เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 292 ระวัง มีคนจะทำร้ายเขา
บทที่ 292 ระวัง มีคนจะทำร้ายเขา
นาฬิกาแขวนรุ่นเก่าในห้องรับแผกชั้นหนึ่งเพิ่งตีบอกเวลาแปดโมงเช้า ในบ้านเหลือเพียงป้าโจวคนเดียว
หลังจากเส้าอวิ่นเฉินย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเส้าเพราะคุณปู่รู้สึกว่าในบ้านมีคนมากเกินไปเสียงดัง จึงปลดคนรับใช้ของตระกูลเส้าออกไปเกือบครึ่ง แม่บ้านที่พักอาศัยในบ้านนอกจากป้าโจวแล้ว เหลือเพียงแม่ครัวหนึ่งคนและแม่บ้านทำความสะอาดอีกหนึ่งคน
หลี่เหมยลี่ทรุดตัวลงนั่งบนบันได จ้องมองลงไปด้านล่างบันไดอย่างเหม่อลอย คุณปู่เส้านอนหงายอยู่ แขนขาทั้งสองข้างกระตุกเป็นจังหวะ ริมฝีปากขยับราวกับจะขอความช่วยเหลือ แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย
ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวอาละวาดอยู่ในลานคฤหาสน์ตระกูลเส้าลมหนาวพัดต้นการบูรโอนเอนไปมา หัวหน้าคนรับใช้โจวเพิ่งจากไปไม่นาน ในลานบ้านว่างเปล่าไร้ผู้คน
เสียงเครื่องยนต์หยุดลงนอกรั้ว ในห้องโดยสารรถยนต์ มู่เฟิงกวาดตามองมาตรวัดน้ำมัน เอียงหน้ามองไปทางที่นั่งข้างคนขับพูดว่า
“คุณเข้าไปก่อนเถอะ รถน้ำมันหมด ผมขอไปเติมน้ำมันก่อน”
“ได้”
เยี่ยชิงหวนลงจากรถ ท้องยังไม่ถึงสี่เดือน ดูรูปร่างยังไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่สวมเสื้อผ้าหนากว่าฤดูหนาวทุกปีมาก เสื้อขนเป็ดสีขาวห่อหุ้มเธอจนดูเหมือนบะจ่างสีขาวลูกหนึ่ง
เพราะเป็นฤดูหนาว สวนในคฤหาสน์จึงไม่จำเป็นต้องตกแต่ง คนสวนก็ลาพักร้อนกลับบ้านไปก่อน ทั้งสวนดูโดดเดี่ยวเหงาหงอย
“ป้าโจว…”
เยี่ยชิงหวนเห็นประตูเปิดอยู่ จึงเรียกชื่อป้าโจวพลางเดินเข้าบ้าน แต่ไม่มีใครตอบรับ
เธอเปลี่ยนรองเท้าแตะที่ทางเข้า วางของบำรุงที่นำมาไว้บนพื้น แล้วเดินเข้าไปในบ้าน
“ป้าโจว…”
ในบ้านว่างเปล่า หน้าต่างและประตูทั้งสี่ด้านเปิดอยู่ ลมเย็นพัดผ่านห้องโถง แทบจะเย็นกว่าข้างนอกเสียอีก เยี่ยชิงหวนขมวดคิ้ว
อากาศหนาวขนาดนี้ทำไมไม่ปิดหน้าต่างประตู
ขณะที่กำลังมองไปรอบๆ หางตาเหลือบผ่านโซฟาไปทางบันได จู่ๆ ก็เห็นมือข้างหนึ่งสั่นระริกยื่นออกมาจากหลังโซฟา
