ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 58 เธอช่างโชคร้าย

บทที่ 58 เธอช่างโชคร้าย

“นี่แก! ฟังที่ฉันพูดบ้างสิ” เธอเตะเข้าที่เตียงอย่างแรง จนมันสั่นสะเทือนไปหมด

“แม่ทำอะไรเนี่ย ผมเจ็บอยู่ นี่แม่จะมาเตะเตียงทำไม!” เต๋อฟงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บก็ร้องออกมาสิ! ทำเป็นนิ่งเงียบไปได้” ฉินหงจ้องหน้าลูกชายตาขวาง

“โอ๊ย! เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว กระดูกผมจะหักแล้วเนี่ย แม่! แม่ต้องแก้แค้นให้ผมนะ!” เต๋อฟงร้องโวยวายเสียงดังราวกับหมูถูกเชือดื เสียงร้องของเขา ดังเล็ดลอดออกไปรบกวนคนไข้คนอื่น ๆ ในห้อง ทุกคนต่างพากันหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ เพราะเวลานี้เป็นเวลาที่ทุกคนต้องการพักผ่อน

ในห้องคนไข้ที่เงียบสงัด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตากับตระกูลเต๋อ ทุกคนในห้องต่างจดจำเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นตลอดทั้งบ่ายเมื่อวานได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่เรื่องแย่งเตียงคนไข้ เรื่องแย่งข้าวกล่องคนป่วย

ไปจนถึงเรื่องที่พวกเขารุมต่อว่าพยาบาลที่เผลอทำเข็มฉีดยาโดนแขนเต๋อเฟยแรงไปหน่อย จนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต มีปากเสียงกันอยู่หน้าแผนกพยาบาลนานเป็นชั่วโมง

ทุกคนต่างพากันคิดในใจว่า โชคดีแค่ไหนที่พวกเขาไม่ได้มีเรื่องขัดแย้งกับครอบครัวนี้อย่างจัง ๆ ไม่อย่างนั้นคงหนีไม่พ้นต้องปวดหัวกับพฤติกรรมไร้เหตุผลของพวกเขาอย่างแน่นอน สายตาที่แต่ละคนมองไปยังหลี่หนิงเซียนจึงเต็มไปด้วยความสงสาร ต่างก็คิดว่าเธอช่างโชคร้ายที่ต้องมาเผชิญหน้ากับครอบครัวนี้

ในขณะที่ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า เต๋อเฟย และแม่ของเขากลับยิ่งได้ใจ ส่งเสียงดังโวยวายไม่หยุด อาศัยจังหวะที่ทุกคนเงียบ

ฉินหงจึงฉวยโอกาสทิ้งตัวลงไปนั่งร้องไห้ตีโพยตีพายอยู่กลางห้อง พร้อมกับเรียกร้องค่าเสียหาย และพร่ำบ่นว่าลูกชายของเธอช่างน่าสงสารเพียงใด คุณพ่อของเต๋อเฟยได้แต่นั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะออกความคิดเห็นใด

ซูลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอไม่คิดว่าสถานการณ์จะบานปลายถึงขั้นนี้ ท่ามกลางความวุ่นวาย หลี่หนิงเซียนกลับยืนนิ่ง เฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องลากเก้าอี้เปล่าสองตัวออกมา วางตัวหนึ่งไว้ข้าง ๆ ซูลี่ และวางอีกตัวไว้ข้าง ๆ ตนเอง

“ป้าซูคะ พักก่อนเถอะค่ะ เมื่อวานวุ่นวายจนดึก เช้านี้ยังวุ่ยวายอีก คงจะเหนื่อยแย่” หลี่หนิงเซียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซูลี่มองหลี่หนิงเซียนด้วยแววตาสับสน ท่าทีที่สงบนิ่งของเธอ ทำให้ซูลี่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอก็ยอมทำตาม เดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่หลี่หนิงเซียนเตรียมไว้ให้

หลี่หนิงเซียนเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ตกใจกับเสียงร้องไห้โวยวายของแม่ลูกตระกูลเต๋อ ที่กำลังสร้างฉากดราม่าอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอกลับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เหมือนกำลังนั่งดูละครฉากหนึ่ง

บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลี่หนิงเซียนด้วยความสงสัย ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ แม้แต่แม่ลูกตระกูลเต๋อเองก็ยังตะลึงจนหยุดเสียงร้องไห้ไปชั่วขณะ

หลี่หนิงเซียนนั่งมองดูพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่งห้องกลับมาเงียบสนิท เธอจึงลุกขึ้นยืน เธอไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองเต๋อฟงที่นอนอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ เธอหันไปพูดกับฉินหงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“ถ้าพวกคุณอาละวาดกันพอแล้ว ก็ช่วยไปตามคนที่สามารถตัดสินใจได้มาคุยกับฉัน แต่ถ้าไม่อยากคุย พวกเราก็จะกลับ” พูดจบ เธอก็ยกเก้าอี้ไปเก็บที่เดิม

หลี่หนิงเซียนคิดว่า หากผู้ปกครองของเต๋อฟงยอมพูดคุยด้วยเหตุผล แม้ค่าเสียหายจะสูง เธอก็ยินดีที่จะรับผิดชอบอย่างเต็มที่ เพราะอย่างไรเสีย กงหยางก็เป็นฝ่ายผิดที่ทำร้ายร่างกายผู้อื่น

แต่หากพวกเขาเลือกที่จะใช้อารมณ์ ใช้ความกดดัน หรือเรียกร้องอย่างไม่สมเหตุสมผล ไม่ว่าเธอจะพยายามเพียงใด สถานการณ์ก็คงจะแย่ลง เธอจึงเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืด เพราะการพูดตรงไปตรงมา น่าจะช่วยประหยัดเวลาได้มากกว่า

