เข้าสู่โลกนิยายเพื่อไปเป็นแม่เลี้ยงจอมโหดของสามวายร้าย - บทที่ 618 ข้าขอยอมจำนนให้เจ้าตลอดไป

บทที่ 618 ข้าขอยอมจำนนให้เจ้าตลอดไป

…………….

ชางฉีดวงตาเบิกกว้าง “อะไรนะ เค่อตุนไม่ได้อยู่ในราชสำนักอย่างนั้นหรือ?”

คำพูดของปี้ลี่เก๋อเมื่อครู่ เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เขาจะไม่เชื่อใจดวงจันทร์น้อยและหันไปเชื่อเจ้าคนทรยศผู้นี้ได้อย่างไรกัน

แต่ต่าลากลับบอกว่า ดวงจันทร์น้อยกลับไปต้าจิ้น เพื่อพากองคาราวานกลับมาอย่างนั้นหรือ?

ต่าลากลัวชางฉีจะเข้าใจผิดจึงรีบเอ่ยขึ้นมา “ทันทีที่เค่อตุนทราบข่าวก็รีบไปเลยขอรับ ข้าจึงให้เหล่านักรบตามไปด้วย ท่านข่านไม่ต้องกังวลขอรับ”

เขาจะไม่กังวลได้อย่างไรกัน!?

“ไปอย่างไร นั่งรถม้าหรือขี่ม้าไป มีคนตามไปด้วยกี่คน นางพาใครไปบ้าง!?”

หมอที่มาจากต้าจิ้นถูกพาตัวออกมา และขณะที่กำลังพันแผลให้กับต่าลาอยู่นั้น ก็ได้ยินต่าลาพูดขึ้นมาว่า “เค่อตุนยืนกรานจะขี่ม้าไปขอรับ บอกว่าหากใช้รถม้าจะเสียเวลาเกินไป”

ชางฉีจึงเอ่ยด้วยความร้อนใจ “เหลวไหล! นางบอบบางเพียงนั้น จะอดทนเดินทางไกลและยากลำบากได้อย่างไร!?”

“เฮอะ องค์หญิงน้อยของต้าจิ้นนั่นกลับไปดินแดนของนางแล้ว จะยังยอมกลับมาอีกอย่างนั้นหรือ! ถู่เจียของพวกเราสำหรับพวกเขาแล้วก็เป็นแค่ดินแดนทุรกันดารก็เท่านั้น!”

ชางฉีจึงเตะเขาไปหนึ่งที และทำให้กระดูกซี่โครงของปี้ลี่เก๋อถึงกับหัก

จากนั้นก็เอาชีวิตเขาในดาบเดียว “พวกเจ้าเฝ้าราชสำนักอยู่ที่นี่ ข้าจะไปพานางกลับมา”

ชางฉีพาไปแค่คนสนิทของตัวเองเท่านั้น คนที่เหลือก็ทิ้งไว้ที่ราชสำนักทั้งหมด ส่วนคนที่ปี้ลี่เก๋อพามาเหล่านั้นไม่มีอะไรต้องกังวล เพราะปี้ลี่เก๋อตายแล้ว คนเหล่านี้ก็เป็นได้แค่กองกำลังที่ไม่มีผู้นำเท่านั้น!

…

อาเอ่อร์ไท่พาพวกเซี่ยวั่งซูไปตามทางลัด แต่ไม่ได้ตรงไปยังราชสำนักทันที อีกทั้งพวกเขายังต้องหลีกเลี่ยงชนเผ่าอื่น ๆ ด้วย ดังนั้นใช้เส้นทางที่จะตรงไปยังต้าจิ้นจึงเหมาะสมกว่า เช่นนี้ต่อให้มีทหารถู่เจียผ่านมา ก็จะคิดแค่ว่ากองทัพต้าจิ้นกำลังลาดตระเวนตามปกติ

และเมื่อถึงเส้นเขตแดน พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าไปได้อีก

“เค่อตุน จากตรงนี้พวกเราต้องเข้าไปกันเองแล้วขอรับ”

กัวเซี่ยวก็ไม่คิดจะบังคับใจใคร “องค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ?”

