สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 243 สืบสวนนายหน้า

บทที่ 243 สืบสวนนายหน้า

หวังเซวียนเซวียนก็ทักทายทุกคนเช่นกัน “คุณลุงและป้า พวกเรามาเยี่ยมวั่งซิ่งและเอ้อร์ไฉกันครับ”

ทุกคนในวอร์ดก็ทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่น แล้วชวนพวกเขาเข้ามานั่งด้วย

“ฉันได้ยินวั่งซิ่งพูดถึงพวกคุณมานานแล้ว วันนี้ได้เจอกันซะที” แม่ของโม่วั่งซิ่งจับมือลู่ฉิวเยว่ ด้วยท่าทางเป็นมิตรมาก โดยไม่ได้มีเจตนาตำหนิเธอเลย

พ่อแม่ของหวังเอ้อร์ไฉก็ยิ้มให้ทั้งสองอย่างจริงใจ “ขอบคุณมากที่พวกคุณให้งานพวกเขาทำ ไม่อย่างนั้นสถานะทางการเงินของเราสองครอบครัวคงจะย่ำแย่มากค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่กระแอมด้วยความประหม่าเล็กน้อย ดูเหมือนว่าการที่เธอให้คนไปขายเทปละเมิดลิขสิทธิ์ตามถนน จะไม่ใช่เรื่องถูกต้องสำหรับเธอนัก และมีความเสี่ยงว่าจะโดนทำร้ายร่างกายเพราะขายเทป

โม่วั่งซิ่งเฝ้ามองทั้งสองคนที่มาเยี่ยม รอยยิ้มบนใบหน้าเขาไม่เคยจางหายไป เขาเรียก “พี่หวัง” และ “พี่ลู่” ทีละคน

สุดท้ายพ่อแม่ของทั้งสอง ก็ถูกผู้ป่วยทั้งสองโน้มน้าวให้ออกไปกินข้าวกลางวันกันก่อน เพราะพวกเขายังมีเรื่องต้องพูด

“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนบ้าง?” หวังเซวียนเซวียนเดินเข้าไปหาด้วยความกังวล

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่โดนต่อยไม่กี่ครั้ง หมอบอกว่าแค่ผิวหนังบอบช้ำ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ” โม่วั่งซิ่งปลอบพวกเขาอย่างร่าเริง โดยมีรอยช้ำเต็มใบหน้า

หวังเซวียนเซวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว” แต่เมื่อมองดูรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขา แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่ร้ายแรง แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บใจ

“คราวนี้เกิดอะไรขึ้น?” ลู่ฉิวเยว่ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง แล้วขมวดคิ้วมองโม่วั่งซิ่งอย่างจริงจัง ด้วยสายตาเป็นกังวล

โม่วั่งซิ่งถอนหายใจ แล้วเล่าเหตุการณ์ให้ฟังอย่างละเอียด

เช้าวันนั้นทั้งสองออกไปส่งเทปให้ตัวแทนจำหน่าย พอส่งเสร็จ จู่ ๆ ก็ถูกลากเข้าป่าไปซ้อม แถมยังโดนขู่ด้วยว่าทุกครั้งที่กล้าขายเทป พวกเขาจะต้องโดนซ้อมแบบนี้อีกด้วย

ดูเหมือนจะเป็นคนในวงการเดียวกัน ลู่ฉิวเยว่จับเล็บตัวเองอย่างครุ่นคิด แล้วถามเขาว่า “นายมีใครที่สงสัยบ้างไหม?”

เมื่อโม่วั่งซิ่งได้ยินคำถามของเธอ เขาก็นั่งตัวตรงทันที โดยลืมไปว่ามีบาดแผลอยู่ตรงไหนบ้าง เขาทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“อย่าใจร้อน” ลู่ฉิวเยว่ผงะ แล้วรีบห้ามเขาไว้

โม่วั่งซิ่งกัดฟัน “ผมสงสัยว่าน่าจะเป็นเกาเกิ่งที่อยู่สุดถนน ไอ้สารเลวนั่นไม่ชอบเรามานานแล้ว เทปของพวกมันขายแพงที่สุด แถมยังคุณภาพไม่ดี ชอบทำให้พวกเราเดือดร้อนตลอดเลยครับ”

“ใช่!” หวังเอ้อร์ไฉก็เห็นด้วย “เขาเคยพูดคำรุนแรงกับเราหลายครั้งแล้วครับ ผมสงสัยว่าเขาน่าจะร่วมมือกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น เพื่อสร้างปัญหาให้เราครับ!”