สีหน้าเยี่ยชิงหวนเปลี่ยนไป รีบเดินเร็วๆ ไปดูทันที
“คุณปู่”
เธอร้องอุทานออกมา แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
หลังโซฟา คุณปู่เส้านอนขวางอยู่บนพื้น มีดผลไม้ปักตรงหน้าอกเสื้อจงซานสีเทา ใต้ร่างเป็นแอ่งเลือด ตอนนี้ยังคงไหลไม่หยุด
เมื่อเห็นเธอ คุณปู่เบิกตากว้าง ราวกับใช้แรงทั้งหมดในร่างยื่นแขนมาหาเธอ
เธอรีบวิ่งเข้าไป คุกเข่าลงข้างๆ ตัวท่านอย่างทำอะไรไม่ถูก
“คุณปู่ อย่ากลัวนะคะ หนูจะโทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้ หนูจะโทรเดี๋ยวนี้”
เธอล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋า แต่กลับถูกคุณปู่คว้ามือไว้
“บอกอวิ่น…อวิ่นเฉิน…มี…มีสายลับ…จะ…จะทำร้ายเขา…”
“คุณอย่าพูดเลย ฉันจะรีบโทรเรียกรถพยาบาล”
เยี่ยชิงหวนหน้าซีดขาว ในความตื่นตระหนกถึงกับกดเบอร์ฉุกเฉินผิดหลายครั้ง
“ฮัลโหล ที่นี่หมู่บ้านจินสุ่ยหยวน…เร็ว เร็วเข้า…รีบมาด้วย”
วางสายแล้วโยนมือถือทิ้งไว้ข้างๆ เธอมองมีดที่ปักอยู่ที่หน้าอกของคุณปู่ในหัวรีบนึกถึงวิธีห้ามเลือดที่เคยจำได้ แม้จะจำขั้นตอนได้ดี แต่ในความเป็นจริงนี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญกับเหตุการณ์แบบนี้ จึงตื่นตระหนกไม่หยุด
ลมหายใจของคุณปู่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ รถพยาบาลก็ยังไม่มา เธอกัดฟันฝืนใจลงมือ ตามความทรงจำหาจุดเส้นเลือดแดงที่หัวใจแล้วกดห้ามเลือด
คงจะกดผิดจุด เลือดพุ่งออกมาใส่หน้าเธอทันที ในความตกใจ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น กว่าจะสงบสติได้ ลองอีกสองครั้งถึงหาจุดห้ามเลือดที่ถูกต้องได้
“คุณปู่ อดทนไว้นะคะ รถพยาบาลกำลังจะมาแล้ว”
เสียงของคุณปู่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ
“บอกอวิ่นเฉิน ต้อง…ต้องระวัง ระวัง…”
“ระวังใครคะ”
“ระวัง…มู่หว่าน…”
พอได้ยินชื่อนี้ เยี่ยชิงหวนหน้าซีดขาว “เธอคนนั้นทำร้ายคุณปู่เหรอคะ”
ดวงตาของคุณปู่พร่าเลือน ลมหายใจค่อยๆจางหายไปจากใบหน้า ดวงตาที่มัวหม่นไม่อาจตอบคำถามใดๆของเธอได้อีก ได้แต่ใช้แรงสุดท้ายที่เหลือพูดชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมา
“มู่หว่าน”
เธอไม่ได้ฟังผิด มันคือมู่หว่าน
“กรี๊ด!”
