หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 470 มือสังหารปรากฏตัวอีกครั้ง
บทที่ 470 มือสังหารปรากฏตัวอีกครั้ง
“เจ้าเป็นใครกันแน่”
คำถามนี้มีคำตอบแค่สองอย่าง ไม่ยากที่จะตอบ แต่หงเฉินกลับคิดไม่ออกว่าทำไมพวกนางยังต้องถาม หรือว่าถึงตอนนี้พวกนางยังสงสัยอยู่?
“ข้าก็คือหงเฉินแน่นอน”
หงเฉินมองไปที่อันหลิงหลงพร้อมรอยยิ้มในดวงตา
“จิงเหลียงเหรินมั่นใจว่าหงเฉินซ่อนความชั่วร้ายไว้ในใจ หากหงเฉินเป็นอันหรูอี้แล้วอันหรูอี้จะซ่อนความชั่วร้ายไว้ทำไมกัน?”
“ข้ามั่นใจเช่นนั้นไม่ผิด และข้าก็ไม่ได้สงสัยด้วย”
อันหลิงหลงก้าวเข้ามาข้างหน้า จ้องมองนางจากระยะไกล
“ดังนั้นข้าจะคอยจับตาดูเจ้าต่อไป หงเฉิน เจ้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”
เมื่ออันหลิงหลงพูดจบก็ป่องแก้มคล้ายซาลาเปา หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะอยู่ต่อ ซ่างกวนหมิงหมิงยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง พูดประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินตามไป
นางกล่าวว่า
“หากเจ้าเป็นอันหรูอี้จริง เจ้าจะไม่มีวันทำร้ายฝ่าบาทกับเจาหยางหากเจ้าทำร้ายพวกเขา เจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นอันหรูอี้ตลอดไป”
หงเฉินมองพวกนางอย่างประหลาดใจ คำพูดนั้นช่างแปลกประหลาด ทั้งคลุมเครือและชวนให้ขนลุก
ยามเที่ยงมีข่าวว่ากองทัพใหญ่รวมตัวกันนอกเมืองหลวงฝ่าบาทนำขบวนไปทำพิธีบวงสรวงสวรรค์และรินสุราให้พร เพื่อปลุกขวัญกำลังใจทหาร
วันนี้เป็นวันที่เซวี่ยเถาเหิงและฉินฟางจะออกเดินทางไปประจำการที่ชายแดน แม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินออกรบด้วยตนเอง ความหมายของเรื่องนี้ทุกคนต่างรู้ดี เสียงกองทัพอันยิ่งใหญ่ ธงทิวสะบัดพลิ้ว เสียงโห่ร้องดังก้องไปถึงหูของหงเฉิน แม้นางจะอยู่ในวังหลวง ก็ยังได้ยินเสียงที่สั่นสะเทือนไปทั่วแผ่นดิน
ชัยชนะ
ในวังหลวง ทุกคนต่างรอคอยซ่งจื่ออานกลับจากพิธีปลุกขวัญทหาร แม้นี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ไม่มีใครรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร และความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
จนกระทั่งยามเย็น ฟ้าเริ่มมืด เจาหยางที่อ่านหนังสืออยู่ที่ตำหนักขันแข็งกลับมาที่เรือนเหมันต์อย่างร่าเริง กอดขาหงเฉินพลางออดอ้อน
“น่าเบื่อจัง ๆ วันนี้อาจารย์ไม่ให้เจาหยางไปดูพิธีปลุกขวัญทหาร หงเฉินได้ยินเสียงนั้นไหม? น่าตื่นเต้นมากเลย”
หงเฉินลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเขาพลางกล่าวเบา ๆ
“ได้ยินมาว่าเมื่อสามปีก่อน กองทัพบุกเข้าเมืองอวิ๋นหนานองค์ชายนำขุนนางถอดเสื้อผ้าต่อสู้บนกำแพงเมืองจนเลือดนอง องค์ชายก็อยู่ที่นั่นด้วย ยังดูไม่พอหรือ?”
“ไม่เหมือนกันหรอก”
เจาหยางเงยหน้าขึ้นพูดอย่างหนักแน่น
“การรบพุ่งมีคนตายมากมาย มีอะไรน่าดู? แต่พิธีปลุกขวัญทหารแสดงถึงความยิ่งใหญ่ที่ทะยานสู่ฟ้า นั่นคือกระดูกเหล็กของราชวงศ์ซีจิ้นของพวกเรา!”