เจ้านั่นชั่วร้ายมาก เทปของตัวเองคุณภาพไม่ดีเอง ก็เลยขายไม่ได้

หวังเซวียนเซวียนกังวลเล็กน้อย “นายไม่ได้พูดถึงพวกเราใช่ไหม?”

เมื่อโม่วั่งซิ่งได้ยินดังนั้น ก็รีบตอบด้วยความกังวล “พี่หวัง พี่พูดอะไรครับ พี่เป็นลูกพี่ของเราสองคน เราจะทรยศพี่ได้ยังไงครับ”

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเซวียนเซวียน พวกเขาทั้งสองอาจจะได้ไปนั่งอยู่ในคุก ข้อหาโจรกรรมแล้วก็ได้

และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าสินค้าของลู่ฉิวเยว่ราคาถูกแค่ไหน หากพวกเขาสารภาพให้สืบสาวไปได้ จะไม่ถือว่าเป็นการตัดช่องทางหาเงินของตัวเองหรือ

“ขอโทษที ฉันพูดผิดไปเอง” หวังเซวียนเซวียนรีบขอโทษ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่โม่วั่งซิ่งพูดเมื่อครู่นี้ ลู่ฉิวเยว่ก็หรี่ตาลง แล้วมองด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกนายไม่ต้องกังวล ฉันจะล้างแค้นให้พวกนายเอง”

โม่วั่งซิ่งสะดุ้ง และโบกมือ “ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร นี่ก็เป็นปัญหาสำหรับพี่มากพอแล้ว มันคงจะดี ถ้าต่อไปเราสองคนคนจะพยายามหลีกเลี่ยงพวกเขาครับ”

“ใช่ ๆ ๆ มันเป็นปัญหามากเกินไปสำหรับพวกพี่ครับ” หวังเอ้อร์ไฉรู้สึกซาบซึ้งมาก แต่ก็ไม่ต้องการรบกวนพวกเขา

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “รีบเอาเทปทั้งหมดในบ้านของพวกนายไปซ่อนให้หมด อย่าเปิดเผยจุดอ่อน ฉันจะสอนบทเรียนให้พวกเขาเอง” ไม่เช่นนั้นพวกนั้นจะคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนแอที่ถูกรังแกได้ง่าย

เมื่อเห็นว่าเธอยืนกรานว่าจะสอนบทเรียนแก่คนเหล่านั้น ทั้งสองก็มีความสุข เพราะไม่มีใครอยากถูกซ้อมโดยเปล่าประโยชน์

“พี่ลู่ไม่ต้องกังวลครับ ผมมีเทปเหลืออยู่ที่บ้านไม่กี่ตลับ ส่วนเทปอื่น ๆ ก็ขายไปนานแล้วครับ” โม่วั่งซิ่งยืนยันว่าความต้องการของเทปเมื่อเร็ว ๆ นี้เป็นที่นิยมมาก หากไม่ต้องใช้ของในกล่องเหล่านั้นแล้ว เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะขายออกไปให้หมด โดยไม่เหลือแม้แต่กล่อง

หวังเอ้อร์ไฉพูดเสริม “ใช่ครับ ผมก็เหมือนกัน”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะถือกระเป๋า แล้วชี้ไปที่ถุงนมมอลต์และผลไม้ถุงใหญ่บนโต๊ะ ก่อนจะออกไป “อย่าลังเลที่จะกินมัน ฉันจะบอกให้เซวียนเซวียนเอามาเพิ่มให้ในอีกไม่กี่วัน”

ตอนที่เธอเดินเข้าประตูมาเมื่อสักครู่นี้ เธอเห็นว่ามีผลไม้อยู่แค่สองสามลูกบนโต๊ะ ทั้งยังมีคุณภาพไม่ดีด้วย

ทำเงินได้ตั้งเยอะแยะ แต่ทำไมถึงยังลังเลที่จะใช้มันตอนนี้อีก?

