สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 241 หวังเซวียนเซวียนรับลูกน้อง

บทที่ 241 หวังเซวียนเซวียนรับลูกน้อง

เมื่อทั้งสองเห็นสีหน้าของหวังเซวียนเซวียนอ่อนลง ก็มองหน้ากัน แล้วรีบลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนีไป

หวังเซวียนเซวียนหัวเราะด้วยความโกรธ สองคนนี้ค่อนข้างฉลาด แม้จะไม่มีพรสวรรค์ในการปล้นเอาเสียเลย แต่พวกเขาสังเกตอารมณ์ของคนอื่นได้ดี

เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นถุงเทปบนพื้น จู่ ๆ เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา แล้วพูดเสียงดังว่า “เฮ้ พวกนายอยากหางานทำไหม?”

เมื่อทั้งสองได้ยินดังนั้น ฝีเท้าของพวกเขาก็หยุดชะงัก จากนั้นหันหน้ามามองเขาด้วยความแปลกใจ “พี่ใหญ่ พี่มีงานให้ทำจริงเหรอครับ?” ในความเป็นจริง พวกเขากำลังตั้งตารองานอยู่แล้ว สมัยนี้หางานยาก และพวกเขาก็ไม่ได้อยากทำเรื่องแบบนี้หากไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ

“จริงสิ มานี่ ฉันจะอธิบายให้ฟัง” หวังเซวียนเซวียนยืนกอดอก

ความประหลาดใจปรากฏในดวงตาของพวกเขา ก่อนจะเดินกลับมาอย่างรวดเร็ว

หวังเซวียนเซวียนหยิบถุงบนพื้นขึ้นมา แล้วพาทั้งสองไปที่ร้านอาหารข้างนอก เพื่อรับประทานอาหาร และพูดคุยเรื่องความร่วมมือ

“พี่ใหญ่ พี่… พี่คิดจะทำอะไรครับ?” โม่วั่งซิ่งผู้นำของอันธพาล ลูบมือทันทีที่เขานั่งลง แล้วเผลอเหลือบมองกระเป๋าที่หวังเซวียนเซวียน วางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ได้ตั้งใจ

หวังเซวียนเซวียนหัวเราะเบา ๆ แล้วรินน้ำให้ตัวเอง “นั่นคือสิ่งที่ฉันพูดถึง ต่อไปพวกนายสองคนจะช่วยฉันขายสิ่งนี้ ราคาสำหรับ 1 ตลับคือ 14 หยวน ยิ่งพวกนายขายได้มากก็ยิ่งได้กำไรมาก ถ้าพวกนายขายได้มากกว่า 300 ตลับต่อวัน จะมีเงินรางวัลพิเศษให้ด้วย คิดว่ายังไง?”

ราคาต่ำสุดที่ลู่ฉิวเยว่ให้พวกเขาคือกล่องละ 12 หยวน ถ้าให้ขายกล่องละ 14 หยวน ก็จะทำกำไรได้สองหยวนโดยไม่ต้องทำงาน

เมื่อพวกอันธพาลทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็ไม่ค่อยพอใจนัก “สามร้อยกล่องมากเกินไปแล้วครับ ถ้าเป็นสองร้อยกล่องล่ะ? คนส่วนมากจะซื้อของแพงขนาดนี้ได้ยังไงกันครับ”

“นี่พวกนายไม่รู้เหรอว่ามีคนซื้อสิ่งนี้ไปกี่คน?” หวังเซวียนเซวียนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา สองคนนี้แอบติดตามเขามาเป็นเวลานาน ไม่เช่นนั้นคงไม่มุ่งเป้ามาที่เขาเช่นนี้

พวกอันธพาลสองคนหัวเราะแห้งด้วยความอาย

“พวกนายสองคนลองคิดดูสิ ไม่นานมานี้ฉันสามารถขายตลับละ 15 หยวนได้ หากพวกนายสามารถขายได้ 300 ตลับต่อวัน นอกจากทำกำไรจาก 300 ตลับได้แล้ว ฉันยังจะตอบแทนพวกนายทั้งสองอีก 10 หยวน ตกวันหนึ่งจะได้เกิน 300 หยวนหรือเปล่าล่ะ?” หวังเซวียนเซวียนคำนวณให้พวกเขา

เมื่อทั้งสองได้ยินจำนวนนี้ พวกเขาก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว 300 หยวน คนงานในโรงงานได้เงินแค่ 100 หยวนต่อเดือนเท่านั้น พวกเขากำลังจะรวย

