เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 287 เธอพูดอะไรบ้าง
บทที่ 287 เธอพูดอะไรบ้าง
เรื่องราวที่พลิกผันของตระกูลกู้ล้วนเกิดจากการที่เธอมองผิดพลาดในตัวลู่เจิ้งหลิงจนนำภัยเข้าบ้าน การได้เกิดใหม่ของเธอเป็นความเมตตาจากสวรรค์ เธอเชื่อว่านี่คือโอกาสในการไถ่บาป พ่อแม่ที่เลี้ยงดูเธอมากว่ายี่สิบปี หากเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็จะไม่คู่ควรกับท่านทั้งสอง
ลู่ซือเหยียนที่มีนิสัยดื้อรั้นมาแต่ไหนแต่ไร ได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างไม่พอใจว่า
“ถ้าลุงกู้กับป้ากู้เห็นสภาพเธอที่ยอมจำนนและขลาดกลัวแบบนี้ คงโกรธจนผุดลุกจากโลง การอยู่กับตระกูลเส้ามันดียังไง กลับไปกับฉันเถอะ”
“พี่ซือเหยียน ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ฉันท้องแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าเด็ดเดี่ยวของลู่ซือเหยียนอ่อนลงเล็กน้อย เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองผ่านผ้าปูที่นอนไปยังท้องของเธอ ตอนนี้ยังมองไม่เห็นร่องรอยการตั้งครรภ์
“ครอบครัวเราเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งได้สบายๆ เมื่อเด็กโตขึ้นก็สืบทอดตระกูลกู้ต่อไป เธอก็จะได้มีคำตอบให้พ่อแม่”
“แต่นี่ก็เป็นลูกของอวิ่นเฉินด้วย”
ได้ยินดังนั้น ลู่ซือเหยียนมองสำรวจเธอแวบหนึ่ง แล้วถามอย่างช้าๆ ว่า
“งั้นเธอตั้งใจจะใช้ชีวิตในฐานะนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ”
“อย่างน้อยก็ต้องแสดงต่อคนภายนอกแบบนี้ไปก่อน”
“เธอยังมีทางเลือกที่ดีกว่านี้”
“แต่ถ้าไม่ถึงตอนสุดท้าย ใครจะรู้ว่าทางเลือกไหนดีกว่ากัน ตอนแรกถ้าลู่เจิ้งหลิงไม่ทำเรื่องแบบนั้น ใครจะรู้ว่าการที่ฉันเลือกเขาดีหรือไม่ดี”
ลู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะยังไม่ยอมรับคำอธิบาย แต่ฉินอู่กลับมาพอดี หัวข้อสนทนานี้จึงยุติลง
“คุณหลู่มาหรือครับ”
ฉินอู่เคยพบลู่ซือเหยียนมาก่อน พอเห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียงก็ทักทายทันที
ลู่ซือเหยียนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายตอบ แต่ก็ลุกขึ้นบอกว่าจะกลับแล้ว
เยี่ยชิงหวนก็ไม่ได้รั้งเขาไว้
หลังจากเขากลับไปแล้ว ฉินอู่เห็นรังนกในถังขยะจึงถามว่า
“ทำไมทิ้งรังนกล่ะ”
เยี่ยชิงหวนมองดูแวบหนึ่งแล้วพูดเรียบๆ ว่า “มู่หว่านเอามาให้”
ฉินอู่หยุดท่าทางที่กำลังจะก้มลง ขมวดคิ้วแล้วหันมาถามว่า “มู่หว่านมาที่นี่เหรอ”
“อืม”
“เธอพูดอะไรบ้าง”
“ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่อธิบายเรื่องที่ครั้งก่อนรับโทรศัพท์ฉันแต่ไม่ได้บอกอวิ่นเฉิน”
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่เป็นไร” เยี่ยชิงหวนค่อยๆ ดึงผ้าห่มอย่างใจเย็น
