เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 290 ทำไมถึงเหมือนผู้หญิงเลวทิ้งคนรัก

บทที่ 290 ทำไมถึงเหมือนผู้หญิงเลวทิ้งคนรัก

“พูดตามตรงนะ เธอคิดยังไงกับเรื่องนี้ ฉันเห็นว่าเหวินอี้ไป๋คนนั้นจริงจังกับเธอมากนะ ถ้าตอนนี้เขารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ฉันกล้าพนันเลยว่าเขาต้องรีบซื้อตั๋วเครื่องบินมาที่นี่แน่ๆ”

พอได้ยินแบบนั้น เยี่ยชิงหวนรีบห้ามทันที

“กวนชิงชิงเธออย่าเพิ่งคลั่งไปหน่อยเลย ถ้าเขามาที่นี่สถานการณ์จะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม”

“มันก็แย่อยู่แล้วล่ะ ถ้าเขารู้ว่าเธอแต่งงานกับคนอื่นแล้ว แถมยังท้องด้วย เก้าในสิบส่วนเขาต้องพังพินาศแน่”

เยี่ยชิงหวนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จึงพูดแทรกขึ้นมา

“ทำไมเธอพูดเหมือนฉันเป็นผู้หญิงเลวที่ทิ้งคนรักแบบนั้นล่ะ”

“ก็ไม่ใช่หรือไง”

“ฉัน…”

“ไม่ต้องอธิบายหรอก ตอนนั้นเขาก็แค่ปิดบังเธอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง แถมมันก็สมเหตุสมผลด้วย แต่เธอดันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ พูดตามตรงเรื่องนี้ฉันเข้าข้างเหวินอี้ไป๋นะ”

“ฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ กวนชิงชิงเธอเป็นเพื่อนใครกันแน่”

“ฉันช่วยคนที่ถูก ไม่ได้ช่วยเพราะสนิทนะ”

“วันนี้เธอโทรมาแค่จะมาทำให้ฉันโมโหใช่ไหม”

“ก็ประมาณนั้นแหละ ใครใช้ให้เธอเข้าโรงพยาบาลแล้วไม่บอกฉันล่ะ ถือโอกาสด่าเธอซะหน่อยเพื่อระบายความแค้นในใจฉันน่ะ”

“ฉันจะวางสายแล้วนะ”

เสียงของกวนชิงชิงทางปลายสายฟังดูใจเย็นมาก พูดอย่างช้าๆ ว่า

“เหวินอี้ไป๋เพิ่งส่งอีเมลกรณีศึกษาการฟื้นฟูใหม่มาให้ฉันเมื่อเช้านี้เอง เธอไม่เอาหรือ”

เยี่ยชิงหวนรีบตอบกลับทันที

“เอาสิ แน่นอน”

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์มีเสียงดิ๋งดังขึ้น แสดงอีเมลที่กวนชิงชิงส่งต่อมาให้โดยตรง นอกจากเนื้อหาเกี่ยวกับกรณีศึกษาการฟื้นฟูแล้ว ยังมีคำแนะนำในการรักษาจากเหวินอี้ไป๋แนบมาด้วย ที่ท้ายสุดมีประโยคหนึ่งที่ทำให้เยี่ยชิงหวนชะงักไปเล็กน้อย

“อีกไม่นานผมอยากกลับประเทศ ไปเยี่ยมชิงเฉิง”

เหวินอี้ไป๋ไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ที่บอกว่าจะมาเยี่ยมนั้น แน่นอนว่าไม่ใช่มาเยี่ยมตัวเธอ แต่เป็นการมาเยี่ยมป้ายหลุมศพที่ว่างเปล่าในสุสานต่างหาก

แม้กวนชิงชิงจะไม่พูด แต่ตลอดหลายปีมานี้เธอก็รู้สึกผิดต่อเหวินอี้ไป๋มาตลอด ถึงแม้การเลิกรากันครั้งนั้นจะเป็นเพราะเหวินอี้ไป๋ก็ตาม แต่ในช่วงความรักนั้น เธอก็เป็นฝ่ายที่วีนจนฟ้าดินจริงๆ ส่วนเหวินอี้ไป๋นิสัยดี เขาให้อภัยเธอแทบจะไม่มีขีดจำกัด

คงเป็นเพราะคนที่ได้รับความรักมากเกินไปมักจะทำอะไรตามใจ ดังนั้นตอนที่เธอเลิกกับเขา เธอถึงได้อาละวาดหนักขนาดนั้น

หลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เยี่ยชิงหวนถอนหายใจเงียบๆ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตระกูลกู้เมื่อปีที่แล้วนั้นใหญ่หลวงเกินไป มีหลายเรื่องที่เธอไม่มีเวลาได้คิดมาก ตอนนี้ก็เช่นกัน บางเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไป แม้จะยากที่จะปล่อยวางแต่ในที่สุดก็ต้องปล่อยวาง

ณ สนามฝึกปักกิ่งเขตทหารลมหนาวพัดกระโชก แต่ไม่ได้ลดทอนความองอาจของกองทัพแต่อย่างใด

เส้าอวิ่นเฉินในชุดทหารที่ดูภูมิฐานยืนอยู่บนแท่นฝึก มองลงมายังสนามฝึกทั้งหมด แม้ไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียง เสียงปราศรัยอันดังกังวานก็ยังก้องกังวานท่ามกลางสายลมเย็น ชัดเจนทุกคำ

รถจี๊ปทหารคันหนึ่งจอดที่ขอบสนามฝึก รองผู้บัญชาการซุนลงจากรถแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามา

“ท่านผู้บัญชาการ”

หลังทำความเคารพทางทหารแล้ว เขาก้าวยาวๆ เข้าไปข้างๆเส้าอวิ่นเฉิน”ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ ทางฝั่งตระกูลเยี่ยจ้าวเหม่ยหลิงและเยี่ยเซียงซือแม่ลูกถูกกักตัวแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด ด้วยมูลค่าการโจรกรรมที่สูง พวกเธอจะถูกตัดสินจำคุก 5-7 ปี”

เส้าอวิ่นเฉินสีหน้าเย็นชา “แค่ 5-7 ปีเท่านั้นเองหรือ”

“นี่คือของที่เอากลับมาได้ครับ”

รองผู้บัญชาการซุนยื่นกล่องเครื่องประดับสองกล่องให้เส้าอวิ่นเฉิน

“ตอนที่ผมไปเอาของ แม่ลูกคู่นั้นไม่ยอมส่งมอบ สุดท้ายต้องค้นหาจนเจอในตระกูลเยี่ยเครื่องประดับอื่นๆ พวกเขาขายไปแล้ว เหลือแค่สองชิ้นนี้ที่ราคาประเมินสูงเกินไป พวกเธอโลภมากเลยยังไม่ได้ขายออกไป”

เส้าอวิ่นเฉินรับกล่องมา ใบหน้าราวกับปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง เย็นชาอย่างยิ่ง

“บอกตระกูลเยี่ยว่า ถ้าของที่พวกเขาเอาไปไม่สามารถส่งคืนมาได้ครบทุกชิ้น จ้าวเหม่ยหลิงแม่ลูกก็ต้องอยู่ในคุกไปทั้งชีวิต”

แม้เส้าอวิ่นเฉินจะไม่ค่อยยิ้มหรือหัวเราะ แต่สีหน้าที่ดูมืดหม่นเช่นนี้ก็หาได้ยาก รองผู้บัญชาการซุนรู้สึกสะท้านในใจ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ครับ ผมจะแจ้งให้ทราบ”

หลังตอบรับแล้ว เขามองตามสายตาของเส้าอวิ่นเฉินเห็นฉินอู่เดินไปที่สนามฝึก

“ท่านผู้บัญชาการ ฉินอู่เพิ่งกลับมาก็ให้เธอเข้าร่วมกองกำลังสำรอง เธอจะปรับตัวได้หรือครับ”

“เธอเป็นมือปืนซุ่มยิงโดยกำเนิด ไม่จำเป็นต้องมีช่วงปรับตัว”

ขณะนั้น เสียงยิงเป้าในสนามฝึกดังสลับกันไปมา เสียงปืนก้องกังวานในทุ่งโล่ง ทหารที่นอนราบกับพื้นเปลี่ยนคนยิงเป็นแถวๆ อย่างเป็นระเบียบ ร่างอันงดงามยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ท่วงท่าสง่างามสูงโปร่ง

“หยุดก่อนทุกคน” มู่หว่านเห็นร่างของฉินอู่จากระยะไกล จึงให้หยุดการฝึกยิงชั่วคราว สั่งให้ทุกคนเข้าแถว

“นี่คือครูฝึกยิงปืนคนใหม่ของพวกคุณ”

