ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 86 เขาคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

บทที่ 86 เขาคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

จงซวนจ้องมองหลี่หนิงเซียนอย่างชื่นชม เธอยืนอยู่ท่ามกลางชาวบ้านที่รายล้อมขอโทษเธอ ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย หลี่หนิงเซียนฉลาดกว่าที่เขาคิด เธอใช้เทปบันทึกเสียงที่เขาได้มาจากช่างเทคนิค

ไม่เพียงแต่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเปิดโปงความจริงที่จินเม่ยยอมรับว่าติดสินบนหมอด้วย เทปบันทึกเสียงนี้ประกอบกับคำให้การของชาวบ้านที่ได้ยินจินเม่ยพูดเรื่องต่าง ๆ และคำยืนยันจากญาติผู้ป่วยที่อยู่ห้องเดียวกับเต๋อฟงที่โรงพยาบาล

หลักฐานมัดตัวแน่นหนาว่าจินเม่ยปลอมใบรับรองแพทย์ และขัดขวางกระบวนการยุติธรรม จินเม่ยและฉินหงจะต้องชดใช้ พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องชดเชยให้หลี่หนิงเซียนเท่านั้น แต่ต้องติดคุกด้วย

ทันใดนั้นเอง จงซวนก็สังเกตเห็นชายคนหนึ่ง เดินออกมาจากหมู่บ้าน

“กงชุน” เขาพึมพำ ชายคนนั้นคือเพื่อนของเขา

กงชุนเดินออกมาจากบ้าน เมื่อได้ยินเสียงประกาศจากที่ทำการหมู่บ้าน เขาพอรู้มาบ้างแล้วว่าหลี่หนิงเซียน ไปขอความช่วยเหลือจากจงซวน เรื่องคดีของกงหยาง และเมื่อวานเขาก็เห็นกับตาว่าเธอรับเทปบันทึกเสียงจากจงซวน

แม้แต่เรื่องที่หลี่หนิงเซียนสามารถเปิดเทปในที่ทำการหมู่บ้านได้อย่างราบรื่น ก็เป็นเพราะเขาคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะลงมือเร็วขนาดนี้ เธอคงให้คนไปปล่อยข่าวที่หมู่บ้านที่ตระกูลเต๋ออยู่ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“วางใจได้ หลี่หนิงเซียนให้หลักฐานมาเพียงพอแล้วในครั้งนี้ อีกทั้งยังมีพยานบุคคลด้วย เรื่องของกงหยางจะต้องได้รับการแก้ไขอย่างถี่ถ้วนแน่นอน จะไม่มีประวัติอาชญากรรมหลงเหลืออยู่”

“อืม” กงชุนพยักหน้ารับ เขาค่อนข้างมั่นใจในความสามารถของหลี่หนิงเซียน เขายืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พอจะเดาเรื่องราวทั้งหมดได้จากเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง

หลี่หนิงเซียนตกเป็นเป้าของข่าวลือที่จินเม่ยสร้างขึ้น เธอจึงใช้ข่าวลือโต้กลับอย่างชาญฉลาด เธอแอบให้จงซวนไปกระตุ้นฉินหงให้เข้าใจผิด คิดว่าจินเม่ยเอาเงินพันหยวนของหลี่หนิงเซียนไปจริง ๆ ด้วยความร้อนใจ ฉินหงจึงปรี่มาทวงเงิน และเผลอหลุดปากพูดทุกอย่างออกมา

แผนการนี้ส่งผลให้ทั้งจินเม่ย และฉินหงถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไป ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างเข้าใจว่าข่าวลือก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหก พวกเขารู้สึกละอายใจ และพากันขอโทษหลี่หนิงเซียน

กงชุนมองใบหน้าของหลี่หนิงเซียน ขณะที่ผู้คนรอบข้างกำลังกล่าวขอโทษ เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว และหัวเราะเบา ๆ

หลี่หนิงเซียนไม่ได้ขอร้องให้เขาช่วยเหลือ กลับกันเธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปกป้องเขา ไม่ต้องการให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยว เพราะกลัวว่าเขาจะถูกนินทาไปด้วย เธอยังสามารถจัดการกับคนที่อาจเป็นภัยคุกคามต่อเขา และควบคุมสถานการณ์ได้อย่างอยู่หมัด

วิธีการของเธอเด็ดขาด สะอาด และเฉียบขาดเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก หลี่หนิงเซียนในแบบนี้ ทำให้เขาแทบจะละสายตาไปไม่ได้เลย

ทันใดนั้น ถูเป่าครูหนุ่มคนใหม่ของหมู่บ้าน ก็ถามขึ้นท่ามกลางความเสียงขอบคุณ

“หลี่หนิงเซียน เธอหย่ากับกงชุนแล้วเหรอ” คำถามนี้ทำให้ทุกคนหันไปมองถูเป่าเป็นตาเดียว

ถูเป่าเป็นหนุ่มโสด จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคนงาน และเคยเป็นชาวนาในเมือง ปัจจุบันมาเป็นครูที่หมู่บ้าน เรียกได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่มีคนหมายปองจำนวนมาก ใคร ๆ ต่างก็อยากได้เขาไปเป็นลูกเขย แต่เขากลับมาถามหลี่หนิงเซียน ซึ่งเคยแต่งงานแล้วว่าหย่าหรือยัง ทำให้ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึง

หลี่หนิงเซียนประหลาดใจ เธอไม่รู้จักเด็กหนุ่มคนนี้มาก่อน และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามเรื่องการหย่าร้างของเธอกะทันหัน เธอคิดว่าปกติแล้วผู้หญิงมักจะเป็นพวกชอบซุบซิบนินทามากกว่า เธอแค่จัดการกับพวกป้า ๆ ในหมู่บ้านก็น่าจะพอแล้ว

