เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นภรรยาคนโปรดของหัวหน้ากองพัน - บทที่ 2218 นี่คือสมรภูมิอสูรในตำนานหรือเปล่า?

บทที่ 2218 นี่คือสมรภูมิอสูรในตำนานหรือเปล่า?

คิมฮีชานตอบว่า “ผมได้รับข่าวมา”

“อุปกรณ์เหล่านั้นที่คุณซื้อในเมืองอันเฉิงจัดส่งมาถึงแล้ว ผมเดาว่าคุณน่าจะกลับไปเมืองอันเฉิง”

“ผมต้องไปเมืองอันเฉิงเพื่อทำธุระบางอย่าง เลยคิดว่าจะเดินทางไปพร้อมคุณ”

จากความรู้สึกของเจียงหว่าน แน่นอนว่าเธอไม่อยากให้ใครร่วมทางไปด้วย

มีคนไปด้วยก็คงจะไม่สะดวกยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังมีความลับมากมายขนาดนี้

แต่ถ้าปฏิเสธตรง ๆ ก็ฟังดูจะไม่มีเหตุผล เรื่องนี้ทำให้เธอค่อนข้างกังวลใจ กำลังคิดหาข้ออ้างว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี รถอีกคันก็เข้ามาใกล้

พอรถจอดสนิท คนที่ลงมาจากรถคือหลี่เฉิงเซ่อ

และหลี่ซิ่วอิงก็ยังติดตามเขามาด้วย

เจียงหว่านรู้สึกแปลกใจมาก สองพ่อลูกคู่นี้ทำไมถึงได้ติดกันราวกับเงาตามแบบนี้ล่ะ???

ไม่มีงานการทำกันหรือไง?

ราวกับว่าพวกเขาไม่ต้องทำอะไรเลย ก็จะมีลาภลอยหล่นลงมาจากฟ้า เอาแต่คิดจะตามพวกเขาไปเท่านั้น

เจียงหว่านคิดอย่างนี้ แต่คำถามนี้เธอไม่สามารถถามออกมาได้

เธอถามไม่ได้ แต่คิมฮีชานสามารถถามได้

หลี่เฉิงเซ่อเพิ่งเดินเข้ามาใกล้ คิมฮีชานก็พูดด้วยความรำคาญว่า “นายว่างนักหรือไง? ถึงได้มาวนเวียนอยู่แถวนี้ตลอด!”

ทั้งสองคนต่างเป็นทายาทของตระกูลทั้งสี่ แม้ว่าทางตระกูลเจ็ดดาวจะมีความซับซ้อนอยู่บ้าง แต่จริง ๆ แล้วสถานะของทั้งสองคนก็เทียบเท่ากัน

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะไม่มีใครยอมใคร คำพูดก็เผ็ดร้อนราวกับเข็มจ่อกัน ต่างฝ่ายต่างอยากจะโค่นล้มอีกฝ่ายให้ได้

หลี่เฉิงเซ่อไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย พูดเสียงเบาว่า “คืออย่างนี้ครับ ผมได้ยินว่าอุปกรณ์ที่คุณเหมยกุยสั่งจากทางอันเฉิงมาถึงแล้ว”

“พวกเราก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกันว่าอุปกรณ์เหล่านี้หน้าตาเป็นอย่างไร”

“เพราะอย่างนี้ เราสองพ่อลูกจึงอยากจะตามไปดูด้วย”

หลี่ซิ่วอิงยื่นหัวออกมาจากด้านหลังหลี่เฉิงเซ่อเพื่อมองหาเฉียวเหลียนเฉิง

เมื่อไม่เห็นคน เธอจึงถามด้วยความสงสัย “พี่เฉียวเหลียนเฉิงอยู่ไหน? ทำไมไม่เห็นเขาเลยล่ะ?”

คำถามนี้เธอถามเจียงหว่าน

เจียงหว่านเหลือบมองเด็กสาวคนนี้ แล้วรู้สึกว่าเธอทำให้เจียงหว่านเกลียดไม่ลงจริง ๆ แม้เธอจะแอบหมายปองผู้ชายของตนเองอยู่ก็ตาม แต่ท่าทีไร้เดียงสาบริสุทธิ์ของเด็กสาวนั้นก็น่ารักเกินไป

แต่เธอก็ไม่ได้ล้ำเส้นแต่อย่างใด ไม่เหมือนพวกดอกบัวขาวคนอื่น ๆ ที่ต่างพากันทำตัวน่ารำคาญ!