“พูดได้ดีมาก!”
หงเฉินเงยหน้าขึ้น เป็นซ่งจื่ออานที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ ดวงตาคมกริบใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย แตกต่างจากปกติตรงที่เขาไม่ได้สวมฉลองพระองค์สีเหลือง แต่สวมชุดเกราะเหล็ก
ชุดเกราะเหล็กที่เป็นมันวาวและหนักอึ้งทำให้รูปร่างของเขาดูสง่างามและทรงพลังยิ่งขึ้น ทว่าไม่มีความมืดหม่นเหมือนทุกวัน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความองอาจ ผ้าคลุมสีแดงสดพลิ้วผ่านม่านสีเขียวมรกต ใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ่งดูสง่างาม คิ้วเข้มเชิดสูง ริมฝีปากบางมีรอยยิ้ม ดวงตาเจิดจ้าดุจเปลวเพลิง
หงเฉินชะงักไป เจาหยางในมือถูกดึงไปอย่างกะทันหัน หงเฉินตกใจจึงยื่นมือคว้าตัวเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
“องค์ชายของข้า…”
ซ่งจื่ออานจ้องมือนางนิ่ง หัวเราะเบา ๆ
“อย่างไร? กลัวข้าจะแย่งเจาหยางไปหรือ?”
เขาคือฮ่องเต้ เป็นพระบิดาของเจาหยางหงเฉินรู้สึกตัวทันที ใบหน้าแดงก่ำรีบชักมือกลับ ลุกขึ้นคำนับ
“บ่าวคารวะฝ่าบาท ขอฝ่าบาทจงเจริญ…”
“พอเถอะ”
ซ่งจื่ออานคว้ามือนางไว้ ยกตัวเจาหยางที่ยังงุนงงขึ้น แล้วจับแขนหงเฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ “เจ้ารู้หรือไม่ วันนี้เป็นวันอะไร?”
หงเฉินชะงักเล็กน้อย “เป็นวันที่กองทัพออกเดินทางพ่ะย่ะค่ะ?”
“ผิดแล้ว” ซ่งจื่ออานหัวเราะดังลั่น
“วันนี้! คือวันที่แคว้นจิ้นตะวันตกของข้าก้าวเข้าสู่ยุครุ่งเรือง บัดนี้ประเทศสงบสุข ทหารแข็งแกร่ง ข้ามีกองทัพนับแสน ต้องสามารถเหยียบย่ำศัตรูภายนอกได้ ให้ชื่อของข้าซ่งจื่ออานคงอยู่ชั่วนิรันดร์!”
หงเฉินอ้าปากค้าง ความทะเยอทะยานของเขานั้นยิ่งใหญ่นัก ความสงบสุขและความอยู่ดีกินดีในตอนนี้ล้วนเป็นเพียงความสงบชั่วคราวภายใต้กำแพงสูงที่ล้อมรอบ ในขณะที่ศัตรูภายนอกจ้องจะโจมตี ซ่งจื่ออานต้องการทำลายกำแพงนั้น เพื่อให้ประชาชนแคว้นจิ้นตะวันตกสามารถออกนอกด่านได้โดยไม่ต้องหวาดกลัว
และแคว้นหนานหมานคือศัตรูใหญ่คนแรก และเป็นศัตรูที่เขาต้องการกำจัดมากที่สุด
“ขอแสดงความยินดีกับท่าน”
ในฐานะชาวแคว้นจิ้นตะวันตก หงเฉินมองเขาด้วยความจริงใจ
“ขอแสดงความยินดี ท่านจะต้องทำได้แน่นอน”
ซ่งจื่ออานมองนางเงียบ ๆ ประกายในดวงตาลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ เกราะเหล็กกับผ้าคลุมขาว พัวพันกันอย่างงดงามใต้แสงอัสดงสีแดงอบอุ่น
ราวกับว่าช่วงเวลานี้ สมควรจดจำไว้ชั่วนิรันดร์
“ข้าก็เชื่อว่าท่านพ่อจะทำได้” เจาหยางกอดคอเขา
“ท่านอาจารย์บอกว่า แคว้นจิ้นตะวันตกแข็งแกร่งนัก จะต้องปราบคนชั่วได้แน่นอน!”
