หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 424 หายนะแห่งสวนหยวนหมิงหยวน
บทที่ 424 หายนะแห่งสวนหยวนหมิงหยวน
หลังจากนางกำนัลเด็ดดอกไม้อีกสองสามดอกแล้วจากไป ซ่งจื่ออานจึงค่อย ๆ เดินออกมา สายตากวาดมองกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้น มุมปากกระตุก ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางไปหาเจิ้งจื่อหรง
การนินทาฮ่องเต้ลับหลัง ช่างกล้าเหลือเกิน
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เจิ้งจื่อหรงจัดการวังหลังได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นางกับซ่างกวนหมิงหมิงสนิทสนมกันราวกับพี่น้อง แม้จะถูกนินทาบ้างที่ฮ่องเต้ไม่เคยเสด็จมาเยือน แต่ก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องพวกนาง
ดังนั้นเมื่อซ่งจื่ออานก้าวเข้าประตูวัง พวกนางจึงอดแสดงความประหลาดใจไม่ได้ ก่อนจะรู้สึกหวั่นใจ หรือว่าฮ่องเต้ทนความเหงาไม่ไหวแล้ว จะมาเยี่ยมเยียนนางสนมหรือ?!
นางตัวสั่นเทาต้อนรับเขาเข้าวัง รินน้ำชา ยืนอยู่ด้านล่างไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว ถอยห่างออกไปมาก ซ่งจื่ออานมองนางอย่างเย็นชา
“ใครเป็นคนดูแลดอกไม้ในสวนหยวนหมิงหยวน?”
อะไรนะ?
เจิ้งจื่อหรงนึกขึ้นได้ว่าฮ่องเต้เสด็จไปสวนหยวนหมิงหยวนทุกเที่ยงวัน หรือว่าดอกไม้มีปัญหา? นางเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่พอเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ก็ก้มหน้าลงไม่กล้ามองอีก
“ทูลฝ่าบาท ดอกไม้ในสวนหยวนหมิงหยวนอยู่ในการดูแลของป้าผานจากกรมดอกไม้พระราชวังเพคะ”
เจิ้งจื่อหรงทูลอย่างนอบน้อม
ซ่งจื่ออานแทบไม่เคยได้ยินชื่อป้าผานผู้นี้ แต่เขาก็ไม่อยากรู้เรื่องของนางนัก จึงกล่าวต่อ
“เปลี่ยนคนใหม่”
เป็นอย่างที่คิด ดอกไม้มีปัญหาจริง ๆ แต่แค่นี้ก็ไม่จำเป็นต้องเสด็จมาด้วยพระองค์เองนี่ หรือว่าจะหาเรื่องอื่น หรือนางทำอะไรผิดพลาด? เจิ้งจื่อหรงคิดถึงตรงนี้ ยิ่งรู้สึกตื่นตระหนก
“เพคะ ทูลถามฝ่าบาท ป้าผานกระทำการล่วงเกินพระองค์หรือเพคะ?”
“ไม่”
ซ่งจื่ออานเงียบไปครู่หนึ่ง คิดดูแล้วก็หาเหตุผลไม่ได้ เพียงแต่คำพูดของนางกำนัลทำให้รู้สึกแปลกใจ
“…เอาเป็นว่าเปลี่ยนเถอะ”
เจิ้งจื่อหรง
“…เพคะ ฝ่าบาท”
พระองค์ทรงเป็นฮ่องเต้ พระองค์ยิ่งใหญ่ที่สุด จะเปลี่ยนใครก็ได้ ขอเพียงรีบเสด็จกลับไปเถิด
ซ่งจื่ออานยังไม่เสด็จกลับ ดูเหมือนจะมีเรื่องอื่นอีก ดวงตาฉายแววเย็นชา
“วันนี้นางกำนัลที่ไปเด็ดดอกไม้ที่สวนหยวนหมิงหยวนพูดจาไม่เหมาะสม ให้ลงโทษสามสิบไม้ แล้วไล่ออกจากวัง”
“อะไรนะ?”
เจิ้งจื่อหรงยิ่งกระวนกระวาย ฮ่องเต้ถึงกับต้องมาสั่งเรื่องเช่นนี้ด้วยพระองค์เอง หรือว่าตั้งใจมาบอกว่านางทำงานบกพร่อง?
