เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 301 เธอมาทำอะไรที่นี่

บทที่ 301 เธอมาทำอะไรที่นี่

เช้าวันรุ่งขึ้น ซีหนานตื่นแต่เช้าเพื่อไปส่งกวนชิงชิงที่กองถ่าย กองถ่ายที่เขาเสี่ยวซานอยู่ห่างจากเขตเมืองปักกิ่งถึงสามชั่วโมง ทั้งสองคนจึงออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสาง

พอพวกเขาเพิ่งออกไป เยี่ยชิงหวนก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

มองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างข้างนอก เธอคลุมผ้าพันคอขนแกะแล้วลงจากเตียง พอเปิดประตูห้องนอน ก็ถูกอะไรบางอย่างที่ขนฟูนุ่มชนหลังเท้า เธอตกใจเล็กน้อย แต่พอเห็นชัดว่าเป็นอะไร ก็แสดงสีหน้ายินดีทันที แล้วย่อตัวลงลูบมัน

“ตวนจื่อ…”

เสียงของลู่ซือเหยียนดังมาจากปลายระเบียง พอเดินมาใกล้เธอ เสียงก็เบาลง “มันรบกวนคุณนอนหรือเปล่า”

ตวนจื่อคงเป็นชื่อของก้อนขน ‘ฟูนุ่ม’ นี้ ชื่อเหมาะกับตัวจริงๆ เป็นแมวสีส้มอ้วนกลมเหมือนลูกบอล

“นี่เป็นแมวของคุณเหรอ”

“อืม ก็ประมาณนั้น”

เยี่ยชิงหวนเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ

เธอนึกไม่ถึงว่าลู่ซือเหยียนจะเลี้ยงแมว แถมยังเป็นแมวส้มธรรมดาๆ แบบนี้ คิดว่าถ้าเขาจะเลี้ยงแมว ก็น่าจะเป็นพวกแมวเปอร์เซียหรือแร็กดอลล์ พันธุ์ที่ดูหรูหราสง่างาม

แมวส้มนี่ ดูธรรมดาเกินไปหน่อย

“ฉันย้ายมาอยู่ตั้งหลายวันแล้ว แต่ไม่เคยเห็นมันเลย”

ลู่ซือเหยียนพูดเรียบๆ

“เลี้ยงไว้ในห้องตลอด ถ้าชามอาหารเต็มมันก็ไม่ทำเสียงอะไร วันนี้กำลังจะพามันไป จะได้ไม่รบกวนคุณ แต่พอเปิดประตูมันก็วิ่งออกมาซะแล้ว”

“ดูนิสัยดีนะ” เยี่ยชิงหวนพยายามอุ้มแมว แต่เหมือนมันจะรู้ล่วงหน้า มันเอียงหัวหลบมือเธอ แล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอนเธอ มุดใต้เตียงไม่ยอมออกมา

ทั้งสองคนนั่งยองๆ ข้างเตียง มองอยู่นาน เห็นแค่ตาเป็นประกายคู่หนึ่งใต้เตียง ดูกระปรี้กระเปร่ามาก

เยี่ยชิงหวนแต่ก่อนแพ้ขนสัตว์เลยไม่เคยเลี้ยงที่บ้าน แต่เธอชอบแมวหมามาก ตอนนี้จึงตื่นเต้น

“พี่ซือเหยียน ในตู้เย็นมีปลานะ ฉันไปเอามาไหม น่าจะล่อมันออกมาได้”

“ไม่ต้อง ในห้องผมมีอาหารกระป๋อง อยู่ในตู้มุมห้อง”

“งั้นฉันไปเอาเอง”

เยี่ยชิงหวนหมุนตัวไปที่ห้องลู่ซือเหยียนทันที

ห้องของลู่ซือเหยียนเป็นห้องนอนใหญ่ ตอนนี้ประตูไม่ได้ปิด พอเข้าไปก็ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นไม้จันทน์ เย็นสงบเรียบง่าย ในตู้มุมห้องตู้แรกเจออาหารแมวกระป๋องเต็มตู้ ล้วนเป็นของนำเข้า บางยี่ห้อมีตัวอักษรที่เยี่ยชิงหวนอ่านไม่ออก