“นั่นสิ เรื่องของหลี่หนิงเซียนกับกงชุนเป็นยังไงกันแน่ ที่หย่ากันไปนั่นเป็นเพราะเข้าใจผิดกันจริง ๆ เหรอ?” ป้าคนหนึ่งเข้าใจความหมายของเด็กหนุ่ม จึงรีบถามขึ้น

“หย่ากันไปก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ในหมู่บ้านของเรามีหนุ่มดี ๆ เยอะแยะ ต้องมีคนที่เข้าใจเธอแน่นอน อย่างถูเป่าของเราเป็นคนที่ดีนะ!” มีคนพูดอีก

“หลี่หนิงเซียน ผมรู้ว่าข่าวลือพวกนั้นไม่เป็นความจริง ผมเชื่อคุณ เราเป็นเพื่อนกันได้ไหมครับ?” ถูเป่าพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไป

“…” หลี่หนิงเซียนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เธอเงยหน้าขึ้นมองชายที่ยืนอยู่กับจงซวน ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน สายตาเย็นชาของเขามองมาที่มือของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ราวกับว่าถ้าเธอกล้ายื่นมือออกไป คืนนี้มือของเธอคงจะถูกสับเป็นชิ้น ๆ แน่!

“หลี่หนิงเซียน ถูเป่าเป็นคนดีมาก พวกเราก็มาจากหมู่บ้านเดียวกัน ไว้ใจได้”

“ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าถูเป่ายังได้รับรางวัลดีเด่นเมื่อปีที่แล้วด้วยนะ!”

หลี่หนิงเซียนรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก เธอพยายามหาทางปฏิเสธอย่างนุ่มนวลโดยไม่ทำให้ถูเป่าเสียหน้า ตอนนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสที่มือ

กงชุนซึ่งก่อนหน้านี้ยืนอยู่กับจงซวน เดินเข้ามาหาเธออย่างเงียบ ๆ เขาคว้ามือหลี่หนิงเซียนไปกุมไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับถูเป่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“สวัสดีครับ ผมชื่อกงชุน เป็นสามีของหลี่หนิงเซียน” ชาวบ้านที่กำลังตื่นเต้นกับการเป็นแม่สื่อต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ส่วนถูเป่าก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“ส…สวัสดีครับ” เขาพูดตะกุกตะกัก เพราะมีข่าวลือที่แพร่สะพัดว่าหลี่หนิงเซียนหย่าร้างกับสามีแล้ว ทำให้คนในหมู่บ้านต่างพากันสงสาร คิดว่าเธอเป็นหญิงหม้ายแล้ว

เขาซึ่งแอบชอบหลี่หนิงเซียนอยู่ จึงถือโอกาสเข้าหา หวังสร้างความสนิทสนม แต่ตอนนี้เหมือนทุกอย่างไม่เป็นไปตามข่าวลือ เพราะภาพตรงหน้าย้ำชัดมาทั้งคู่ยังรักกันดี

“ครับคุณ…?”

“ผะ…ผมถูเป่าครับ” กงชุนยื่นมือไปจับมือถูเป่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเดินไปโอบไหล่หลี่หนิงเซียน ตอกย้ำความสัมพันธ์อันดีต่อหน้าทุกคน

ทุกคนอึ้งไป เพิ่งรู้ตัวว่าเข้าใจผิด ต่างรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ข่าวลือทำลายความคิด ถูเป่ารู้สึกอับอาย แต่ก็ยอมรับความจริง ความหวังที่เคยมีพังทลายลง

สุดท้ายทุกคนแยกย้าย ต่างก็ได้บทเรียนว่าไม่ควรเชื่อข่าวลือ ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างพากันหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาแต่ไกล

รถบรรทุกขนาดใหญ่แล่นเข้ามาจอดตรงถนนใกล้กับต้นหลิวใหญ่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน บนกระจกหน้ารถมีป้ายผ้าสีส้มขนาดใหญ่ เขียนตัวอักษรสองคำว่ารับซื้อยา

ชาวบ้านต่างพากันสงสัย พวกเขาไม่ค่อยเห็นรถใหญ่แบบนี้ในหมู่บ้าน และยิ่งแปลกใจที่เห็นคนมาขอซื้อของถึงที่แบบนี้ หลี่หนิงเซียนเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่ต่างกัน

เธอเคยสอบถามชาวบ้านแล้ว รู้ว่าไม่ค่อยมีพ่อค้ายามารับซื้อสมุนไพร เธอจึงขายซาลาเปาทอดน้ำมาตลอดหนึ่งเดือน ไม่กล้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมาขาย แต่เมื่อคนที่ลงมาจากรถปรากฎแก่สายตา

หลี่หนิงเซียนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หลินถงเดินนำหน้ามา ตามมาด้วยผู้ชายสองคน หนึ่งในนั้นคือหมอจ้าว เธอหันไปมองกงชุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่เขากลับมีสีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับการมาของคนทั้งสองแม้แต่น้อย

“สวัสดีชาวบ้านทุกคน ผมหลินถงรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลประจำ นี่หมอเกาผู้รับผิดชอบการจัดซื้อยาของโรงพยาบาล และหมอจ้าวแพทย์แผนจีน พวกเรามาวันนี้ เพื่อบรรลุข้อตกลงความร่วมมือระยะยาวกับหน่วยการผลิตหมู่บ้านไป๋หลาน ในการรับซื้อสมุนไพรจีน และหมู่บ้านใกล้เคียงครับ”

ชาวบ้านต่างมามุงดูหลินถงด้วยความสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย กลับยิ้มอย่างเป็นมิตร และเปล่งประกายออร่าผู้นำออกมาโดยไม่รู้ตัว