“พวกเราจะขายให้ดีครับ!” โม่วั่งซิ่งเป็นคนแรกที่เป็นตอบรับ

อันธพาลอีกคนก็รีบตกลงอย่างรวดเร็ว

หวังเซวียนเซวียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วเลือกตัวอย่าง 5 ตลับสำหรับแนะนำทั้งสองคน “นี่คือตัวอย่าง ถึงตอนนั้น พวกนายทั้งสองก็นำสิ่งนี้ไปขายให้คนอื่น แล้วมาหาฉันเพื่อรับสินค้าในเวลากลางคืน ส่วนเรื่องการจ่ายเงิน ให้พวกนายมาที่นี่ทุกคืน เมื่อถึงเวลาก็แค่เอาเงินของวันก่อนมาให้ฉัน พวกนายสามารถขายได้มากเท่าที่ต้องการเลย ยังไงซะ ฉันก็คิดราคาแค่ 14 หยวนเท่านั้น”

โม่วั่งซิ่งยิ้มกว้าง จนมีรอยย่นปรากฏขึ้นที่หางตาของเขา เขารับเทปมาดูอย่างตั้งใจ

ทั้งสามคนตกลงที่จะทำธุระกิจกัน และส่งสินค้าให้กันในตรอกเล็ก ๆ

ในวันนี้ พวกเขาทั้งสองยังคงรออยู่ในตรอก จนถึงเวลาประมาณหกโมงเย็น เพื่อให้หวังเซวียนเซวียนมา

โม่วั่งซิ่งไม่สกปรกมอมแมมเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จิตใจก็เบิกบานขึ้นเช่นกัน

“พี่ใหญ่ วันนี้พวกเราจะได้สินค้าเพิ่มไหมครับ?” ลูกน้องถูมือไปมา

ในวันแรกที่พวกเขาได้รับเทป ทั้งสองคนคิดหาวิธีขาย ด้วยการไปหาเพื่อนสองสามคนที่ไม่มีงานทำเหมือนพวกเขา แล้วมอบสินค้าให้พวกเขาในราคา 14 หยวนครึ่ง เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องตกงาน และสามารถนอนอยู่บ้านแต่หาเงินได้ เหมือนกับหวังเซวียนเซวียน

“เดี๋ยวค่อยลองถามดู” โม่วั่งซิ่งจี้บุหรี่ลงบนผนัง แล้วใช้หลังมือปัดขี้เถ้าออกจากร่างกาย ก่อนจะยืนตัวตรง

สายตาอันแหลมคมของเขา เหลือบไปเห็นใครบางคนเดินมาจากข้างนอก จึงรีบทักทายด้วยรอยยิ้ม “ลูกพี่หวัง พี่มาแล้ว”

ลูกน้องก็วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางดีใจ

หวังเซวียนเซวียนพยักหน้าเบา ๆ ยังคงรู้สึกอึดอัดกับคำเรียกนี้เล็กน้อย แต่ทั้งสองคนยืนกรานจะเรียกเขาแบบนั้น และไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียก

“เอาเงินเมื่อวานมาให้ฉัน”

“ลูกพี่ ลองนับดูเลยครับ” โม่วั่งซิ่งหยิบเงินที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา เมื่อสังเกตว่าวันนี้เขาไม่ได้เอาของมาด้วยเลย สายตาของเขาก็วิตกกังวล

หวังเซวียนเซวียนไม่ต้องการให้พวกเขาขายแล้วอย่างนั้นหรือ?

“ตอนนี้สินค้าหมด ฉันจะไปถามให้อีกครั้ง ถ้ามีฉันจะบอกพวกนายเอง” หวังเซวียนเซวียนอธิบายด้วยรอยยิ้มอ่อน

พวกเขาทั้งสองถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะจากไป พวกเขาบอกกับหวังเซวียนเซวียนซ้ำ ๆ ว่าอย่าลืมพวกเขา

หลังจากออกจากตรอก หวังเซวียนเซวียนก็กลับบ้านทันที เขาโทรหาลู่ฉิวเยว่หลังอาหารเย็น แล้วเล่าให้เธอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดชมเชย “ลูกพี่ลูกน้องของฉันฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ”