เจิ้งจื่อหรงเดาถูกจริง ๆ ซ่งจื่ออานไม่ได้อยู่นาน หลังจากพูดสองประโยคนี้ก็เสด็จกลับหอสือจื่อเพื่อตรวจฎีกาต่อ
ฝ่ายหงเฉินเด็ดดอกไม้กลับมา ยังไม่ทันถึงประตู ก็เห็นนางกำนัลใหญ่คนหนึ่งยืนรออยู่ นางสูดหายใจลึก ค่อย ๆ เดินเข้าไป ยังไม่ทันได้พูดอะไร นางกำนัลคนนั้นก็แย่งตะกร้าไป
“แค่ไปเด็ดดอกไม้ไม่กี่ดอกก็เสียเวลาตั้งนาน ช่างไร้ประโยชน์”
นางกำนัลมองนางอย่างดูถูก โดยเฉพาะเมื่อเห็นใบหน้าที่แต่งหน้าแปลก ๆ มุมปากก็กระตุก
“แค่เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ เดี๋ยวเข้าไปอย่าพูดมาก ระวังปากด้วย!”
หงเฉินตัวสั่นเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ พี่หนี่เซีย หงเฉินไม่กล้าพูดมากหรอกเจ้าค่ะ”
เจ้าตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าข้าเพิ่งมาใหม่? รู้ไหมว่าข้าหาสวนหยวนหมิงหยวนจนขาแทบพัง!
หนี่เซียหันหน้าไป ใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มราวกับมายากล เดินไปพลางร้องเรียก
“ป้า! หนี่เซียเด็ดดอกไม้มาให้แล้วเจ้าค่ะ!”
โอ้โห หงเฉินอึ้งไป ดวงตาฉายแววเย็นชา นางกำนัลคนนี้แอบอ้างคำสั่ง นางนึกว่าป้าผานสั่งให้ไปเด็ดดอกไม้เสียอีก นางก็ว่าแล้วว่าทำไมป้าผานถึงให้คนใหม่ไปเด็ดดอกไม้
แต่เพิ่งเข้าวังมา อย่าเพิ่งก่อเรื่องดีกว่า
หงเฉินยิ้ม ค่อย ๆ เดินเข้าไป นางกำนัลใหม่ทั้งหลายนั่งคัดแยกกลีบดอกไม้และศึกษาชนิดดอกไม้อยู่ข้าง ๆ นางก็นั่งลงด้วย เสี่ยวหยูที่อยู่ข้าง ๆ มองไปด้านใน กระซิบเสียงเบา
“เมื่อกี้ป้าถามถึงเจ้า เจ้าไปไหนมา?”
หงเฉินยิ้มขื่น
“หนี่เซียใช้ให้ข้าไปเด็ดดอกไม้”
“อะไรนะ?” เสี่ยวหยูตกใจ
“ดอกไม้พวกนั้นไม่ใช่ป้าสั่งให้หนี่เซียไปเด็ดหรอกหรือ? ทำไมถึงใช้คนใหม่ไป… จริง ๆ เลย คนอะไรขี้เกียจจัง”
“ยังหาเรื่องข้าอีก”
หงเฉินยกกระด้งที่มีกลีบดอกไม้ขึ้นมาแยกประเภท พูดอย่างจนใจ
“หวังว่าป้าผานจะไม่จำเรื่องเมื่อครู่ได้”
แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม ป้าผานพาคนใหม่มา กำลังคิดหาโอกาสที่เหมาะสมจะสั่งสอนพวกเขา หงเฉินดันเดินชนเข้าพอดี จะโทษใครได้?
“หงเฉิน เจ้าออกมา”
ป้าผานเดินออกมาอย่างเชิดหน้า ทุกคนลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ต่างมองไปที่หงเฉินด้วยความเวทนา
หนี่เซียสายตาวาบขึ้น จำนางได้ แต่ไม่พูดอะไร
หงเฉินเดินออกมาอย่างหวาดหวั่น ค้อมกายคำนับ
“ป้า หงเฉินอยู่ที่นี่”
ป้าผานหัวเราะเยาะ
“เจ้าช่างใจกล้านัก เพิ่งเข้าวังวันแรกก็กล้าขี้เกียจแล้ว? อย่างไร ข้าผานเยว่ใช้งานเจ้าไม่ได้แล้วหรือ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้นป้า”
หงเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
“ป้า เมื่อครู่ข้า… เมื่อครู่ข้ามีธุระด่วน”
“ธุระอะไรจะด่วนกว่างานในวัง?”
