หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 467 เหลืออีก 17 วัน

บทที่ 467 เหลืออีก 17 วัน

หลิวลวี่รับเจาหยางมา ซ่งจื่ออานลุกขึ้นยืนมองหงเฉินแล้วกล่าวว่า

“เจ้าเดินได้แล้ว ตามข้าไปวังหรงหัวเพื่อเผชิญหน้ากับเสี่ยนหัวเถิด”

การเผชิญหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย มีพยานมากมาย จะมีอะไรให้เผชิญหน้าอีก การไปครั้งนี้ต้องมีเหตุผลอื่นแน่ แต่หงเฉินก็ไม่คิดจะปฏิเสธ นางต้องรีบสอบถามเรื่องหยกประจำตัว และเอาขลุ่ยหยกมาให้ได้ อีกทั้งซ่งจื่ออานให้ความสำคัญกับขลุ่ยหยกมาก เมื่อได้ขลุ่ยหยกมาแล้ว นางต้องรีบออกจากวังทันทีโดยไม่หยุดพัก

เหลือเวลาอีกเพียง 17 วัน เวลาเหลือน้อยเต็มที

ในวังหรงหัวมีเจิ้งจื่อหรงอาศัยอยู่ สำหรับหงเฉินแล้วสิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดและไม่น่าประหลาดใจที่สุดในวังตะวันตกจิ้นก็คือเหล่านางในวัง

สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ ดูเหมือนจะไม่มีการแย่งชิงความรักในหมู่นางใน กลับเป็นเสี่ยนหัวที่อยู่นอกวังที่มีการเคลื่อนไหวมากมาย ส่วนที่ไม่น่าประหลาดใจที่สุดคือหลังจากซ่งจื่ออานกลับวังเมื่อสามปีก่อน ก็ส่งนางในออกไปเกือบหมด เหลือเพียงสองสามคน ได้แก่เจิ้งจื่อหรงซ่างกวนหมิงหมิงและอันหลิงหลง

เจิ้งจื่อหรงกับซ่างกวนหมิงหมิงเป็นเพื่อนสนิทกัน ทั้งสองคนดูเหมือนไม่อยากออกไปแต่งงานข้างนอก อาจเป็นเพราะการมีคนคอยรับใช้ในวังสบายกว่า ฮ่องเต้ก็รักเพียงคนเดียว ไม่จำเป็นต้องแย่งชิงในวัง จึงอยู่กันอย่างมีความสุข

อันหลิงหลงแต่เดิมไม่เป็นที่ชื่นชอบของทั้งสองคน และเป็นคนในวังเย็น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับมีความสัมพันธ์พิเศษกับทั้งสองคน ทั้งสองยังไปเยี่ยมที่วังเย็นบ่อย ๆ

ระยะทางไปวังหรงหัวไม่ใกล้นัก ซ่งจื่ออานจงใจชะลอฝีเท้า เพราะถ้าเดินเร็วเกินไป จะได้ยินเสียงไอรุนแรงจากด้านหลัง

อาการของคนเสียเลือดมาก คือร่างกายอ่อนแอ มีอาการไอ วันนี้อากาศไม่ร้อนมาก กลับอบอุ่นพอดี ซ่งจื่ออานเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่ปราศจากเมฆ แล้วพูดขึ้นว่า

“โจวหมี่ พวกเจ้าไม่ต้องตามมาแล้ว”

โจวหมี่เข้าใจความหมาย จึงหยุดอยู่บนทางเดินในวัง แต่หงเฉินไม่ได้หยุด นางรู้ว่าตนไม่ได้อยู่ในคำว่า

“พวกเจ้า”

เดินมาถึงที่เงียบสงบ ไม่มีทหารลาดตระเวนทั้งสองข้าง นางกำนัลก็ไม่ผ่านมา ซ่งจื่ออานหยุดเดิน หงเฉินก็หยุดตาม ไม่เดินต่อ

ซ่งจื่ออานเอามือไพล่หลัง พูดช้า ๆ ว่า

“เสี่ยนหัวทำตัวหยิ่งผยอง เจ้าเกลียดนางหรือไม่?”