“ลู่ซื่อเหยียนเพิ่งมาพอดี เขาเป็นคนที่ไม่ชอบความไม่ยุติธรรม พอได้ยินที่หมู่หว่านพูดก็เข้าใจความหมายทันที เลยช่วยพูดแทนฉันสองสามประโยค ไล่เธอออกไป”
“คุณลู่เป็นคนดีมากเลยนะ”
เห็นฉินอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอนึกขึ้นมาได้ว่าดูเหมือนฉินอู่จะไม่เคยช่วยพูดแทนมู่หว่านเพื่อนร่วมทีมเลย จึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“คุณกับมู่หว่านมีปัญหากันหรือเปล่า”
ฉินอู่รินชาจากกระติกน้ำร้อนใส่ถ้วย แล้วนั่งลงตรงที่ที่ลู่ซื่อเหยียนเพิ่งนั่งไป “ความสัมพันธ์ในทีมดีทุกคนนะ เพื่อนร่วมรบกันจะมีปัญหากันไม่ได้หรอก มันจะส่งผลต่อการรบ”
“แต่ดูเหมือนคุณจะรู้สึกต่อต้านมู่หว่านตลอดนะ ตั้งแต่เธอกลับมา เป็นเพราะฉันหรือเปล่า”
“ไม่ใช่”
ฉินอู่ปฏิเสธทันที
“แค่ไม่ได้อยู่ในทีมแล้ว เลยมองเห็นอะไรบางอย่างชัดเจนขึ้น อย่าคิดมากเลย ดื่มชาเถอะ เสวียไห่เฟิงเอามาให้ตอนเช้า ต้มกับพุทธจีนกับเก๋ากี้ด้วย ไม่ดื่มเดี๋ยวเย็นหมด”
เยี่ยชิงหวนพยักหน้ารับถ้วยชามา เงียบๆ ใช้ช้อนดื่มชา ไม่ถามอะไรอีก
ระหว่างเธอกับฉินอู่มีความเข้าใจกันอยู่แล้ว รู้ว่าต่างฝ่ายต่างมีเรื่องที่ไม่อยากพูด บางครั้งเมื่อคุยไปถึงจุดที่ไม่สามารถพูดต่อได้ แค่เตือนนิดหน่อย อีกฝ่ายก็จะไม่ถามต่อ
เธอไม่รู้อดีตของฉินอู่เช่นเดียวกับที่ฉินอู่ก็ไม่รู้อดีตของเธอ แต่พวกเธอต่างไว้ใจกัน สำหรับเธอแค่นี้ก็พอแล้ว
ค่ำนั้น ตอนที่ฟ้าใกล้มืด เส้าอวิ่นเฉินแวะมา ซื้อซาลาเปาคริสตัลที่เธอชอบมาด้วย
สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ฉินอู่ยังแค้นอยู่ พอเขามา เธอก็อ้างว่าจะออกไปข้างนอก
เส้าอวิ่นเฉินเรียกเธอไว้
“ฉินอู่เดี๋ยวผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
เธอตอบรับเบาๆ แต่ก็ยังเดินออกไป
“ถ้าคุณยังโกรธเรื่องโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ เห็นแก่หน้าฉันก็ปล่อยไปเถอะ” เยี่ยชิงหวนพูดเสียงเรียบๆ ขณะกินซาลาเปา
“ฉินอู่ดูแลฉันมานาน ทุ่มเทสุดความสามารถ ไม่มีใครดีกับฉันเท่าเธอแล้ว แค่พูดไปตามอารมณ์เท่านั้น คุณอย่าไปถือสาเธอเลย”
“ผมรู้”
เส้าอวิ่นเฉินพยักหน้าเบาๆ เลื่อนชามโจ๊กไปตรงหน้าเธอ
“กินโจ๊กหน่อย ระวังสำลัก”
“อืม”
ช่วงนี้โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นแบบนี้มีน้อยลงมาก เธอรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน “คุณก็กินสิ ซาลาเปายังร้อนๆ อยู่เลย ฉันคนเดียวก็กินไม่หมดหรอก”
“ได้”
เส้าอวิ่นเฉินพูดว่าได้ แต่กลับหยิบถุงอีกใบหนึ่งขึ้นมา เคาะไข่ชาให้แตกที่ขอบโต๊ะ แล้วเงียบๆ ช่วยปอกให้เธอวางไว้ในจานเล็ก ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจว่า
“ชิงหวน ตอนที่มู่เฟิงดูแลเธอช่วงก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกยังไงบ้าง”
“ก็ดีนะ” เยี่ยชิงหวนตอบลวกๆ ขณะยุ่งอยู่กับการกินซาลาเปา “แม้นิสัยเธอจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ทำอาหารเก่งมาก แถมทำงานก็คล่องแคล่วด้วย”