หนี่เซียแทรกขึ้นทันที
“ป้า ข้าเห็นนางเป็นคนไม่อยู่นิ่ง ไม่รู้กฎระเบียบเลยสักนิด ท่านอย่าได้ปล่อยนางไปง่าย ๆ ”
ช่างเป็นคนที่รู้จักฉวยโอกาสจริง ๆ รู้ว่าผานเยว่ต้องการคนมาทำโทษ นางก็รีบออกมา ที่แท้ข้าช่วยนางเก็บดอกไม้ ยังต้องถูกนางใส่ร้ายอีก
ในวังนี้จิตใจคนช่างคาดเดาได้ยากจริง ๆ พี่สาวร่วมสำนักพูดไม่ผิดเลย
ผานเยว่สายตาวาบขึ้น
“กฎวังมีอยู่ ข้าย่อมไม่ปล่อยนางไปแน่ เอาไม้พลองมา!”
สีหน้าหงเฉินเปลี่ยนไป เสี่ยวอวี่อยากจะช่วยด้วยความร้อนใจ แต่ถูกคนข้าง ๆ ดึงไว้
“ป้าต้องการสั่งสอน ไม่ผิดก็ต้องโดนตี เจ้าอย่าได้ทำเรื่อง ทำให้ป้าโกรธ พวกเราอาจถูกลงโทษด้วย! ใครใช้ให้นางโง่ ถือว่าได้บทเรียนไป”
เสี่ยวอวี่ลังเลครู่หนึ่ง แต่ไม้พลองก็ถูกส่งมาแล้ว ขันทีแข็งแรงสองคนจับมือหงเฉินจะกดลง หงเฉินตกใจรีบพูด
“ป้า! ข้าถูกใส่ร้าย เป็นหนี่เซียพี่สาวใช้ให้ข้าเก็บดอกไม้! ข้าไม่ได้ขี้เกียจ!”
หนี่เซียหัวเราะเยาะ
“เจ้าช่างรู้จักจังหวะปัดความผิดจริง ๆ รู้ว่าวันนี้ข้ามาสาย จึงตั้งใจเอาข้ามาอ้างเพื่อหลบเลี่ยง น่าขัน”
ผานเยว่มองไปที่หนี่เซีย เข้าใจในใจ แต่ไม่พูดอะไร ในวังก็เป็นเช่นนี้ ตนเองโง่ก่อเรื่อง ไม่มีใครช่วยรับผิดชอบหรอก
“ตี!” ผานเยว่สั่ง
“สิบไม้ ถือเป็นบทเรียน”
แววเย็นชาในดวงตาหงเฉินเข้มข้นขึ้น แต่น่าเสียดายที่ถูกจับไว้แน่น ไม่อาจดิ้นหลุด ได้แต่โทษตัวเองที่ประมาท จึงหลับตาลง อย่างไรสิบไม้ก็ผ่านไปเร็ว
รอให้นางฟื้นตัว จะฆ่าพวกนางทั้งสอง!
น่าเสียดาย ซ่งจื่ออานไม่ให้โอกาสนาง
ขณะที่ไม้พลองกำลังจะฟาดลง ขันทีกรมอาญาก็พลันบุกเข้ามา ทุกคนตกตะลึง เขามองไปที่หงเฉินกลางลาน สะบัดพู่กันขนนก พูดว่า
“คึกคักดีนี่”
ผานเยว่รู้สึกเก้อ รีบสั่งให้ขันทีสองคนที่กำลังจะตีคนปล่อยหงเฉินไว้ด้านข้าง เดินไปข้างหน้ายิ้มพูด
“ท่านหัวหน้าหลี่มาที่นี่ มีธุระอันใด?”
“ไม่มีอะไรมาก”
หัวหน้าหลี่หัวเราะเยาะ
“แค่มาบอกคำสั่งจากหรงเฟยว่า ผานเยว่ดูแลสวนหยวนหมิงหยวนไม่ดี ให้เก็บข้าวของออกจากวังหลวงทันที”
พระเมตตาอันยิ่งใหญ่! หงเฉินแทบจะร้องไห้ออกมา นางจะไม่พูดว่าฮ่องเต้สายตาไม่ดีอีกแล้ว! พระองค์เป็นคนดี คนดีที่ยิ่งใหญ่!
Comments for chapter "บทที่ 424 หายนะแห่งสวนหยวนหมิงหยวน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