หวังเซวียนเซวียนไอแห้ง ๆ แล้วเกาหัวด้วยความเขินอาย

“ตอนนี้ยังไม่มี รอก่อนนะ อีกสักพักก็จะได้แล้ว” ลู่ฉิวเยว่พูดให้เขามั่นใจ

หวังเซวียนเซวียนที่อยู่ปลายสายตอบตกลง

หลังจากวางสายแล้ว ลู่ฉิวเยว่ก็ครุ่นคิดเรื่องนี้ และยังคงรู้สึกว่าเธอควรรีบสั่งซื้อสินค้าอีกชุดจากเถ้าแก่

เช้าวันต่อมา เธอโทรหาเถ้าแก่ที่ฮ่องกง ให้ช่วยส่งสินค้ามาเพิ่มเหมือนเมื่อครั้งที่แล้ว

หลีเซิงฉีทั้งประหลาดใจและดีใจ เมื่อได้รับโทรศัพท์ “คุณลู่ ผมรอสายจากคุณมานานแล้วครับ”

หลังจากที่เธอไม่ได้โทรมานาน เขาก็คิดว่าเธอจะไม่ซื้อของจากเขาอีกต่อไปแล้ว

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ “ต้องขอโทษที่ทำให้เถ้าแก่รอนานค่ะ”

เธอเอื้อมมือไปหยิบจานผลไม้มาวางลงบนโต๊ะ “ครั้งนี้ฉันโทรมาเพราะอยากได้เทปและนาฬิกาเพิ่มค่ะ”

“ไม่มีปัญหา ยังคงเป็นเหมือนครั้งที่แล้วครับ ผมรับประกันว่าจะส่งไปให้คุณถึงที่อย่างปลอดภัย” เถ้าแก่หัวเราะ แล้วตอบตกลงทันที

หากบรรลุข้อตกลงนี้ เขาจะสามารถทำเงินได้มากมาย

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็ลองถามว่า “ผมมีนาฬิกาอยู่ชุดหนึ่ง สไตล์ดูดีกว่าครั้งที่แล้วอีก คุณลู่ต้องการหรือเปล่าครับ?” จากนั้นเขาก็เอ่ยชื่อยี่ห้อหนึ่ง

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น แล้วนั่งตัวตรง “เป็นของแท้หรือเปล่าคะ?”

“รับประกันว่าของแท้ คุณลู่ไม่เชื่อผมเหรอครับ?” เถ้าแก่มั่นใจ

ลู่ฉิวเยว่ตอบง่าย ๆ “ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณส่งมาให้ฉันได้เลย”

นี่เป็นความร่วมมือระยะยาวระหว่างทั้งสอง หลีเซิงฉีจะไม่โกหกเธอ

ทั้งสองคุยกันเรื่องจำนวนสินค้าอีกครั้ง และเมื่อพูดถึงเรื่องการขนส่ง ลู่ฉิวเยว่ก็ประสบปัญหาอีกครั้ง

“ครั้งที่แล้วฉันส่งมาจากทางใต้ด้วยตัวเอง แต่คราวนี้ฉันไม่ได้ไปทางใต้ การจัดส่งสินค้าอาจลำบากนิดหน่อยนะคะ” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจด้วยความหนักใจเล็กน้อย หากจะจ้างคนสักสองสามคนไปที่นั่น ก็ต้องใช้เวลาสองวันในการไปกลับ ซึ่งลำบากเกินไป

ในอีกด้านหนึ่ง หลีเซิงฉีหัวเราะ “มันง่ายมากครับ ผมมีวิธีส่งมันไปที่เมืองหลวงให้คุณ แต่ราคาจะแพงนิดหนึ่งนะครับ”

เขารู้จักคนที่เชี่ยวชาญด้านการขนส่งสินค้า และสะดวกมากที่จะติดต่ออีกฝ่าย

“มีราคาโดยประมาณไหมคะ?” ลู่ฉิวเยว่ถาม

หลีเซิงฉีนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณไม่ได้ใช้พื้นที่เยอะ จากท่าเรือไปยังเมืองหลวงน่าจะประมาณสามร้อยถึงสี่ร้อย รับได้ไหมครับ?”

ลู่ฉิวเยว่รีบตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ในที่สุดทั้งสองก็นัดจ่ายเงินมัดจำครึ่งหนึ่งรวมกับค่าขนส่งก่อน แล้วจะจ่ายอีกครึ่งหนึ่งหลังจากได้รับสินค้า