ตอนหยิบกระป๋อง เธอเห็นกรอบรูปคว่ำอยู่มุมตู้ คิดว่าคงโดนชนล้ม เลยหยิบตั้งขึ้น ถึงได้เห็นคนในรูป

เป็นภาพถ่ายหมู่ หญิงสาวในภาพดูอายุราวยี่สิบต้นๆ อุ้มลูกแมวสีส้มที่ยังไม่ลืมตา ด้านซ้ายมีชายหนุ่มสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ กำลังทำหน้าบึ้งจ้องแมว มีเพียงหญิงสาวที่ยิ้มสดใสให้กล้อง

ที่มุมขวาล่างของรูปถ่ายมีตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมเขียนว่า ‘ครอบครัวตวนจื่อ’

หญิงสาวร่าเริงในรูปถึงแม้จะดูแตกต่างจากผู้หญิงที่ดูเย็นชาและสง่างามในความทรงจำอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอจำได้ว่าอดีตภรรยาของลู่ซือเหยียน

เยี่ยชิงหวนยื่นอาหารกระป๋องแมวให้ลู่ซือเหยียน “อันนี้ใช่ไหม”

“อืม”

ลู่ซือเหยียนเปิดกระป๋อง วางห่างจากใต้เตียงเล็กน้อย รอให้ ‘ตวนจื่อ’ ออกมา แล้วพูดแบบผ่านๆ ว่า

“คุณอย่าไปแตะต้องมันเลย หมอกำชับว่าคนท้องควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับสัตว์ ถึงแม้มันจะตรวจโรคเป็นประจำ โอกาสติดเชื้อจะน้อย แต่มันก็เป็นแค่แมวจรจัด นิสัยเหมือนเจ้าของมัน ดูเชื่องแค่ภายนอกเท่านั้น”

เยี่ยชิงหวนท้องไม่เหมาะกับการนั่งยองๆ นาน เลยนั่งลงที่โซฟาข้างๆ มองลู่ซือเหยียนจากระยะห่างกว่าหนึ่งเมตร แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“เจ้าของตวนจื่อ คือพี่โจววั่นใช่ไหม”

เมื่อชื่อนี้ดังขึ้นในห้องนอน สีหน้าของลู่ซือเหยียนดูเหมือนจะชะงักไปชั่วขณะ

พอดีมีหัวโผล่ออกมาจากใต้เตียง จมูกที่ไวต่อกลิ่นดมๆ อุ้งเท้าทั้งสองข้างยื่นออกมา เดินไปที่กระป๋องอาหาร เพิ่งจะได้เลียแค่คำเดียว ก็ถูกลู่ซือเหยียนจับต้นคอชะตากรรมยกขึ้นมาทันที

ตวนจื่อตาโตทันที นิ่งไม่ขยับเหมือนรูปปั้นหุ่นยนต์ ท้องอ้วนป่องยื่นไปด้านหน้า ดูตลกมาก ปล่อยให้ลู่ซือเหยียนจับใส่กรงแมวทรงอวกาศที่เตรียมไว้แล้ว รูดซิปปิด กักขังเลย

ตวนจื่อรู้ตัวทีหลัง เมื่อเห็นกระป๋องอาหารที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมถูกเก็บไปผ่านกระจกของกรง ก็ตะกายอย่างไม่ยอมแพ้ ส่งเสียงร้อง ‘เมี้ยวๆ’

เยี่ยชิงหวนรู้สึกสงสาร

“พี่ซือเหยียน ปล่อยให้มันกินให้เสร็จก่อนไหม”

“ไม่ต้องสนใจมัน มันควรลดน้ำหนักได้แล้ว อีกอย่างที่ร้านสัตว์เลี้ยงก็มีคนให้อาหารมันอยู่แล้ว” ลู่ซือเหยียนมองนาฬิกาข้อมือ

“ยังเช้าอยู่ คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะ ผมไปก่อนนะ”

