หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 482 สีเลือดแดงฉาน

บทที่ 482 สีเลือดแดงฉาน

ยิ่งมีคนมากก็ยิ่งมีพลังมาก เซวี่ยเถาเหิงทำงานได้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสองชั่วยามก็พบอุโมงค์ลักลอบหลายแห่ง

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพาคนเพียงไม่กี่คนบุกลงไป ทิ้งให้เซวี่ยเหรินอยู่ข้างบนคอยคุ้มกันซ่งจื่ออานกับหงเฉิน

ซ่งจื่ออานรออยู่ไม่ไกลจากปากอุโมงค์ หงเฉินกำขลุ่ยหยกแน่นไว้ในมือ พวกเขาค้นหาทั่วทั้งภูเขา แต่ก็ไม่พบร่องรอยใด ๆ หากขุดลึกลงไปสามชั้นยังไม่พบพวกเขา ก็เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นคือพวกเขาหลบหนีออกไปได้แล้ว…

เวลาผ่านไปช้า ๆ ธูปยังไม่ทันมอด หงเฉินก็เริ่มนั่งไม่ติด นางได้กลิ่นไหม้ กลิ่นเหมือนเนื้อถูกเผาไหม้ลอยออกมาจากในอุโมงค์ ซ่งจื่ออานลุกพรวดขึ้น สีหน้าไม่สู้ดีนัก

“เซวี่ยเหริน ส่งคนลงไปดูที”

เซวี่ยเหรินพยักหน้า เขาก็ได้กลิ่นนั้นเช่นกัน ลูกน้องกำลังขุดปากอุโมงค์ให้กว้างขึ้นพลางส่งคนลงไป แต่คนที่ลงไปยังไม่ทันถึงก็รีบวิ่งกลับขึ้นมา

“ไฟไหม้แล้ว!” คนผู้นั้นตะโกน

“แม่ทัพข้างล่างมีแต่น้ำมัน ไฟลุกแล้ว!”

“แย่แล้ว” เซวี่ยเหรินร้อนใจ

หงเฉินดึงซ่งจื่ออานให้ถอยห่าง ขมวดคิ้วถามเซวี่ยเหริน ”

ระเบิดดินตรงนี้ออกได้หรือไม่? ถ้ามองไม่เห็นคน พวกเราก็ช่วยใครไม่ได้เลย!”

“ไม่ได้”

ซ่งจื่ออานส่ายหน้าทันที

“ดินที่นี่แม้จะนุ่ม แต่ถ้ากดลงไปก็จะเอาชีวิตคนได้ เซวี่ยเถาเหิงจะถูกฝังทั้งเป็น!”

เซวี่ยเหรินถอดเกราะออก ตาเบิกโพลง

“ฝ่าบาทโปรดรออยู่ที่นี่ ข้าน้อยจะลงไปดู!”

ซ่งจื่ออานเสียงเข้ม

“หยุดอยู่กับที่!”

เซวี่ยเหรินหน้าแดงก่ำ

“ฝ่าบาท! แม่ทัพยังอยู่ข้างล่างนะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ข้างล่างมีน้ำมัน แสดงว่าหมู่หลี่กับพวกอยู่ข้างล่าง พวกเขาจะไม่ทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเองหรอก”

เสียงซ่งจื่ออานแหบแห้ง

“ไปเฝ้าทางออกอื่นไว้ เซวี่ยเถาเหิงอาจจะออกมาจากทางอื่น”

เซวี่ยเหรินกระทืบเท้า ร้อง “โอ๊ย” มองเปลวไฟที่พวยพุ่งขึ้นมาจากอุโมงค์ คิดว่าเซวี่ยเถาเหิงคงไม่เสี่ยงขึ้นมาทางนี้แน่ จึงถอนหายใจหนัก ๆ

“ให้คนเฝ้าที่นี่สักหลายคน ที่เหลือตามข้าไปอุโมงค์อื่น!”

ผู้คนมากมายแยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว หงเฉินขึ้นม้า เห็นซ่งจื่ออานยังยืนอยู่บนพื้น จึงรีบเร่ง “จื่ออาน พวกเราไปอุโมงค์อื่นกันเถอะ หากเซวี่ยเถาเหิงออกมาจากที่อื่น พวกเราจะได้ช่วยเหลือเขาได้”

ซ่งจื่ออานมองเปลวไฟที่กำลังกลืนกินผู้คน กัดฟันแน่น แล้วขึ้นหลังม้า นำคนมุ่งหน้าไปทางอื่น

ปล่องโจรที่มีควันดำลอยออกมา เหมือนดวงตาที่ลึกล้ำ มองดูผู้คนที่จากไปอย่างเงียบ ๆ เปลวไฟร้อนแรงราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง ม้าวิ่งเร็วมาก เพียงพริบตาก็มาถึงอีกด้านหนึ่ง เซวี่ยเหรินโบกมือให้ซ่งจื่ออานจากระยะไกลก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นและร้อนรนของเขา

“ฝ่าบาท ที่นี่ไม่มีไฟ เมื่อครู่ยังได้ยินเสียงคนด้วย!”