ต้องบอกว่าสาวคนนี้ระดับค่อนข้างสูงเลยทีเดียว หรือไม่เธอก็ไร้เดียงสาจริง ๆ หรือไม่ก็ระดับของเธอจะอยู่สูงเกินไป

แต่เจียงหว่านเต็มใจจะเชื่อว่าเป็นกรณีหลัง ผู้หญิงที่สามารถบริหารธุรกิจใต้ดินและกลายเป็นหัวหน้ากลุ่มใต้ดินได้ จะบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจริง ๆ ขนาดนี้ได้อย่างไร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็ตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉยว่า “พวกคุณจะจัดการประชุมยุทธภพ ไม่ใช่เหรอ?”

“พอดีจินเหลียนเฉิงรู้จักเพื่อนบางคนในฮ่องกง เขาเลยไปที่นั่นเพื่อเชิญผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้มา”

“ครั้งนี้เกรงว่าต้องกลับมาช้าเกือบสองสามวัน เขารู้สึกว่าผู้เชี่ยวชาญของประเทศหัวในฮ่องกงมีไม่มากนัก ตอนนี้เขาอาจจะเดินทางเข้าสู่ประเทศหัวผ่านทางเซินเจิ้นแล้วก็ได้”

“ดูว่าจะสามารถติดต่อปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงของประเทศหัวไหม เพื่อเชิญมาที่นี่ เพื่อแสดงถึงขอบเขตที่แท้จริงของศิลปะการต่อสู้”

หลี่เฉิงเซ่อได้ยินดังนั้นดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เขาก็เป็นอีกคนที่หลงใหลในศิลปะการต่อสู้

เขาหมกมุ่นอยู่กับศิลปะการต่อสู้มาก จึงได้สนับสนุนการจัดงานการแข่งขันครั้งนี้อย่างเต็มที่

หลี่ซิ่วอิงได้ยินก็หันหัวไปทันที

มองหลี่เฉิงเซ่อด้วยความน่าสงสารแล้วพูดว่า “พ่อคะ ฉันอยากไปกับพี่เฉิงค่ะ”

“ฉันยังไม่เคยได้เห็นทิวทัศน์ของประเทศหัวเลย ทุกคนบอกว่าประเทศหัวสวยงามมาก พ่อให้ฉันไปได้ไหมคะ”

หลี่เฉิงเซ่อขมวดคิ้วพูดว่า “ไปทำไม! ประเทศหัวยากจนขนาดนั้น”

“ตอนนี้โดยพื้นฐานแล้วยังอยู่ในระดับที่พอกินพอใช้ แม้แต่ครอบครัวหลายครอบครัวยังกินข้าวไม่อิ่มเลย เธอจะไปอดอยากปากแห้งอยู่ที่นั่นทำไม”

เจียงหว่านที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ถึงกับเบ้ปากทันที

สีหน้าดูแย่ลงเรื่อย ๆ แต่เธอยังต้องพยายามกดความโกรธนี้ไว้

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดกับหลี่เฉิงเซ่อว่า “คุณมาทำอะไร? จะตามฉันไปเมืองอันเฉิงเหรอ?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณหยุดความคิดนี้ไว้ได้เลย ฉันมีคนร่วมเดินทางแล้ว”

ตอนนี้เธอไม่อยากจะเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เลยสักนิด เธอกลัวว่าถ้าทนไม่ไหวเธอจะซ้อมผู้ชายคนนี้จนตาย

แต่หลี่เฉิงเซ่อกลับคิดไม่ได้ เขาเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางน่าสงสาร ทำท่าเหมือนสุนัขเลียขาคนพลางพูดว่า

“คุณเหมยกุยอย่าโกรธเลย ผมมาเพื่อปกป้องคุณนะ”

“แม้ว่าคุณจะนั่งรถไฟกลับไป แต่ระหว่างทางก็ไม่สงบหรอกนะ บนรถไฟมีคนเลวมากมายเลยนะ”

“ผมสามารถจองตั๋วเตียงนอนอย่างดีจากสำนักงานรถไฟให้คุณได้ ตอนนั้นคุณจะได้นอนไปตลอดทาง ถ้าคุณจะทำอะไรที่นั่น ผมก็สามารถช่วยหาคนให้คุณได้ ผมรับประกันได้ว่าคุณจะสามารถเดินทางได้อย่างราบรื่น”

คำพูดนี้ทำให้เจียงหว่านไม่กล้าปฏิเสธ

เธอกลอกตาแล้วหันไปมองคิมฮีชานพูดว่า “คุณไม่มีอะไรจะพูดเหรอ คุณยอมให้เขาเดินทางไปพร้อมกับเราด้วยเหรอ!”