พูดจบ เขาก็ถือกรงแมวลงไปชั้นล่าง

เยี่ยชิงหวนยืนอยู่ชั้นบน ได้ยินเสียงคนรับใช้คุยกับลู่ซือเหยียน ได้ยินเขากำชับให้ฆ่าเชื้อบ้านใหม่ทั้งหมด ให้ดูแลตัวเองดีๆ ไม่นานก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์จากลานบ้าน

ในความทรงจำ ลู่ซือเหยียนคนก่อนชอบแกล้งคนมาก ถึงแม้จะเป็นซีอีโอที่รุ่งเรือง เป็นผู้มีอิทธิพลในแวดวงการเงินของปักกิ่งแต่พอถึงเทศกาลเจอพวกเด็กๆ อย่างพวกเขา ก็ยังคงวิจารณ์เย้ยหยันพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ไว้หน้า ไม่เหมือนตอนนี้ที่ช่างเอาใจใส่คนขนาดนี้

พลังชีวิตของคนเราต้องเจอกับคนอีกคนที่จะมาทำลายวิถีชีวิตของคุณ ทำลายหลักการที่คุณคิดว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตลอดชีวิต แม้กระทั่งทำลายโลกทัศน์ของคุณ หลังจากนั้นนานมาแล้ว ในความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เกิดขึ้น คุณก็กลายเป็นคนแบบเดียวกับเขา

นอนต่อไม่ได้แล้ว เยี่ยชิงหวนเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปชั้นล่าง อยู่เป็นเพื่อนป้าอวี้คนรับใช้บ้านตระกูลลู่ เรียนทำอาหารเช้าไปด้วย ด้านหลังในห้องนั่งเล่นกำลังฉายข่าวเช้า

“เมื่อเร็วๆ นี้ คดีฆาตกรรมที่หมู่บ้านหรูฝั่งตะวันออกของปักกิ่งได้คลี่คลายแล้ว ยืนยันตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว หน่วยสืบสวนอาชญากรรมและสำนักงานอัยการได้รวบรวมหลักฐานและยื่นฟ้องคดี คดีนี้จะไม่เปิดการพิจารณาคดีต่อสาธารณะ กำหนดเวลาขึ้นศาลคือวันที่ 23 เวลาบ่ายสองโมง…”

เรื่องคุณปู่เส้าถูกฆ่าตายในปักกิ่งเป็นที่ฮือฮามาก ถึงแม้ตระกูลเส้าจะพยายามปิดบัง แต่ก็ยากที่จะห้ามปากคน ประกอบกับเรื่องที่ลู่ซือเหยียนพาคนไปก่อเรื่องในงานศพ ถึงแม้จะไม่เปิดการพิจารณาคดีต่อสาธารณะ แต่เรื่องหลี่เหมยลี่มีชู้และฆ่าคนก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองแล้ว

สีหน้าที่ผ่อนคลายของเยี่ยชิงหวนค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น เส้าอวิ่นเฉินคงไม่สืบต่อแล้ว มีดที่แทงคุณปู่ยังไม่มีความคืบหน้าเลยแท้ๆ แต่กลับจะขึ้นศาลแล้ว เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขายังไม่ยอมสงสัยเลยว่านี่เกี่ยวข้องกับหมอหลานหรือ

จู่ๆ กริ่งประตูก็ดังขึ้น ป้าอวี้ไปเปิดประตู สักพักก็ได้ยินเสียงป้าหยู่จากหน้าประตู

“คุณเยี่ย มีคนมาหาข้างนอก บอกว่านามสกุลมู่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เยี่ยชิงหวนก็ชะงักไป

ในสวนของคฤหาสน์ มู่หว่านสวมชุดทหารที่รีดจนเรียบกริบ กำลังพินิจพิจารณาดอกคาเมเลียในสวน เหมือนกับตอนที่พบกันครั้งแรกไม่มีผิด

เยี่ยชิงหวนเหลียวมองไปด้านหลังของเธอ แต่ไม่เห็นเงาของเส้าอวิ่นเฉิน

“คุณมาทำไม”

มู่หว่านหันกลับมา แล้วยิ้มพลางพูดกับเธอ

“ฉันนึกว่าคุณจะไม่ยอมพบฉันเสียอีก”