เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 295 ใครสั่งให้เธอลงมือ
บทที่ 295 ใครสั่งให้เธอลงมือ
มู่เฟิงเข้าไปชงชาในครัว ขณะที่ตำรวจสามนายนั่งล้อมวงอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก คนหนึ่งจดบันทึก อีกคนบันทึกเสียงและถามคำถามเสริม แต่คนที่ถามหลักคือสารวัตรเฉิน
“สถานการณ์คร่าวๆ พวกเราก็ทราบจากบันทึกคำให้การเมื่อวานแล้ว แต่ยังมีรายละเอียดบางอย่างที่พวกเราสงสัยและอยากถามคุณนายตระกูลตระกูลเส้า”
“เชิญถามได้เลย”
“คุณบอกว่าตอนที่คุณไปถึงบ้านตระกูลเส้า คุณปู่ล้มลง คุณรีบเข้าไปปฐมพยาบาล นั่นหมายความว่าตอนที่คุณไปถึง คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม”
“ใช่”
“แล้วท่านยังมีสติไหม รู้สึกตัวดีหรือเปล่า”
เยี่ยชิงหวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยังมีสติอยู่”
“แล้วมีอาการผิดปกติอะไรไหม”
“ท่านพูดออกมา”
“พูดว่าอะไร”
“ท่านบอกว่าคนที่ทำร้ายท่านคือมู่หว่าน”
สารวัตรเฉินมองซ้ายมองขวา เจ้าหน้าที่จดบันทึกรีบจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ ตำรวจอีกนายที่นั่งด้านซ้ายรีบถามต่อ “มู่หว่านคือใคร”
เยี่ยชิงหวนสูดหายใจลึก
“ลูกศิษย์ของคุณปู่ปัจจุบันเป็นรองหัวหน้าหน่วยรบพิเศษเหยี่ยวสีครามเขตรบปักกิ่ง”
ทั้งสามคนมองหน้ากัน
“…”
หลังจากถามคำถามทั้งหมดที่ต้องถามแล้ว สารวัตรเฉินก็พาคนของเขากลับ
“ขอบคุณคุณนายที่ให้ความร่วมมือในวันนี้”
“ไม่เป็นไร”
เยี่ยชิงหวนส่งพวกเขาถึงประตู แล้วถามว่า “ถ้าไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่ามู่หว่านเป็นฆาตกร พวกคุณก็ไม่สามารถกักตัวเธอได้ใช่ไหม”
“ตามกฎแล้ว เราต้องกักตัวไว้ชั่วคราว แค่คุณในฐานะพยานยืนยันว่าคุณปู่บอกก่อนตายว่าเธอเป็นฆาตกร พวกเราก็จะควบคุมตัวเธอในฐานะผู้ต้องสงสัยชั่วคราว ที่จริงคุณนายก็ต้องไปกับพวกเราด้วย แต่เนื่องจากคุณตั้งครรภ์ จึงพักรักษาตัวที่บ้านได้ แต่ในช่วงนี้คุณไม่สามารถออกจากปักกิ่งได้”
“ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอไม่ได้สนใจเรื่องที่ตัวเองจะออกจากปักกิ่งได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอสนใจคือมู่หว่านจะถูกกักตัวหรือไม่
เมื่อคุณปู่กล่าวหามู่หว่านก่อนตาย ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร การให้ตำรวจควบคุมตัวมู่หว่านไว้สอบสวนชั่วคราวก็เป็นมาตรการที่ปลอดภัยที่สุด ถ้าหากเป็นความจริง การปล่อยให้มู่หว่านอยู่ข้างๆ เส้าอวิ่นเฉินต่อไป เธอไม่อาจจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
หลังจากส่งตำรวจกลับไปแล้ว เมื่อกลับเข้าบ้านก็เห็นมู่เฟิงยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร กำลังมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ พี่มู่หว่านมีเรื่องอะไรกับคุณ คุณถึงได้ใส่ร้ายเขาแบบนี้”