เซี่ยวั่งซูที่เดินทางโดยไม่หยุดพัก เวลานี้ริมฝีปากของนางจึงซีดเผือดและแห้งจนเริ่มแตก

นางพิงตัวเข้ากับร่างของจื่อฮุ่ย “รบกวนแม่ทัพกัวรอข่าวอยู่ตรงนี้ หากราชสำนักมีการเปลี่ยนแปลง ขอแม่ทัพกัวช่วยตามไปสนับสนุนด้วย”

กัวเซี่ยวเอ่ยด้วยความนอบน้อม “กระหม่อมน้อมรับคำสั่ง องค์หญิงใหญ่ สีหน้าของพระองค์ไม่สู้ดีนัก จะไม่พักก่อนจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

การเดินทางเช่นนี้ผู้ชายแข็งแรงอย่างพวกเขายังรู้สึกเหนื่อยล้า แล้วนับประสาอะไรกับนางกัน

เซี่ยวั่งซูส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร เชิญแม่ทัพกัวรออยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน”

เอ่ยจบ เซี่ยวั่งซูก็พูดกับจื่อฮุ่ย “ไป”

จื่อฮุ่ยกัดริมฝีปาก รู้ว่าเกลี้ยกล่อมไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงทำได้เพียงกัดฟันเดินทางตามอาเอ่อร์ไท่เข้าสู่เส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังราชสำนัก

แต่เวลานี้ฟ้ามืดลงแล้ว ขาด้านในของเซี่ยวั่งซูเสียดสีกันจนมีเลือดไหลออกมาตั้งนานแล้ว จื่อฮุ่ยจึงให้นางนั่งหันข้างแทน แต่ม้าก็ดูเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว

ตอนที่เซี่ยวั่งซูเตรียมที่จะเปลี่ยนท่านั่ง ม้าก็ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

โชคดีที่จื่อฮุ่ยเป็นวรยุทธ์ จึงคว้าตัวเซี่ยวั่งซูเอาไว้ได้ ก่อนจะกลิ้งลงมา

พวกนางกลิ้งไปบนพื้นหญ้าสองตลบ ก่อนจะหยุดลง “องค์หญิงเพคะ!”

เซี่ยวั่งซูเวียนหัว จึงใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าภาพตรงหน้าจะกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

พวกอาเอ่อร์ไท่ตกใจอย่างมาก จึงรีบลงจากม้าและวิ่งมาหานางทันที

“เค่อตุน!”

“เค่อตุน ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ!”

เซี่ยวั่งซูพิงตัวอยู่ในอ้อมแขนของจื่อฮุ่ย ก่อนจะพูดกับอาเอ่อร์ไท่ว่า “เจ้ากลับไปก่อน ทิ้งมือกระบี่อยู่คุ้มกันข้าก็พอ แล้วข้าจะรีบตามไป”

หากพานางไปด้วย ความเร็วของพวกเขาก็จะต้องลดลง เช่นนี้ก็มีแต่จะเป็นภาระให้พวกเขาเพิ่มก็เท่านั้น

บนทุ่งหญ้านี้เต็มไปด้วยอันตราย เพราะสัตว์ป่าสามารถโผล่ออกมาได้ทุกที่ทุกเวลา คนเพียงเท่านี้จะปกป้องนางได้อย่างไรกัน?

เวลานี้เซี่ยวั่งซูเริ่มไม่มีสติแล้ว

จื่อฮุ่ยเห็นท่าไม่ดี จึงเอาหลังมือแตะที่หน้าผากของนาง “แย่แล้ว องค์หญิงมีไข้!”

ร่างกายที่เดิมก็บอบบางอยู่แล้ว เดินทางมานานเพียงนี้ ทั้งถูกลมพัด ทั้งโมโห จะทนไหวได้อย่างไร!?

ร่างกายที่เดิมมีชางฉีคอยประคบประหงม ทว่าเพียงพริบตาก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว

แต่บนทุ่งหญ้านี้จะไปหาสมุนไพรที่ใดกัน พวกอาเอ่อร์ไท่ก็ไม่รู้เรื่องนี้

ขณะที่จื่อฮุ่ยกังวลจนเกือบจะร้องไห้ออกมาเต็มที ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้ากระชั้นชิดเข้ามา!

ด้วยพิษไข้ เวลานี้เซี่ยวั่งซูจึงมีอาการสะลึมสะลือ สุดท้ายเมื่อถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนที่คุ้นเคย จึงรู้สึกวางใจและหลับตาลง

อ้อมกอดนั้นอบอุ่นและมั่นคงยิ่งนัก แต่ลำคอของนางราวกับมีก้อนหินก้อนหนึ่งติดอยู่ มีคนป้อนยาให้นาง มีคนเช็ดตัวให้นาง และมีคนคุยกับนางตลอดเวลาอีกด้วย

เปลือกตาของนางหนักอึ้ง นางอยากจะลืมตาแต่ก็ลืมไม่ขึ้น

“ดวงจันทร์น้อย”

