาเยี่ยมคุณครับ”

เขาอยู่ในวงการอาหารมาหลายปีแล้ว จึงได้พบกับรุ่นน้องหลายคนที่น่าชื่นชม แต่เขาชอบลู่ฉิวเยว่มากที่สุด

เธอมีความสามารถมาก เต็มใจทำงานหนักและมีน้ำใจเมื่อต้องติดต่อกับผู้อื่น ดูเป็นคนมีอนาคต

ลู่ฉิวเยว่เม้มปากแล้วยิ้มสดใส ก่อนรินชาหอมหนึ่งถ้วยให้เขาด้วยตัวเอง “ชาหอมนี้เก็บมาจากช่วงฤดูร้อน โปรดลองชิมค่ะ”

ประธานพยักหน้าก่อนยกขึ้นจิบ จากนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย และกล่าวชมเชยว่า “กลิ่นดอกไม้หอมมาก ดื่มแล้วรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว เป็นชาที่ดีมากครับ”

“ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวฉันจะห่อให้คุณนำกลับไปด้วยนะคะ” ลู่ฉิวเยว่ดีใจที่ได้รับคำชมจากประธาน เธอยิ้มอย่างมีความสุข

ไม่ใช่ดอกไม้ที่ทำให้ร่างกายและท้องอบอุ่น แต่เป็นเพราะเธอใช้น้ำพุแห่งจิตวิญญาณในการชงชา เพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น

ประธานยิ้มและขอบคุณเธอ เมื่อนึกถึงธุระที่มาในครั้งนี้ เขาก็เกาหัวตัวเองและรู้สึกทำอะไรไม่ถูก “ดูผมสิ ผมลืมทุกอย่างหลังจากจิบชาหอมไปแค่สองจิบเท่านั้น”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า “การแข่งขันทำอาหารนานาชาติกำลังจะจัดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ผมมีที่นั่งอยู่สองสามที่ ผมจะให้คุณหนึ่งที่ คิดว่ายังไงครับ?”

“ขอบคุณมากค่ะท่านประธาน” ลู่ฉิวเยว่ยื่นมือทั้งสองข้างไปรับมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อสองวันก่อนเธอได้ยินเรื่องการแข่งขันทำอาหาร และกำลังกังวลว่าจะได้ที่นั่งในงานได้อย่างไร ไม่คาดคิดว่าประธานจะส่งมาให้ทันทีเหมือนกับกำลังล้มตัวลงนอนก็มีคนส่งหมอนให้

ประธานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เตรียมตัวให้ดี คุณเป็นรองประธานสมาคมของเรา หากคุณติดอันดับก็จะทำให้สมาคมของเราดูดีไปด้วย”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง

ถึงประธานจะไม่บอก เธอก็จะเตรียมตัวให้ดีอยู่แล้ว การแข่งขันทำอาหารนานาชาติครั้งนี้ จะออกอากาศทางทีวี ถ้าเธอเข้าร่วมการแข่งขันแล้วติดอันดับก็จะเป็นการโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่ดีให้กับร้านอาหารอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วพันธมิตรจำนวนมากก็จะมองเห็นศักยภาพของร้านอาหารที่เธอเป็นเจ้าของ

การแข่งขันกำลังจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ประธานรู้ว่าเธอยุ่งมากจึงไม่อยากรบกวนเธอ เขาจึงจากไปทันที

เหลียงซิงรู้สึกอยู่เสมอว่าถ้านำเครื่องครัวที่บ้านไปใช้งานคงไม่สะดวก เขาจึงวางแผนจะไปรับจากสมาคมด้วยตนเอง คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินบทสนทนาของเพื่อนร่วมงานทันทีที่ออกจากสำนักงาน

“เมื่อกี้ท่านประธานไปทำอะไรมา พอกลับมาก็ยิ้มใหญ่เลย”

“เฮ้! จะไปไหนได้อีกล่ะ ก็ไปหาฉิวเยว่มาน่ะสิ ประธานบอกว่าเธอควรได้รับสิทธิ์แข่งขันทำอาหารนานาชาติ เพื่อนำเกียรติมาสู่สมาคมของเรา” ผู้ช่วยประธานยิ้ม

“โอ้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะมีความสุขมาก ไม่ได้เจอฉิวเยว่มานานแล้ว ทักษะที่เธอสอนฉันครั้งล่าสุดนั้นดีจริง ๆ ทักษะการใช้มีดของฉันตอนนี้ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก…”

พวกเขาทั้งสองเดินจากไป แล้วเหลียงซิงก็ออกมาจากมุมหนึ่ง สายตาของเขามีความอาฆาต

นังบ้าลู่ฉิวเยว่คนนั้น ต้องการเข้าร่วมการแข่งขันทำอาหารนานาชาติด้วยเหรอ? ฝันไปเถอะ!

