เกิดใหม่เป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา - บทที่ 284 ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย

บทที่ 284 ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย

มู่หว่านในฐานะหน่วยรบพิเศษหญิงที่แข็งแกร่งที่สุดและรองหัวหน้าทีมนกอินทรีน้ำเงิน เธอไม่ใช่คนที่จะไม่มีความรู้สึกไวต่อสิ่งต่างๆ ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอก็ยังคงใช้น้ำเสียงสบายๆ บอกว่า “อวิ่นเฉินกำลังประชุมอยู่ มีอะไรบอกฉันก็ได้”

คำพูดแบบนี้หากตกถึงหูผู้หญิงคนไหน ก็ล้วนได้ยินนัยยะของการท้าทาย

เยี่ยชิงหวนไม่ได้หวังว่าเส้าอวิ่นเฉินจะรู้สึกระคายหูเหมือนเธอจากประโยคเดียว แต่เธอเชื่อว่าการตัดสินด้วยเหตุผลก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าตอนคุยโทรศัพท์ มู่หว่านตั้งใจเมินเฉยต่อเธอ

ก็ต้องดูว่าเขาจะคิดอย่างไร

“เรื่องนี้ ฉันจะไปถามมู่หว่านให้กระจ่าง”

สีหน้าของเส้าอวิ่นเฉินดูหม่นลง “ถ้าเธอไม่มีคำอธิบายอื่น ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”

เยี่ยชิงหวนพิงหัวเตียง บนใบหน้าซีดไม่เหลืออารมณ์ใดๆ พูดเรียบๆ ว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว คุณก็รีบกลับเขตทหารเถอะ”

เส้าอวิ่นเฉินมองเวลา ลุกขึ้นพูดว่า “ได้ มีอะไรโทรหาฉันนะ”

“ไม่ต้องหรอก มีฉินอู่อยู่เป็นเพื่อนฉัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เส้าอวิ่นเฉินชะงักมือที่กำลังหยิบเสื้อนอก หันมามองเยี่ยชิงหวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอกลับนอนหันหลังให้เขาแล้ว ผมดำดุจหมึกสยายอยู่บนหมอนสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล ยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างของสีดำขาวชัดเจน

คำพูดที่อยากจะพูดแต่ต้องกลั้นไว้ สุดท้ายกลายเป็นประโยคหนักอึ้งว่า “งั้นพักผ่อนดีๆ นะ พรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยม”

เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริง เขาไม่สามารถสัญญาว่าจะปกป้องเธอได้มากนัก การติดต่อตลอด 24 ชั่วโมงก็ทำได้ยาก ตอนนี้เพราะข้อบกพร่องใน ‘แผนปราบนกอินทรี’ ของหน่วยนกอินทรีน้ำเงิน ถึงขั้นมีแผนที่จะต้องดึงตัวฉินอู่ออกไปด้วยซ้ำ

หลังจากเส้าอวิ่นเฉินจากไปไม่นาน ฉินอู่ก็กลับมา

เยี่ยชิงหวนโผล่ดวงตาคู่หนึ่งออกมาจากผ้าห่ม “พรุ่งนี้เช้าฉันอยากกินน้ำเต้าหู้กับโดนัทจากวัดหูกั๋วซื่อ”

“ได้”

“เอาขนมจีบมาอีกสองอันด้วย คุณไม่ใช่จะอยู่เป็นเพื่อนฉันที่โรงพยาบาลหรอกเหรอ ให้กงชุนไปซื้อสิ”

ได้ยินดังนั้น ฉินอู่ขมวดคิ้ว “ช่วงนี้คุณสนิทกับ IM มากเกินไปแล้ว สถานการณ์ของคุณในตระกูลเส้าตอนนี้ไม่ดี ยังไงก็ควรรักษาระยะห่างกับคน IM หน่อย”

“คุณเป็นผู้จัดการร้าน IM นะ พูดแบบนี้เหรอ”

“เรื่องออกหน้าร้านก่อนหน้านี้มีกงชุนกับพนักงานคนอื่นๆ ฉันแทบไม่เคยออกหน้าเลย” พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของฉินอู่ดูไม่เป็นธรรมชาติ