พูดจบ ทุกคนในสนามฝึกต่างมองหน้ากัน

มู่หว่านมองไปที่ฉินอู่

ฉินอู่เข้าใจความหมาย ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวยืนตัวตรง รองเท้าบู๊ตทหารชิดกันบนพื้นทราย ส้นรองเท้ากระทบกัน เกิดเสียงปะทะ ฝุ่นฟุ้งขึ้นมา เสียงของเธอดังกังวานและกระชับ

“ฉันชื่อฉินอู่พวกคุณเรียกฉันว่าครูฝึกชินก็ได้ ต่อจากนี้ไป ฉันจะเป็นผู้สอนการยิงปืนให้พวกคุณ ไม่ว่าก่อนหน้านี้ใครจะเป็นคนสอน และไม่ว่าพวกคุณจะมีพรสวรรค์แค่ไหน ที่นี่ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ เมื่อฉันบอกว่าเริ่มใหม่ หมายถึงทฤษฎีอาวุธปืนด้วย…”

หลังจากที่พูดจบ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังขึ้นทั่วสนามฝึก

พวกเขาล้วนเป็นทหารกองสำรอง เป็นคนที่มีความสามารถโดดเด่นที่ถูกคัดเลือกมาจากเขตทหารต่างๆ เพื่อมารับการฝึกอบรมที่นี่ ในรุ่นนี้มีคนหัวแข็งอยู่มาก แต่ละคนต่างก็หยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง

“พวกเราไม่เคยได้ยินชื่อคุณมาก่อน แล้วคุณมีดีอะไรมาสอนพวกเรา”

เสียงท้วงติงดังขึ้นจากในกลุ่มคน

มู่หลั่นขมวดคิ้วมองคนที่พูด

“เป่าไห่ พูดกับครูฝึกฉินแบบนี้ได้ยังไง”

ฉินอู่แตะไหล่มู่หลั่นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องพูดอะไร แล้วมองไปที่คนพูดคนนั้น “แค่เรื่องการยิงปืน ฉันมีความสามารถมากพอจะสอนพวกคุณได้”

“…”

ที่แท่นพูดด้านไกล รองผู้บัญชาการซุนรู้สึกเป็นห่วงฉินอู่

“ท่านผู้บังคับบัญชา ฉินอู่เป็นคนตรงๆ ผมเกรงว่าจะควบคุมพวกหัวแข็งพวกนี้ไม่อยู่ จะให้…”

“ไม่จำเป็น เธอมีวิธีจัดการของเธอเอง”

เส้าอวิ่นเฉินมองด้วยสายตาที่สงบนิ่ง “พวกคุณดูถูกฉินอู่เกินไปแล้ว”

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่นั้น ที่สนามฝึก ฉินอู่ได้เรียกทหารที่ชื่อเป่าไห่ออกมา ต่อหน้าทุกคน ทั้งสองคนจะประลองกัน

สิบนาทีต่อมา เป่าไห่ลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว ยิ้มอย่างภาคภูมิใจและดูแคลน

“ครูฝึกฉินใช่ไหม แค่ระดับนี้จะมาสอนพวกเราได้ยังไง เก่งแต่พูดนี่แหละ”

“เป่าไห่ พูดเหลวไหลอะไรของนาย” มู่หลั่นมองเขาด้วยหางตา

“กระสุนห้านัด เธอยิงพลาดตั้งสี่นัด ยังจะมีอะไรให้พูดอีก” เป่าไห่ชี้ไปที่คะแนนยิงเป้าบนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ด้านขวา ด้วยสีหน้าที่มั่นใจ

มู่หลั่นขมวดคิ้ว “นายดูการยิงย้อนหลังดูสิ”

บนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ด้านขวาสามารถดูเส้นทางการเคลื่อนที่ของกระสุนแบบสโลว์โมชั่นได้ หลังจากมู่หลั่นใช้วิทยุสื่อสารแจ้งห้องควบคุมให้เล่นภาพย้อนหลัง ทุกคนในสนามฝึกต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงในระดับที่แตกต่างกัน

กระสุนห้านัด นอกจากนัดแรกที่ยิงเข้ากลางเป้าแล้ว กระสุนอีกสี่นัดที่เหลือล้วนยิงผ่านรูที่กระสุนนัดแรกเจาะไว้ เครื่องบันทึกอิเล็กทรอนิกส์จึงไม่สามารถบันทึกคะแนนของเธอได้ ถ้าไม่ได้ดูภาพย้อนหลัง ทุกคนคงคิดว่ากระสุนสี่นัดที่เหลือยิงพลาดเป้าจริงๆ

ฉินอู่ยืนไขว้มือไว้ด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เริ่มฝึกได้หรือยัง”

ิ