เมื่อคิมฮีชานได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจทันที เขาผลักหลี่เฉิงเซ่อออกไปทันที

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธว่า “ไสหัวไปซะ! กล้ามาแย่งคนของฉันต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณเหมยกุยมีคนที่ชอบอยู่แล้วเลย ต่อให้เธอไม่มี เธอก็ไม่มีทางชอบนายหรอก”

หลี่เฉิงเซ่อได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ

เมื่อได้ยินว่าผู้หญิงที่ตนชอบมีคนที่ชอบแล้ว และคนนั้นไม่ใช่เขา ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มทลาย

เขาหันไปด้วยสีหน้ามืดครึ้ม จ้องมองไปที่คิมฮีชานด้วยสายตาอันน่าขนลุกพลางพูดว่า “พูดบ้าอะไร!”

“ไม่กลัวฉันจะฆ่านายหรือไง อย่าคิดว่านายเป็นทายาทตระกูลคิมแล้วฉันจะปล่อยนายไปนะ!”

คิมฮีชานหัวเราะเยาะว่า “ฉันไม่กลัวตระกูลเจ็ดดาวของพวกนายหรอก!”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนในตระกูลเจ็ดดาวของพวกนายมีเยอะ ฉันอาจจะยังกังวลกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ คนในตระกูลของพวกนายใกล้จะตายหมดแล้วนี่!”

“รอให้ทายาททั้งหมดตาย ฉันจะคอยดูว่านายยังจะหยิ่งยโสกับพวกเราได้อีกไหม”

เขาพูดจบ

หลี่เฉิงเซ่อจะทนฟังได้อย่างไร

เขาเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ เจียงหว่านตกใจไม่น้อย เธอไม่คิดว่าคนมีหน้ามีตาสองคนนี้จะลงมือชกต่อยกันทันทีที่พูดจบ

ยังมีเหตุผลกันอยู่บ้างไหม?

เธอเดินถอยหลังหลบไปอยู่ในที่ปลอดภัย ยืนกอดแขนดูความสนุกตรงหน้า

ไป๋หู่ออกมาจากข้างใน เมื่อเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเขาก็ใช้นิ้วสะกิดเจียงหว่านเบา ๆ

กระซิบเสียงเบา “เรายังจะดูอีกเหรอครับ?”

“ฟ้าเริ่มมืดแล้ว รีบออกเดินทางกันเถอะ!”

“ถ้าไปช้าก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่”

เจียงหว่านตอบรับเสียงหนึ่ง หันกลับไปขึ้นรถ

รถยนต์สตาร์ทออก มุ่งหน้าตรงไปยังสถานีรถไฟ

เมื่อพวกเขามาถึงสถานีรถไฟ หลี่เฉิงเซ่อกับพวกยังตามไม่ทัน

เจียงหว่านก็ภาวนาว่าพวกเขาจะไม่ตามเธอไปด้วย

พวกเขาเพิ่งขึ้นรถไฟ นายสถานีรถไฟก็เดินเข้ามาหา

เขาพูดอย่างสุภาพว่า “คุณเหมยกุยครับ มีคนจองห้องโดยสารนอนไว้ให้คุณแล้ว โปรดตามผมมาครับ!”

เจียงหว่านมองไปที่ไป๋หู่และไห่จิ่ง ทั้งสองคนต่างแสดงท่าทีว่า จะนอนที่ไหนก็ได้

ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจียงหว่าน

เจียงหว่านถามนายสถานีว่า “ตู้ผู้โดยสารชั้นหนึ่งมีกี่เตียงคะ? จองไว้ทั้งห้องเลยใช่ไหม!”

นายสถานีตอบว่า “ใช่ครับ ข้างในมีทั้งหมด 4 เตียง นี่คือห้องนอนเตียงนุ่มสุดหรูที่มีเพียงห้องเดียวเท่านั้นบนรถไฟของเรา”

“ข้างในไม่เพียงแค่มีห้องน้ำ เตียงนอนสุดนุ่ม แต่ยังมีโซฟาและโต๊ะอาหารอีกด้วย”

“รับประกันได้เลยว่าจะทำให้การเดินทางของคุณสบายเหมือนกลับบ้านเลย”

สิ่งนี้ทำให้เจียงหว่านหัวเราะออกมา เธอยังไม่เคยเห็นตู้โดยสารบนรถไฟที่หรูหราขนาดนี้มาก่อนเลย