ตอนนั้นเธอรับภารกิจปกปิดตัวตน ก็ต้องตั้งใจซ่อนตัวหลีกเลี่ยงการปรากฏตัว ตอนนั้นเยี่ยชิงหวนยังไม่ทันสังเกตเรื่องนี้ นึกว่าเธอเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคม อยากทำงานเบื้องหลังอย่างเดียว

ตอนนี้มองดูแล้ว มีแค่สองคำที่จะประเมินได้ เยี่ยชิงหวนพูดอย่างโกรธเคือง

“เจ้าเล่ห์จริงๆ”

จริงๆ แล้วก็ไม่ยากที่จะเดา ถ้าผู้จัดการร้าน IM โผล่หน้ามาบ่อยเกินไป แถมยังสนิทกับเธอขนาดนี้ คนอื่นก็คงสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ IM แต่ตลอดมามีแค่เส้าอวิ่นเฉินที่รู้

คิดดูให้ดีๆ เธอเองก็ประมาทเกินไป

“ไปนอนกันเถอะ ดึกแล้ว” ฉินอู่เตือน

“ได้”

หลังจากปิดไฟ ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ ในความมืดมีเสียงของฉินอู่ที่พูดเบาลง

“สองสามวันนี้ผมจะหาแม่บ้านสักคน ให้รับผิดชอบแค่การซื้อของ แบบนี้ผมจะได้มีเวลาอยู่ข้างๆ คุณมากขึ้น และสะดวกด้วย”

“แค่ซื้อของอย่างเดียวเหรอ”

“อืม คุณไม่ชอบอยู่กับคนนอก เลยไม่ให้แม่บ้านพักที่บ้าน”

“ถ้าไม่พักที่บ้าน ฉันมีคนที่จะแนะนำ”

“ใครล่ะ”

“คุณว่าเสี่ยวไอ๋เป็นไง”

“เสี่ยวไอ๋”

เสี่ยวไอ๋คือเด็กสาวที่พามาจากหลี่เจียง อายุแค่ 14 ปี ยังเป็นเด็กที่ไม่บรรลุนิติภาวะ ตอนนี้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์หลี่ที่สอนการแกะหยก อยู่ทางเหนือของเมือง ปกติเวลาที่อาจารย์หลี่ไม่มีคลาสสอน เธอก็จะมาที่ IM เพื่อเรียนรู้ทฤษฎีเกี่ยวกับอัญมณีกับกงชุน

“ฉันได้ยินกงชุนบอกว่า เด็กคนนั้นสองวันก่อนไปเก็บขวดพลาสติกขาย”

ในความมืด เยี่ยชิงหวนพลิกตัว เลื่อนเข้าใกล้ขอบเตียง เข้าใกล้ฉินอู่มากขึ้น “เด็กคนนั้นยังนิ่งไม่พอที่จะเรียนรู้อะไร คิดแต่จะหาเงินอย่างเดียว”

“เรื่องนี้ผมก็ได้ยินกงชุนพูดเหมือนกัน ค่าใช้จ่ายที่ให้เดือนละห้าร้อยไม่พอหรือไง”

เสี่ยวไอ๋พักอยู่ที่บ้านอาจารย์หลี่ เป็นลูกศิษย์สามปี มีที่พักและอาหารให้ อายุก็ยังน้อย เดือนละห้าร้อยก็เกินพอแล้ว

“ตั้งแต่มาปักกิ่งเธอไม่เคยใช้เงินเกินห้าสิบต่อเดือนเลย มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะให้เงินเธอเท่าไหร่ เธอถูกส่งไปส่งมาตั้งแต่เด็ก คงกลัว อาจจะอยากมีความสามารถที่จะพึ่งพาตัวเองได้”

ฉินอู่ครุ่นคิด สักพักก็พยักหน้าพูดว่า

“งั้นพรุ่งนี้ผมจะให้กงชุนคุยกับเธอ ถ้าเธอยินดีก็ให้เธอลองทำงานซื้อของดูสักอาทิตย์”

“ก็ดี”

ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว ไฟในระเบียงที่ใช้เซ็นเซอร์ก็ดับลง ในห้องค่อยๆ มีเสียงหายใจสม่ำเสมอดังขึ้น