ซ่งจื่ออานหัวเราะ ยกเจาหยางขึ้นสูง
“ถูกต้อง เจาหยางของพ่อคือดวงดาวแห่งโชคลาภของแคว้นจิ้นตะวันตก เจาหยางพูดอะไร ก็ต้องเป็นจริงหมด!”
“ระวังหน่อย” หงเฉินยื่นมือประคองเจาหยาง
“อย่าให้เขาตกลงมา”
“ลูกผู้ชายตกสองทีจะเป็นอะไรไป?”
ซ่งจื่ออานไม่ใส่ใจ เลิกคิ้วพลางหัวเราะ
“เจ้าคิดว่าเขาเป็นเหมือนเจ้าหรือ ตกทีเดียวก็ทำศีรษะแตกได้?”
หงเฉินจ้องเขาตาขวาง
“เขายังเล็กอยู่! ศีรษะไม่แข็งเหมือนข้าหรอก”
แต่เจาหยางไม่ยอม
“ไม่จริง! หัวของเจาหยางแข็งที่สุดในโลกแล้ว!”
“พรืด ฮ่า ๆ ๆ …”
เสียงหัวเราะแผ่กระจาย หลิวลวี่เงยหน้าขึ้น มองภาพที่ประตูต่างพระโรง เม้มริมฝีปากเบา ๆ ยกถาดในมือขึ้น นางกำนัลคนหนึ่งพลันเลี้ยวผ่านประตูมา ลดเสียงลง
“ท่านป้า มีนางกำนัลคนหนึ่งแอบดูเรือนเหมันต์อยู่”
“อะไรนะ?” สีหน้าหลิวลวี่เปลี่ยนไป
“ใครกล้าดีเช่นนั้น? เจ้าเห็นหน้าชัดหรือไม่? แน่ใจหรือว่าอยู่ที่นี่?”
“ไม่ผิดแน่นอน” นางกำนัลผู้นั้นกล่าว
“ข้าเห็นนางตั้งแต่วันก่อนแล้ว คนผู้นี้ดูเหมือนไม่มีวรยุทธ์ แต่เมื่อสามปีก่อนที่องค์ชายเกิดเรื่อง นางกำนัลคนนั้นพวกเรายังหาตัวไม่พบจนถึงทุกวันนี้…”
วางถาดลง สีหน้าหลิวลวี่เคร่งเครียด
“ให้คนคอยจับตาดูนางไว้ก่อน อย่าเข้าใกล้เกินไป รอข้าทูลถามฝ่าบาทก่อน แล้วค่อยจัดการ”
นางกำนัลเข้าใจ รีบไปจัดการทันที หลิวลวี่มองแผ่นหลังนางกำนัล ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
ครู่หนึ่งผ่านไป นางหันตัวอย่างฉับพลันเดินมาหาสามคนที่กำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน ถวายคำนับ
“ฝ่าบาท คนเมื่อสามปีก่อนปรากฏตัวแล้ว”
เสียงหัวเราะหยุดลง สีหน้าหงเฉินแข็งค้าง ซ่งจื่ออานมองหลิวลวี่ด้วยความตกใจ หลิวลวี่มองพวกเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะรีบอธิบาย
“ฝ่าบาท หลิวลวี่ไม่ได้หมายถึงฮองเฮา แต่หมายถึงนางกำนัลที่ลอบสังหารฮองเฮาและทำร้ายองค์ชายสี่ เกรงว่าจะปรากฏตัวแล้ว กำลังแอบดูอยู่นอกเรือนเหมันต์”
หงเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าฉายแววโล่งใจชั่วขณะ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับเห็นซ่งจื่ออานจ้องมองนางด้วยสายตาเร่าร้อน นางกะพริบตา แต่ซ่งจื่ออานกลับหันหน้าไป วางเจาหยางลงบนพื้น
“ออกคำสั่ง” เสียงซ่งจื่ออานเย็นชา
“ให้เซี่ยเหิงยุติการพักผ่อนทันที ส่งคนไปเขาหยุนหัว เชิญซิงโม่ลงจากเขา และเปิดคุกใต้ดิน พาองค์ชายแห่งหลินจื่อเข้าวัง”
Comments for chapter "บทที่ 470 มือสังหารปรากฏตัวอีกครั้ง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