เมื่อได้ยินเสียงคน ก็แสดงว่าต้องมีคนอยู่ สีหน้าซ่งจื่ออานสดใส ม้ายังไม่ทันหยุดสนิท คนก็กระโดดลงมาแล้ว หงเฉินร้องเสียงดัง “ระวัง” แล้วรีบเดินมาข้าง ๆ เซวี่ยเหริน มองเข้าไปในปล่องโจรแวบหนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยแมลงพิษตัวหนึ่งออกมา ใช้ขลุ่ยหยกควบคุมให้มันเข้าไปตามหาคน

ซ่งจื่ออานเรียกเซวี่ยเหรินไปด้านข้าง ไม่ไปรบกวน ถามว่า

“เมื่อครู่ได้ยินเสียงอะไร?”

“เป็นเสียงร้อง ฝ่าบาท ข้าน้อยแน่ใจว่านั่นเป็นเสียงร้อง”

เซวี่ยเหรินชี้ไปที่ปากถ้ำ เกราะเหล็กส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

“ข้างล่างนั้นต้องมีคนต่อสู้กันแน่ ข้าน้อยส่งคนลงไปแล้ว เพียงแต่สำรวจเส้นทางให้ชัดเจน ข้าน้อยจะรีบลงไปช่วยคนทันที”

ครั้งนี้ซ่งจื่ออานกลับไม่ได้พูดห้าม เขาก้าวมาข้าง ๆ หงเฉินอีกไม่กี่ก้าว ฟังเสียงขลุ่ยนำทาง จิตใจค่อย ๆ สงบลง

เงี่ยหูฟังอย่างละเอียด ในถ้ำดูเหมือนจะมีเสียงอะไรบางอย่างดังมาจริง ๆ แต่เสียงก็เหมือนสะท้อนในห้องหินโล่ง ๆ ส่งเสียงทึบ ๆ ฟังไม่ชัดเจนเลย

ดวงตาหงเฉินแดงก่ำ เสียงขลุ่ยเร่งเร้าขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ลมหายใจก็ติดขัด นางรู้ว่าซ่งจื่ออานให้ความสำคัญกับเซวี่ยเถาเหิงมาก หากเซวี่ยเถาเหิงเกิดเรื่องข้างใน นอกจากซ่งจื่ออานจะต้องแบกรับชื่อเสียงที่เลวร้ายแล้ว เกรงว่าในใจคงจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต

คิดถึงตรงนี้ นางก็หยุดเสียงขลุ่ยทันที สายตาเย็นชา หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากถุงผ้าของตัวเอง ปล่อยแมลงพิษที่ใหญ่กว่าออกมา เสียงขลุ่ยเปลี่ยนไปกะทันหัน กลับนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด

ทุกคนไม่เข้าใจชั่วขณะ รู้สึกแค่ว่าเสียงนี้ฟังแล้วสบายใจเป็นพิเศษ ราวกับล่องเรือในทิวทัศน์ควันน้ำแห่งเจียงหนาน

ขณะที่ทุกคนกำลังหลงใหล หงเฉินก็รีบส่งสัญญาณตาให้ซ่งจื่ออานซ่งจื่ออานเข้าใจความหมาย สั่งการว่า

“ทุกคนถอยหลัง!”

เซวี่ยเหรินและคนอื่น ๆ ที่ไม่เข้าใจวิชาแมลงพิษ แต่รู้ถึงความร้ายกาจของพิษ ตอนนั้นก็ไม่กล้าดื้อดึง รีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว มองหงเฉินด้วยความสงสัยและตกใจ หงเฉินไม่ทันสังเกต ค่อย ๆ ถอยหลังไปด้วย จากนั้น แมลงบินตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาตรงหน้าอย่างฉับพลัน นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นแมลงอีกสิบกว่าตัวตามมาติด ๆ ตามแมลงพิษตัวแรก ดูเหมือนจะตามมา แต่จริง ๆ แล้วกลับแอบวิ่งไปทางอื่น

ทันใดนั้น เสียงพิณใสกังวานก็ดังออกมาจากถ้ำ ซ่งจื่ออานคว้าตัวหงเฉินถอยหลังหนึ่งก้าว หลบหอกยาวที่ถูกขว้างออกมาได้อย่างหวุดหวิด

เท้าทั้งสองคนสับสน เซถลาไป ร่างกายเสียการควบคุมล้มไปข้างหลัง

“คุ้มกันฝ่าบาท! พาฝ่าบาทและฮองเฮากลับไปข้างหลัง!”

เสียงตกใจของเซวี่ยเหรินดังกระจายไปทั่วทุ่งหญ้า หงเฉินล้มจนเวียนหัวเล็กน้อย โชคดีที่ซ่งจื่ออานป้องกันท้ายทอยของนางไว้แน่น

พอทั้งสองถูกพยุงลุกขึ้นมา ถึงพบว่าด้านหน้ามีทหารล้อมอยู่สองชั้น ซ่งจื่ออานโกรธจนมุมปากกระตุก เมื่อไหร่ที่เขาต้องการการปกป้องเช่นนี้? เซวี่ยเถาเหิงสั่งอะไรไว้กันแน่?

แหวกฝูงชนออกอย่างอ่อนใจ ซ่งจื่ออานเห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับเงียบไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

หงเฉินขยับเข้าไปข้างหน้า

“จื่ออาน พี่ใหญ่ออกมาแล้วหรือ? แล้วก็…”

เสียงชะงักไป หงเฉินหดม่านตาลง มองคนตรงหน้า กลับไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

คนแรกที่เข้ามาในสายตาคือ หมู่หลี่ หน้ากากของเขาหลุดไปแล้ว ใบหน้าปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเผยออกมา ในมือยังคงกอดพิณโบราณไว้ แต่ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเองหรือพิณโบราณ ล้วนเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉานไปทั้งหมด…