หลี่หนิงเซียนมองเห็นจินเม่ยนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ เธอก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแล้ว เข้าใจว่าทำไมตระกูลเต๋อถึงกล้าทำกับเธอแบบนี้ แล้วยังใส่ร้ายป้ายสีได้อย่างแนบเนียน ที่แท้ก็เพราะได้ผู้หวังดีอย่างจินเม่ย คอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง

ใบหน้าของหลี่หนิงเซียนเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด เดิมทีเธอไม่ได้ใส่ใจจินเม่ย คิดว่าเป็นเพียงผู้หญิงไร้สมองคนหนึ่ง แต่ดูเหมือนเธอจะใจดีกับจินเม่ยมากเกินไปแล้ว

“ฉันจะออกไปรอข้างนอก เอาคนที่คุยรู้เรื่องออกมาคุยกับฉัน” หลังจากที่หลี่หนิงเซียนพูดจบ เธอก็พาซูลี่ออกจากห้องผู้ป่วย แล้วรออยู่ที่ระเบียงทางเดิน เพื่อเจรจากับตระกูลเต๋อ

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หลี่หนิงเซียนออกไป ฉินหงก็ลุกขึ้นจากพื้นทันที มองประตูที่ว่างเปล่าด้วยความตกใจ แล้วหันกลับมาถามอย่างร้อนรน

“จินเม่ยนี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหลี่หนิงเซียนถึงจากไปล่ะ แล้วพวกเราจะได้เงินไหม!” ตั้งแต่หลี่หนิงเซียนเข้ามา จินเม่ยก็นั่งอยู่ที่มุมห้องก้มหน้าตลอด ไม่อยากให้ซูลี่เห็นเธอ

เธอต้องการทำลายหลี่หนิงเซียนและตระกูลกง ครั้งที่แล้ว จินเม่ยพาคนไปจับขโมยที่บ้านตระกูลกง แต่หลี่หนิงเซียนกลับไม่ถูกพาตัวไปที่แผนกรักษาความปลอดภัย

กลายเป็นเธอเองที่โดน เธอถูกจับไปสอบสวนที่อำเภอในวันถัดมา ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเธอไปขอความช่วยเหลือ จากลุงจินเถาพี่ชายพ่อของเธอที่ทำงานในเมือง เธอคงไม่ได้รับการปล่อยตัว

แม้ว่าแผนกรักษาความปลอดภัยจะไม่สามารถตั้งข้อหาใส่ร้ายผู้อื่นกับจินเม่ยได้ แต่เรื่องที่เธอถูกจับก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านเริ่มชี้นิ้วและนินทาเธอ บอกว่าเธอมีจิตใจที่เลวร้าย ไม่มีใครอยากแนะนำคู่ให้เธออีกแล้ว

โควต้าเพื่อคนงานของหมู่บ้าน ในการเข้าไปทำงานในเมือง จินเม่ยก็สูญเสียไปด้วย กลายเป็นคนว่างงานอยู่บ้านอย่างสมบูรณ์ แม้แต่แม่ของเธอที่เคยภูมิใจในตัวเธอ และคุยโม้กับทุกคนก็เริ่มรังเกียจเธอ ด่าว่าเธอเป็นของเสียทุกวัน

เธอได้ยินมาว่ากงชุนไปบ้านเพื่อนทหาร จินเม่ยรู้ว่าซูลี่ไม่ทำงานในนา เธอแวะไปที่บ้านหลายครั้ง โดยอ้างว่าจะช่วยทำงานเพื่อเอาใจ แต่ก็ถูกซูลี่ปฏิเสธทุกครั้ง

ก่อนหน้านี้ซูลี่ชอบจินเม่ยมากที่สุด อยากให้ลูกชายคนรองหย่ากับหลี่หนิง

เซียนทันที เพื่อจะได้แต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้กลับมองเธอด้วยสายตารังเกียจ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในดวงตาของจินเม่ยเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เมื่อตระกูลกงไม่มีน้ำใจ ก็อย่าโทษว่าเธอไร้คุณธรรม ซูลี่ดูถูกเธอว่าถูกแผนกรักษาความปลอดภัยจับตัวไป ทำให้เสียชื่อเสียง งั้นเธอก็จะทำให้ลูกชายของซูลี่ต้องติดคุก

ส่วนกงชุน เธอก็จะทำให้ถูกไล่ออกจากกองทัพ! ถ้าเธอไม่ได้หลี่หนิงเซียน ก็อย่าหวังจะได้ การวางแผนทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณคำแนะนำของคนคนนั้น ดวงตาของจินเม่ยวาบขึ้นด้วยแววอาฆาต แต่กลับแสดงสีหน้าห่วงใยพูดกับฉินหงว่า

“ป้าใหญ่ ป้าวางใจได้ ขอแค่ป้าฟังฉัน ฉันรับรองว่าป้าจะได้เงินก้อนใหญ่”

“ป้าจะฟัง จินเม่ย เธอก็รู้ว่าตอนเธอยังเด็ก ป้าใหญ่รักเธอที่สุด เธอต้องช่วยป้าเรียกร้องเงินให้ได้มาก ๆ นะ ไม่งั้นการถูกทำร้ายของเต๋อฟงก็จะสูญเปล่า!”

“ป้าใหญ่วางใจได้ เรื่องของน้องชายก็คือเรื่องของฉัน คราวนี้ฉันรับรองว่าจะทำให้พวกเขาจ่ายเงินจากพันหยวนเป็นสองพันหยวนเลย เพื่อชดเชยความทุกข์ทรมานที่น้องชายได้รับ”