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขัน ลู่ฉิวเยว่หยุดเรียนหนึ่งสัปดาห์ เพื่อฝึกฝนทักษะการทำอาหารอย่างจริงจังที่บ้าน

“ฉิวเยว่ มีโทรศัพท์ถึงคุณ” ฉินซือเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ เมื่อเห็นจานอาหารตรงหน้า เขาก็เกือบจะอาเจียน

การช่วยลู่ฉิวเยว่ชิมรสชาติทุกวัน อาหารเหล่านี้จึงกลายเป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนสำหรับเขา

ลู่ฉิวเยว่วางมีดทำครัวลง เช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วเอื้อมมือไปรับสาย ไม่คาดคิดว่าปลายสายจะเป็นเพื่อนจากสมาคมนักทำอาหาร

“ฉิวเยว่ ตอนนี้ฉันกำลังจะไปรับบัตรผ่านที่สำนักงานจัดการการแข่งขันทำอาหาร อยากให้ฉันเอาไปให้เธอไหม?”

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่าจะต้องไปรับบัตรผ่านก่อน ครั้งสุดท้ายที่เธอไปที่นั่น เจ้าหน้าที่ลงทะเบียนไม่ได้บอกเธอเรื่องนี้

“ไม่เป็นอะไร ฉันจะไปเอาทีหลัง ขอบใจนะ” เธอปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปถอดผ้ากันเปื้อนออก และวางแผนจะออกไปข้างนอก โดยคิดว่าพนักงานน่าจะลืมบอกเธอ

ฉินซือเดินตามเธอไปพร้อมกุญแจรถ แล้วทั้งสองก็ขับรถไปที่นั่นด้วยกัน ลู่ฉิวเยว่เปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปยังสำนักงานที่ออกบัตรผ่าน

บังเอิญมีเจ้าหน้าที่สองคนอยู่ข้างใน เช่นเดียวกับผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านการคัดเลือกด้วย

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลู่ฉิวเยว่ ฉันมารับบัตรผ่านค่ะ” หลังจากที่คนอื่นได้รับเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปถามเจ้าหน้าที่

“ครับ” ชายคนนั้นพยักหน้า ก่อนยื่นมือออกไปตรวจสอบรายชื่อ สักพักก็เดินมาหา แล้วพูดด้วยสีหน้าสับสนว่า “ที่นี่ไม่มีบัตรผ่านชื่อลู่ฉิวเยว่ คุณลงทะเบียนจริงเหรอครับ?”

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอตรวจสอบกับเขาหลายครั้ง เพื่อยืนยันว่าไม่มีจริง ๆ

“ฉันลงทะเบียนแล้ว คุณช่วยถามผู้รับผิดชอบให้ได้ไหมคะ?” เธอถามอย่างสุภาพ

ชายคนนั้นพยักหน้า แล้วรับคำอย่างจริงจัง “ผมจะรายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบ ฝากหมายเลขโทรศัพท์ของคุณไว้ แล้วผมจะโทรหาคุณเมื่อมีการตอบกลับ”

หลังจากออกจากสำนักงานแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็เปิดประตูขึ้นรถ

“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินซือเห็นว่าสีหน้าเธอดูไม่ดี จึงลูบหลังมือเธอด้วยความเป็นห่วง

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ “มีคนหาเรื่องอีกแล้ว”

ไม่มีใครบอกเธอมาก่อนว่าต้องรับบัตรผ่าน อาจเป็นความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ในการทำบัตรผ่าน แต่ตอนนี้บัตรผ่านของเธอหายไป อาจเป็นเพราะมีคนจงใจพยายามก่อกวนเธอเพื่อให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมได้

แล้วมันจะเป็นใครล่ะ?

ลู่ฉิวเยว่หรี่ตา นึกถึงเหลียงซิงที่เพิ่งมีความขัดแย้งกับเธอ และต้องการเข้าร่วมการแข่งขันด้วย นี่เป็นสไตล์ของเขาจริง ๆ

“ขอเบอร์โทรศัพท์ของหลีเหนียนให้ฉันหน่อย” เธอเอียงคอบอกฉินซือ

ฉินซือบอกเธอโดยไม่ลังเล

การแข่งขันกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่วัน แต่ยังไม่ได้รับบัตรผ่าน ลู่ฉิวเยว่จึงรู้สึกกังวล และขอให้ฉินซือขับรถไปที่บ้านของประธาน

“คุณลู่?” ผู้ช่วยประธานเปิดประตู และแปลกใจเมื่อเห็นเธอ

เมื่อประธานได้ยินว่าลู่ฉิวเยว่มาหาถึงที่นี่ เขาก็รีบพูดว่า “ให้เธอเข้ามาเร็ว”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน แล้วจูงมือฉินซือเข้าไปกับเธอ

“ทำไมคุณถึงมีเวลามาบ้านผมได้ ไม่ได้ฝึกทำอาหารที่บ้านหรอกเหรอ?” ประธานบอกให้พวกเขานั่งลงด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปถามลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่ทำอะไรไม่ถูก “ฉันเพิ่งไปที่สำนักงานจัดการการแข่งขันทำอาหารเพื่อขอรับบัตรผ่าน แต่พวกเขาบอกว่าไม่มีบัตรผ่านของฉัน ก็เลยมาขอความช่วยเหลือจากท่านประธานค่ะ”