อาจเป็นเพราะวันนี้ฉินอู่ได้พูดแก้ต่างให้ตัวเองต่อหน้าเส้าอวิ่นเฉิน เยี่ยชิงหวนจึงหลับได้อย่างสบายใจ แม้แต่ความน้อยใจในตอนกลางวันก็ถูกลืมไปชั่วคราว

ยามค่ำคืนของปักกิ่งช่างแตกต่างจากความวุ่นวายในตอนกลางวันอย่างเห็นได้ชัด

ผู้คนที่เร่งรีบทำงานในตอนกลางวัน เมื่อค่ำคืนมาถึงที่ถนนบาร์หลังทะเลสาบ ราวกับว่าเวลากลายเป็นสิ่งไร้ค่า ถูกหนุ่มสาวทั้งหลายปล่อยให้สูญเปล่าไปทั้งคืน

“คุณชายสาม คุณดื่มติดต่อกันมาหลายวันแล้ว เหล้าในร้านเราจะหมดเพราะคุณแล้ว นี่คงอกหักมาสินะ”

ท่ามกลางเสียงดนตรีอึกทึก เจ้าของบาร์สาวที่ยังดูมีเสน่ห์เอนตัวพิงโซฟา ควันบุหรี่ลอยออกจากนิ้วมือ ดวงตาคู่สวยดูยั่วยวนเป็นพิเศษ กำลังมองไปที่เส้าอี้เจ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม พลางเตือนเขาทั้งจริงทั้งเล่น

“ดื่มน้อยๆ หน่อย ดื่มมากไปจะไม่ดีต่อร่างกายนะ”

เส้าอี้เจ๋อชายตามองเธอ สายตาเย็นชาและดูถูก เขาวางเงินสดปึกหนาลงบนโต๊ะ

“อย่ามาพูดแบบนี้ ส่งเหล้ามาให้เหมือนเมื่อคืน”

เจ้าของร้านไม่รีบรับเงิน พ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วถามอย่างใจเย็น

“เหล้าสั่งได้ แต่ก่อนจะสั่ง ฉันมีเรื่องอยากถามคุณชายสามสักหน่อย เมื่อคืนน้องเฟยบริการไม่ดีหรือ”

“ยังไง เธอน้อยใจด้วยหรือ”

“ในธุรกิจของเรา ไม่มีเรื่องน้อยใจหรอก แค่อยากรู้เหตุผลเพื่อพัฒนาการบริการ น้องเฟยเป็นดาวเด่นของร้านเรา ทำไมถึงทำให้คุณชายสามไม่พอใจ ช่วยบอกหน่อย ฉันจะได้รู้ จะได้ไม่ให้สาวที่จะพามาคืนนี้ทำให้คุณไม่พอใจอีก จะได้ไม่เสียบรรยากาศกันทั้งสองฝ่าย”

“ฮึ” เส้าอี้เจ๋อหัวเราะเยาะ แล้วถามขึ้นทันที “ร้านคุณมีผู้ชายบริการด้วยใช่ไหม”

เจ้าของร้านแม้จะเป็นคนที่เห็นมามาก ก็ยังต้องอึ้งไป

“คุณ… เปลี่ยนรสนิยมหรือ”

เส้าอี้เจ๋อเป็นคนที่มักจะอยู่ท่ามกลางผู้หญิง ไม่เคยเห็นเขาสนใจผู้ชายมาก่อน นี่เขาโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจจนเปลี่ยนรสนิยมไปเลยหรือ

ขณะที่กำลังสงสัยเส้าอี้เจ๋อก็พูดเสียงเรียบ

“ฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายแบบที่คุณคิด ผู้ชายที่บริการผู้หญิงมีไหม”

“มีก็มีนะ…”

ไม่ใช่แค่ผู้ชายที่มาหาความสำราญ ผู้หญิงก็มีเหมือนกัน ดังนั้นในฐานะไนต์คลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในปักกิ่งที่นี่จึงมีบริการครบครัน

“งั้นเลือกมาสามคนที่รูปร่างดีที่สุด หน้าตาไม่สำคัญ ส่วนผู้หญิง… คนเดียวก็พอ” เส้าอี้เจ๋อมองไปที่เจ้าของร้าน มุมปากยกขึ้นด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม “น้องเฟยอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงไม่พอใจเมื่อคืนใช่ไหม ก็ให้เธอมาสิ”