“งั้นฉันก็วางใจได้แล้ว”
“หืม วางใจเรื่องอะไร”
“ฉันอยากให้หมู่เฟิงมาดูแลเธอ”
เยี่ยชิงหวนชะงักไปครู่หนึ่ง “แล้วฉินอู่ล่ะ”
เส้าอวิ่นเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าดูจริงจัง “หน่วยนกเหยี่ยวน้ำเงินไม่มีมือปืนซุ่มยิงระยะไกลที่เหมาะสมไปกว่าฉินอู่และไม่มีใครที่จะประสานงานได้ดีเท่าเธอ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจให้ฉินอู่กลับไปประจำการ”
เยี่ยชิงหวนหยุดเคี้ยวอาหาร เงียบไปพักใหญ่
“เมื่อมู่เฟิงดูแลเธอก็ดีอยู่แล้ว ฉันเลยอยากให้เธอมาดูแลเธอช่วงนี้ เธอคิดยังไง”
“คุณก็ตัดสินใจไปหมดแล้วนี่ ถามฉันทำไม”
เยี่ยชิงหวนหยิบซาลาเปาอีกลูกจากในถุง ก้มหน้าก้มตากินต่อเงียบๆ
“จะให้ใครมาก็ได้ ฉันไม่สนหรอก”
เรื่องที่ฉินอู่ต้องกลับไปประจำการนั้นไม่สามารถเจรจาต่อรองได้ เธอจำเป็นต้องกลับไป ไม่ว่าเยี่ยชิงหวนจะคิดยังไงก็เปลี่ยนแปลงเส้นทางที่กำหนดไว้แล้วนี้ไม่ได้ เธอจึงไม่ถามคำถามที่ไร้ประโยชน์
บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มตึงเครียด
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ เส้าอวิ่นเฉินเห็นของบำรุงราคาแพงที่กองอยู่ตรงมุมห้อง ไม่รู้นึกอะไรขึ้นมา จู่ๆ ก็ถามว่า
“เธอรู้จักกับประธานบริษัทติ้งเซิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่”
“มีอะไรหรือ”
“ก็ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนช่วยชีวิตเธอ ในฐานะสามีของเธอ ฉันรู้สึกขอบคุณเขามาก วันนี้หมู่วั่นกลับมาที่เขตทหารก็บอกฉันว่า ดูเหมือนเธอจะสนิทกับเขา แต่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นพวกเธอติดต่อกันมาก่อนเลย”
“เธอคงไม่ได้พูดแค่นี้สินะ”
‘เคร้ง’ ช้อนในชามโจ๊กกระทบขอบชาม ส่งเสียงกังวานใส
สีหน้าที่เคยสงบนิ่งของเยี่ยชิงหวนเปลี่ยนเป็นโกรธทันที
“เธอคงบอกด้วยว่าลู่ซื่อเหยียนคอยปกป้องฉัน กิริยาท่าทางสนิทสนม ไม่เหมือนคนที่เพิ่งรู้จักกัน แถมตอนที่คุณสงสัย เธอยังแกล้งทำเป็นบอกไม่ให้คุณเข้าใจผิด แค่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกต้องเท่านั้น”
เส้าอวิ่นเฉินขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้น “ชิงหวน”
“พอแล้ว ในเมื่อคุณเชื่อเธอขนาดนั้น แล้วมาถามฉันทำไม เธอพูดอะไรคุณก็เชื่อไปสิ ฉันกับลู่ซื่อเหยียน”
นึกถึงเรื่องนี้แล้วเธอก็หัวเราะเยาะ “คนสกปรกมองอะไรก็เห็นแต่ความสกปรก”
เธอรู้จักลู่ซื่อเหยียนมาตั้งแต่เด็ก เขาแก่กว่าเธอห้าปี เป็นพี่ชายที่ทั้งเคารพและสนิทสนม การพูดว่าเธอกับลู่ซื่อเหยียนมีอะไรกัน มันช่างเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
Comments for chapter "บทที่ 287 เธอพูดอะไรบ้าง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