หงเฉินรู้ว่าเขาอยากถามอะไร นึกถึงว่าตนเองก็เคยพูดจาร้ายแรงกว่านี้ เขารู้นิสัยนางหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอีก จึงตอบว่า

“ข้าน้อยไม่เคยบอกฝ่าบาทว่าข้าน้อยถูกคุณหนูทำร้าย”

“เจ้ารู้ว่าข้าอยากถามอะไร”

ซ่งจื่ออานหันกลับมา ยกคางนางขึ้น

“ดูเหมือนเจ้ายังแค้นคุณหนูอยู่ ใช่หรือไม่?”

แน่นอนว่าต้องแค้น ถ้าถูกคนเกือบฆ่าแล้วไม่แค้น นางยังเป็นคนอยู่หรือ?

“ฝ่าบาทถามเกินไป”

หงเฉินไม่หวาดกลัว

“ข้าน้อยในวังนี้ก็แค่นางกำนัล ส่วนคุณหนูเป็นผู้สูงศักดิ์ที่ฝ่าบาทแต่งตั้งเอง แม้จะเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่ชาติกำเนิดก็ไม่ต่างจากข้าน้อย กลับตะโกนด่าทำร้ายข้าน้อยอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่เคารพชีวิตผู้อื่นและไม่เคารพกฎหมายเช่นนี้ ไม่ควรแค้นหรือ?”

ซ่งจื่ออาน

“….”

“แม้แต่องค์ชายทำผิดกฎหมายยังต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน แม้คำพูดนี้จะมีน้ำหนักไม่เต็มร้อย แต่ความหมายที่ว่าแม้แต่องค์ชายก็ต้องเคารพกฎหมายนั้นไม่ผิด”

หงเฉินเชิดคางถามซ่งจื่ออาน

“แต่ไม่ทราบว่าเหตุใดคุณหนูสามัญคนหนึ่ง จึงสามารถก่อเรื่องในวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ถูกลงโทษ?”

ดวงตาหรี่ลงซ่งจื่ออานมองนางอย่างไร้อารมณ์ ราวกับโกรธแล้ว แต่หงเฉินกลับยั่วยุต่อ

“หรือว่าชีวิตของราษฎร สำหรับฝ่าบาทแล้วไม่นับว่าเป็นชีวิต?”

นี่คือความคิดที่แท้จริงของนาง ไม่มีการเสแสร้ง ซ่งจื่ออานจ้องมองนางนาน จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา หงเฉินกำลังงุนงง ก็ถูกมือข้างหนึ่งจับท้ายทอย ร่างกายถูกบังคับให้ถอยหลังสองก้าว พิงกำแพงวัง จูบร้อนแรงตามมาประทับที่ริมฝีปากนาง

นางตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติได้ ยื่นมือโอบกอดซ่งจื่ออานพยายามตอบสนอง ในเมื่อนอนด้วยกันไปแล้ว แค่จูบกันในทางเดินวังก็ไม่เป็นไร เขาเป็นฮ่องเต้ จะทำอะไรกับนางกำนัลตามใจชอบ ใครจะกล้าวิพากษ์วิจารณ์?

อีกอย่าง นางกำลังจะจากไปในไม่ช้า กำลังจะจากเขาไป…

ซ่งจื่ออานเห็นนางตอบสนอง จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายลิ้นของเขาแตะเนิ่นนานก่อนจะค่อย ๆ ถอนออก มองหงเฉินที่หายใจหอบเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์

“ปากของเจ้านี่ช่างคมกว่าตัวเจ้าเสียอีก น่าเสียดาย มีแต่รสยา”

“แล้วท่านยังจะเข้ามาใกล้อีก?”

หงเฉินไม่ยอมอ่อนข้อ กลอกตาไปมาแล้วพูดว่า

“เสี่ยนฮวาอันตรายเกินไป เพื่อป้องกันไม่ให้บ่าวต้องลำบากในวังต่อไป บ่าวขอร้องฝ่าบาทช่วยเหลือ อย่าให้นางเข้าวังตามใจชอบได้หรือไม่เพคะ?”