นางจำได้ว่าเป็นเสียงของชางฉี ราชาหมาป่าบนทุ่งหญ้าของนาง แต่นางเหนื่อยเหลือเกิน

ตอนเด็กร่างกายของนางก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว เมื่อล้มป่วยขึ้นมาต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนกว่าจะดีขึ้น

นางยังคงได้กลิ่นยาที่ผสมกับลมหายใจ ทว่าจิตสำนึกของนางนั้นสับสนเป็นอย่างมาก

สุดท้ายนางก็สามารถลืมตาขึ้นมาได้ ก่อนจะเห็นภาพของชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง และดวงตาที่ลึกโหลแดงก่ำเพราะอดนอน

คงเป็นเพราะนางตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว เมื่อสบตากันเขาจึงยังไม่ได้สติ

“ดวงจันทร์น้อย!?

ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!” ชายหนุ่มกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน ด้วยแรงมหาศาลจนนางเกือบจะหายใจไม่ออก

โชคดีที่ไม่นานเขาก็ปล่อยนางลง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ยังรู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?”

เซี่ยวั่งซูมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองยังอยู่ในกระโจม จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ข้าสลบไปนานเพียงใดอย่างนั้นหรือ?”

เสียงของนางเบาหวิว จนเขาแทบจะไม่ได้ยิน

ชายหนุ่มดวงตาแดงก่ำ กุมมือเล็กของนางเอาไว้ ก่อนจะจูบนางครั้งแล้วครั้งเล่า “เจ้าฟื้นก็ดีแล้ว หมอบอกว่าหากเจ้ายังไม่ฟื้นอีกละก็คงท่าไม่ดีแน่”

ชางฉีพูดถึงตรงนี้ก็กลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อดี

เซี่ยวั่งซูจึงยื่นมือออกไป แล้วเบียดตัวเข้าหาเขา

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันอีก แต่ความรักที่พวกเขามีต่อกันนั้นกลับแนบแน่นยิ่งนัก ท่ามกลางความเงียบเช่นนี้

“เรื่องของปี้ลี่เก๋อจัดการเรียบร้อยหรือยัง?” เนิ่นนานนางจึงเอ่ยปากถาม

ชางฉีพยักหน้าให้ ก่อนจะนั่งลงบนเตียง กอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน “จัดการหมดแล้ว คนของเผ่าปี้ลี่เก๋อยอมจำนนต่อราชสำนัก ข้าจึงส่งครอบครัวของปี้ลี่เก๋อและข้าวของที่เขาปล้นมาไปให้เมืองชายแดนต้าจิ้นแล้ว และยังได้ส่งของเพิ่มเติมไปให้อีกมากมาย หวังว่าจะสามารถเยียวยาให้กับผู้รอดชีวิตที่เหลือในหมู่บ้านเหล่านั้นได้บ้าง”

ในใจชางฉีรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้นจึงมีความมุ่งมั่นที่จะสร้างเมืองหลวงให้สำเร็จ

เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก

และดวงจันทร์น้อยของเขาก็จะได้ไม่ต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงเพื่อช่วยเขาเช่นนี้อีกแล้ว

“ขอโทษ”

เซี่ยวั่งซูเงยหน้ามองเขา “เหตุใดต้องขอโทษข้าด้วย?”

“เจ้าแต่งมา ข้าไม่ได้ให้เจ้าอยู่…”

“ข้าไม่ชอบฟังคำพูดเหล่านี้” เซี่ยวั่งซูเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้าเท่านั้น แต่ข้าทำเพื่อราษฎรทั้งสองแคว้น ข้าไม่ต้องการให้เจ้าพยายามเพื่อให้ข้ามีชีวิตที่ดีเพียงคนเดียว เพราะข้าเกิดมาสมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว จากการเลี้ยงดูของคนทั้งแคว้น”

นางจับมือเขาเอาไว้แน่น “ชางฉี ความหวังของข้าก็คือความร่วมมือกันของเรา ที่จะทำให้ต้าจิ้นและถู่เจียดีขึ้น ข้าไม่อยากเป็นคนที่พึ่งพิงเจ้าฝ่ายเดียว และข้าจะอุทิศตัวเพื่อช่วยเหลือถู่เจียด้วย เพราะพวกเขาล้วนเป็นราษฎรของข้าด้วยเช่นกัน”

ชางฉีโน้มตัวลงไปจูบนางด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะย้ายมาประทับจูบที่ตาของนาง แต่น้ำตาที่หางตากลับยังคงไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ดวงจันทร์ของข้า ข้าขอยอมจำนนให้เจ้าตลอดไป…

.

.

.

…………….