ความสัมพันธ์ระหว่างมู่เฟิงกับมู่หว่านดีมาก เรื่องนี้เข้าใจได้
เยี่ยชิงหวนก็ไม่ได้คิดจะให้มู่เฟิงเชื่อในสิ่งที่ตนพูด จึงตอบอย่างขอไปที “ทุกอย่างที่ฉันพูดเป็นความจริง จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ แต่ฉันต้องพูดในสิ่งที่ฉันได้ยินและเห็นมา ง่ายๆ แค่นั้น”
“คุณกำลังเอาเรื่องส่วนตัวมาแก้แค้น”
“มู่เฟิง ถ้าฉันจะแก้แค้น ฉันคงไม่เลือกวิธีโง่ๆ แบบนี้หรอก”
เยี่ยชิงหวนทำสีหน้าจริงจัง ขมวดคิ้วมองมู่เฟิงพลางพูดว่า
“คุณก็รู้จักฉันมานานแล้ว ทหารพิเศษของหน่วยรบพิเศษเหยี่ยวสีครามไม่ใช่พวกหัวชนฝา คุณรับประกันได้หรือว่าคนดีจะเป็นคนดีไปตลอดชีวิต อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้บอกว่ามู่หว่านเป็นฆาตกร ฉันแค่เล่าคำพูดของคุณปู่ ที่เขาพูดถึงมู่หว่าน”
“เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นมู่หว่าน”
มู่เฟิงดื้อดึงมาก ไม่ยอมรับคำพูดของเยี่ยชิงหวนเลย “ถ้าคุณยังใส่ร้ายพี่มู่หว่านแบบนี้ ฉันคงอยู่ดูแลคุณต่อไปไม่ได้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยชิงหวนก็ขมวดคิ้ว เดินไปที่ประตูแล้วเปิดประตูที่เพิ่งปิดออกทันที
“คุณออกไปได้เลยตอนนี้”
เธอก็เป็นคนมีอารมณ์เหมือนกัน ไม่ยอมรับการข่มขู่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด
มู่เฟิงทำหน้าบึ้ง “จะไปก็ไป”
พูดจบ เธอก็หยิบเป้สะพายหลังแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ปิดประตูลง ภายในบ้านก็เงียบสงัดลงทันที ว่างเปล่า
แบบนี้ก็ดี คนที่ไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูดก็ไปหมดแล้ว หูก็จะได้สงบ
อีกด้านหนึ่ง หลังจากออกมาจากวิลล่า มู่เฟิงก็ตรงไปที่เขตทหาร
แท็กซี่จอดที่เชิงเขา บอกว่าบนเขาเป็นเขตทหารไม่อนุญาตให้รถเข้าไปตามใจชอบ ไม่ว่ามู่เฟิงจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมขับขึ้นไป
“คุณผู้หญิง อย่ามาทำให้ผมลำบากใจเลย ก่อนหน้านี้มีคนขับแท็กซี่ตายอยู่บนนั้น ผมว่าคุณก็อย่าขึ้นไปเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายยังไง”
“พูดเหลวไหล นี่มันปักกิ่งเขตทหารนะ ใครจะกล้าฆ่าคนบนเขา”
“ก็ไม่แน่ บางทีอาจจะเป็นคนในเขตทหารฆ่าก็ได้ ข้างบนนั้นไม่มีใครกล้าจัดการหรอก”
“คุณพูดอะไรน่ะ นี่คุณกำลังใส่ร้ายทหารนะ”
“คุณจะลงหรือไม่ลงกันแน่”
คนขับรถเร่งเร้าอย่างหงุดหงิด
มู่เฟิงรู้สึกโมโหจนแทบระเบิด
“จะลงก็ลงสิ ฉันก็ไม่อยากนั่งรถคุณเหมือนกัน”
พูดจบเธอก็สะพายกระเป๋าลงจากรถ เดินเท้าขึ้นเขาไป
พวกคนขับแท็กซี่นี่ชอบปล่อยข่าวลือกันจริงๆ ถ้าบนเขามีคนตายจริง จะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีข่าวออกมาเลย ยิ่งเป็นเขตทหารแบบนี้ มีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด ใครจะกล้าก่อเรื่องที่นี่