ว่าแล้วนางก็ยื่นแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของซ่งจื่ออานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และน่ารัก แก้มแดงระเรื่อจากความหวานหลังจูบ

ซ่งจื่ออานเลิกคิ้ว

“แลกด้วยอะไร?”

“หนึ่งเพลง ไม่สิ สองเพลงชิงผิงเล่อ เป็นอย่างไรเพคะ?” หงเฉินยิ้มบาง

ซ่งจื่ออานมองนางด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ ในดวงตาซ่อนการคำนวณที่มองไม่เห็น

“ข้าที่โหดร้ายปานนี้ สองเพลงชิงผิงเล่อของเจ้าคงไม่ได้เตรียมจะเปลี่ยนทำนองกลางคันอีกกระมัง?”

ท่านยอมรับว่าเป็นคนชุดดำแล้วหรือ?! หงเฉินคิดในใจอย่างอ่อนใจ แต่สีหน้ากลับแสดงความเสียดาย

“น่าเสียดายที่บ่าวบาดเจ็บสาหัส ไม่อาจหาสิ่งอื่นมาแลกได้แล้ว หากเช่นนั้น คงต้องล้มเลิกแล้วเพคะ”

“นางปีศาจจิ้งจอก”

ซ่งจื่ออานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือบีบเอวนางเบา ๆ

“ข้า อนุญาต”

หงเฉินยิ้มอย่างพอใจ เสี่ยนฮวาเป็นเหมือนระเบิดเวลา เวลาของนางก็มีไม่มากอยู่แล้ว หากถูกนางมาก่อกวนทุกสองสามวัน แล้วจะทำภารกิจได้อย่างไร?

…

ในตำหนักรองของวังหรงฮวา เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง เสี่ยนฮวาจ้องมองเจิ้งจื่อหรงอย่างทุลักทุเล นางได้ยินว่าเจิ้งจื่อหรงเป็นสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงแม้จะไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ แต่ก็ยังคงมีอำนาจควบคุมฝ่ายใน

ก่อนหงเฉินจะเข้าวัง คนที่นางเกลียดที่สุดก็คือผู้นี้ เพราะเจิ้งจื่อหรงแตกต่างจากนาง แม้แต่หงเฉินและอันหรูอี้ก็ยังต่างกัน นางเป็นกุลสตรีตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง มีความสง่างาม เรียบร้อย และมีเสน่ห์ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงไหนก็ทำให้ผู้คนนึกถึงความสง่างามและสูงศักดิ์

ปิ่นสีขาวดุจจันทร์ ชุดวังสีเขียวอ่อน เอวบางระหง ผมดำยาวถึงเอว มวยผมงามประดุจเมฆ ริมฝีปากแดงดั่งเชอร์รี่ คิ้วและดวงตางามสงบ เพียงแค่กวาดตามองก็งดงามชวนหลงใหลถึงสิบสองส่วน

พวกนางทั้งสองคนราวกับเกิดมาอยู่คนละโลก เสี่ยนฮวาทนไม่ได้กับความสูงส่งของนาง ใช้คำพูดร้ายกาจทั้งหมดด่าทอนาง แต่นางกลับไม่สะทกสะท้านเลย

ในดวงตาที่บางครั้งวูบไหว นอกจากความเย็นชาก็มีแต่ความสงสาร เหมือนพวกขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่ดูถูกนาง อย่างน้อยพวกเขายังรู้สึกรังเกียจ แต่นาง กลับเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง ไม่เคยเห็นนางเป็นเรื่องสำคัญเลย!

“ข้าจะออกไป!เจิ้งจื่อหรงข้าเป็นถึงกุ้ยจู๋ เจ้าก็แค่หญิงม่ายที่ไม่มีใครต้องการ มีสิทธิ์อะไรมาขังข้า!”