จู่ๆก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากประตู พร้อมกับเสียงถุงตกพื้น แทงแก้วหูเยี่ยชิงหวนจนมึนงง
พอหันไปมองก็เห็นป้าโจวมองเธอด้วยสีหน้าตกใจ ข้างๆ มีถุงผักสองถุงที่ตกอยู่ มันฝรั่งหลายลูกกลิ้งออกมาจากถุงพลาสติก กลิ้งมาจนถึงเท้าของเธอ
“คุณนายคุณ…คุณ…ฆ่าคน”
พอได้สติ ป้าโจวตกใจสุดขีด กรีดร้องว่า ‘ฆ่าคน’ แล้ววิ่งออกไป
เหลือแค่เยี่ยชิงหวนคนเดียวที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น คราบเลือดบนเสื้อขนเป็ดสีขาวช่างน่าสยดสยอง หลังจากแน่ใจว่าคุณปู่ไม่มีชีพจรแล้ว เธอค่อยๆปล่อยมือที่แข็งทื่อชาไปหมด สมองว้าวุ่นไปหมด
คุณปู่ของเส้าอวิ่นเฉินตายแล้ว ต่อหน้าเธอ
“ชื่อ”
“เยี่ยชิงหวน”
ในห้องสอบสวนส่วนตัวของสถานีตำรวจ หลังจากเยี่ยชิงหวนแจ้งหมายเลขบัตรประชาชนของเธอ ตำรวจที่รับผิดชอบการสอบสวนก็ค้นพบข้อมูลทั้งหมดของเธอในฐานข้อมูล อาจเป็นเพราะเห็นประวัติอาชญากรรมเมื่อสี่ปีก่อนที่เธอเคยฆ่าคนและติดคุก ตำรวจวัยกลางคนคนนั้นขมวดคิ้วแน่น และเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นไม่สุภาพ
“พูดมาสิ เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมถึงฆ่าคนอีก”
“ฉันไม่ได้ฆ่าใคร”
“มีทั้งหลักฐานและพยานวัตถุ บนอาวุธก็มีลายนิ้วมือของคุณ คุณยังจะแก้ตัวอะไรอีก”
เยี่ยชิงหวนมองตำรวจคนนั้นด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง และถามกลับไปว่า
“ถ้าคุณบอกว่าป้าโจวเป็นพยานบุคคล ฉันมีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยในความเป็นมืออาชีพของคุณ เพราะฉันเป็นคนเรียกรถพยาบาล ฉันเป็นผู้พบเห็นคนแรก และฉันเรียนแพทย์มา เมื่อเห็นสถานการณ์ปฏิกิริยาแรกคือห้ามเลือด การที่มีลายนิ้วมือฉันบนมีดมันมีปัญหาตรงไหน แค่นี้พวกคุณก็ตัดสินว่าฉันเป็นฆาตกรแล้วเหรอ”
“ปากเก่งนักนะ รอผลชันสูตรศพกับผลสอบสวนเพิ่มเติมออกมา คุณก็คงแข็งข้อไม่ได้แล้ว คนแบบคุณฉันเจอมามากแล้ว ยอมรับผิดไปจะได้ลดหย่อนโทษ”
“คนแบบคุณฉันก็เจอมามากเหมือนกัน รับเงินเดือนประจำในระบบราชการแต่ทำงานไปวันๆ ไม่ได้ตั้งใจจะสืบคดีจริงๆ หลังคดีจบ ทนายฉันจะฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท”
“อะไรนะ”
ตำรวจคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ตบโต๊ะพูดว่า
“คุณกำลังขู่ใครกันแน่ คุณคิดว่าฉันไม่ได้สืบสวนอะไรเลยแล้วมานั่งคุยเล่นกับคุณงั้นเหรอ ช่วงนี้คุณมีปัญหากับตระกูลเส้าไม่ใช่หรือ จากการสอบสวนพบว่า เมื่อวานตอนเที่ยงผู้ตายยังไปที่ที่พักของคุณด้วย”
“แล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกับคดีฆาตกรรมวันนี้”
“เมื่อวานคุณมีปะทะกับผู้ตาย รวมกับช่วงนี้ทุกคนในตระกูลเส้ากีดกันคุณทำให้คุณแค้นใจ เลยเกิดความคิดที่จะฆ่า”
เมื่อได้ยินการคาดเดาที่ไร้มูลเช่นนี้ เยี่ยชิงหวนก็หมดความอดทนสุดท้าย เธอเหลือบมองตำรวจที่ไร้ความสามารถคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วไม่พูดอะไรอีก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามา”
“ท่านตำรวจ คนของตระกูลเส้ามารับเยี่ยชิงหวนแล้วครับ”
“รับอะไรกัน เธอเป็นผู้ต้องสงสัยนะ”
ตำรวจหนุ่มที่เข้ามาได้ยินแล้วสีหน้าเก้อเขิน พูดอย่างลำบากใจว่า
“ท่านตำรวจ นายทหารผู้ช่วยของคุณเส้าจากปักกิ่งเขตทหารมาประกันตัวด้วยตัวเองครับ”
Comments for chapter "บทที่ 292 ระวัง มีคนจะทำร้ายเขา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