ถนนขึ้นเขาไกลเกินไป มู่เฟิงจึงลัดเลาะขึ้นไปทางดินบนภูเขาแทน หิมะบนเขายังไม่ละลาย เดินลำบากอยู่บ้าง แต่สำหรับทหารหน่วยพิเศษที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีแล้ว มันเป็นเรื่องง่ายมาก
ไม่นานเธอก็ปีนมาได้ครึ่งทาง มาถึงทางลาดกลางเขา
ต้นไม้เขียวชอุ่มปกคลุมทั่วยอดเขา ไป๋เสวี่ยส่งไอเย็นหลังหิมะตกกระจายไปทั่ว มีสายน้ำไหลเชี่ยวผ่านระหว่างภูเขา หลังจากข้ามลำธารเล็กๆ เธอได้ยินเสียงคนแว่วๆ เงยหน้าขึ้นมองเห็นกระท่อมไม้ของคนเฝ้าป่าซ่อนอยู่ในป่า ข้างในมีไฟสว่าง
“ใครสั่งให้คุณลงมือ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ค่อยๆ วางแผน”
เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยทำให้มู่เฟิงใจหายวาบ เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปที่มุมกระท่อม แนบหูฟัง
ข้างในมีชายหญิงสองคน
“คนแก่คนนั้นหมดลมหายใจแล้ว ถึงช่วยกลับมาได้ก็เป็นอัมพาตครึ่งตัว ฉันแค่ส่งเขาไปสู่สุขคติเร็วขึ้นเท่านั้น อีกอย่างคุณปู่ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของคุณนะ”
“คุณทำเพื่อตัวเอง คุณปู่ตาย นี่มันแค่การกระทำที่เป็นการตีงูให้กระดก”
“น้องสาวที่รัก วางใจเถอะ หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ผู้หญิงที่คุณเกลียดที่สุดคนนั้น อย่างแย่ก็ยังมีผู้หญิงโง่คนนั้นรองรับ ไม่มีทางสืบมาถึงตัวคุณหรอก”
“งั้นฉันต้องขอบคุณคุณสินะ”
“แน่นอน…”
“อย่าแตะตัวฉัน”
“ยังไง ไม่เจอกันไม่กี่วัน ลืมบทเรียนครั้งก่อนแล้วเหรอ”
เสียงฉีกกระชากดังมาจากในกระท่อม เร่าร้อนแต่ก็ชวนขนลุก
มู่เฟิงหน้าซีด ชั่วขณะนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตอนหมุนตัวเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้า
เสียง “แครก” ดังกังวานในป่า
“ใครน่ะ!”
ประตูกระท่อมถูกผลักเปิดเกือบจะในทันที ชายหญิงวิ่งออกมาในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
มู่เฟิงตอบสนองเร็ว หลังจากเหยียบกิ่งไม้ก็รีบคว้ากิ่งไม้แล้ววิ่งสุดชีวิตไปทางถนนใหญ่
“เป็นมู่เฟิง”
เห็นเงาร่างคนนั้น สายตาของมู่หว่านเปลี่ยนไป เกือบจะในทันทีที่สีหน้าซีดขาว กำลังจะไล่ตามแต่โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากเส้าอวิ่นเฉิน
ชายที่อยู่ข้างกายเธอสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ ใบหน้าที่ดูคล้ายผู้หญิงนั้นดูอ่อนช้อยผิดปกติ เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่มู่เฟิงหลบหนีไป แล้วหัวเราะเยาะเย้ย
“ไปทำงานของคุณเถอะ ที่นี่ปล่อยให้ฉันจัดการก็พอแล้ว แค่เหยื่อตัวเล็กๆ เท่านั้นเอง”
เสียงอันเยือกเย็นดังก้องไปพร้อมกับสายลมหนาวในป่าทึบ ส่งเสียงสั่นไหวไปทั่ว
Comments for chapter "บทที่ 295 ใครสั่งให้เธอลงมือ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