ทั้งสองคนรีบขอบคุณพวกเขา แล้วมองพวกเขาเดินออกไป

หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว ทั้งสองก็เดินไปตามถนน หวังเซวียนเซวียนยังคงไม่อาจลดความโกรธในใจลงได้ เขากัดฟันพูดว่า “คนพวกนั้นทำตัวไร้ค่าจริง ๆ ถ้ายึดตลาดเองไม่ได้ ก็ใช้วิธีสกปรกมาบังคับคนอื่น”

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็กำหมัดแน่น แล้วพูดด้วยความโกรธว่า “ทำไมเราไม่จ้างคนไปเล่นงานพวกเขาเลยล่ะครับ?”

“ถ้านายใช้ความรุนแรงต่อสู้กับความรุนแรง สังคมก็จะวุ่นวายมาก อะไรกัน นายอยากเป็นคนแบบพวกนั้นเหรอ?” ลู่ฉิวเยว่ลูบแขนของเขาอย่างเสียไม่ได้

หวังเซวียนเซวียนไม่พอใจ “แล้วพี่คิดว่าจะทำยังไงล่ะครับ?” เขายังไม่สามารถข่มความโกรธได้

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ “เรื่องนี้ต้องแก้ไขจากต้นเหตุ ในเมื่อพวกเขาต้องการขายเทปเพื่อหาเงิน ดังนั้นเราต้องทำให้พวกเขาขายไม่ได้”

ดวงตาของหวังเซวียนเซวียนเป็นประกาย พวกนายหน้าเหล่านั้นจะได้โกรธจนบ้าคลั่ง

“ใช้วิธีไหนครับ?” เขาแทบรอให้เธออธิบายไม่ไหว

ลู่ฉิวเยว่ยกยิ้ม แล้วพูดตัดบท “ถึงเวลานายก็จะรู้เอง เรียนรู้อีกสักหน่อย อย่าคิดแต่จะต่อสู้ฆ่าฟัน จนจัดการศัตรูได้หนึ่งพัน แต่ฝั่งตนสูญเสียไปแปดร้อย”

ยิ่งเธอไม่ยอมบอก หวังเซวียนเซวียนก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น และได้แต่รอคอยด้วยความตื่นเต้น น่าเสียดายที่แม้จะถึงบ้านแล้ว แต่ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่ได้บอกเขา เขาจึงจำใจต้องกลับบ้าน

ในตอนกลางคืน สองสามีภรรยาทานอาหารเย็นด้วยกัน ทันใดนั้นลู่ฉิวเยว่ก็เล่าให้ฉินซือฟังว่าเกิดอะไรขึ้นวันนี้

“คุณคิดจะทำอะไร?” ฉินซือเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นเธอแบบนี้ ก็รู้ว่าเธอต้องมีแผนอยู่ในใจแล้ว

ลู่ฉิวเยว่วางตะเกียบลง แล้วอธิบายแผนการให้เขาฟังอย่างชัดเจน

ฉินซือพยักหน้า แล้วตักซุปในชามให้เธอ “ผมคิดว่าดี”

คืนนั้นเขาโทรหาหลีเหนียน

หลีเหนียนจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก และมาที่บ้านในช่วงบ่ายของวันต่อมา

“โอ้ นายได้เรื่องแล้วเหรอ?” ฉินซือเป็นคนเปิดประตู แล้วเลิกคิ้วมองเขา

หลีเหนียนไม่สนใจเขา เพียงแค่เดินเข้าไปและยิ้มให้ลู่ฉิวเยว่ที่นั่งอยู่บนโซฟา “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่สะใภ้”

ลู่ฉิวเยว่เริ่มชินกับการแสดงออกแบบนี้ของเขาแล้ว เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วรินชาให้ “คุณหลี ไม่เจอกันนานเลยค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะนั่งข้างลู่ฉิวเยว่ ฉินซือก็ฝืนยิ้ม แล้วดึงเขาออกไป “ที่ตรงนี้เป็นของฉัน”

หลีเหนียนกลอกตา แล้วเลียนแบบน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเขา “ที่ตรงนี้เป็นของฉัน”

ฉินซือโกรธมากจนหน้าแดง เมื่อเห็นเขามีสีหน้าบูดบึ้ง ลู่ฉิวเยว่ก็เผลอหัวเราะ “พรืด” ออกมา

ยิ่งช่วยให้อีกคนหัวเราะเยาะเขายิ่งกว่าเดิม

ฉินซือจ้องมองเธอ จากนั้นหันกลับมามองหลีเหนียนด้วยสีหน้าเย็นชา “การสืบสวนไปถึงไหนแล้ว รีบบอกมา”