เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นภรรยาคนโปรดของหัวหน้ากองพัน - บทที่ 2208 กลอุบายสาวงามใช้ไม่ได้ผลกับอันหัว

บทที่ 2208 กลอุบายสาวงามใช้ไม่ได้ผลกับอันหัว

อันหัวรับสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เมื่อเฉียวผิงอันมั่นใจว่าเสียงนั้นคือเสียงของเขา จึงแสดงเจตนาอย่างตรงไปตรงมาทันที

“ผมต้องการคุยกับคุณยาย!”

สมองของอันหัวหยุดนิ่งไปสองสามวินาที จึงแยกแยะออกว่าเด็กในโทรศัพท์คือเฉียวผิงอันและคุณยายที่เขาพูดถึงคือเหมยกุย

เขารีบตอบว่า “อ่า ประธานเหมยไปติดธุระด้านนอกครับ”

เฉียวผิงอันรู้สึกงงงวยเล็กน้อย เขาถามด้วยความกระวนกระวายใจ “คุณยายเดินทางไปทำงานตอนไหน? และจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ!”

อันหัวตอบ “เธอออกไปกะทันหัน เมื่อตอนเช้าน่ะ ได้ยินว่าต้องใช้เวลาสองสามวันถึงจะกลับมา”

อันหัวได้ยินความกระวนกระวายใจของเฉียวผิงอันจึงถามว่า “ถ้านายมีเรื่องอะไรก็บอกผมได้ ผมช่วยนายไปจัดการให้ได้”

เฉียวผิงอันอยากจะบอกเหมยกุยเกี่ยวกับเรื่องอีเมล แต่อันหัวถามทางโทรศัพท์ เฉียวผิงอันก็ไม่สามารถพูดได้

ก่อนหน้านี้ เจียงหว่านเคยบอกเขาไว้แล้วว่า โทรศัพท์อาจถูกดักฟัง

หากไม่จำเป็น ห้ามพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์

หากต้องพูด ให้ใช้รหัสลับ

ไม่มีทางเลือก ด้วยความสามารถในการสร้างเรื่องของเจียงหว่านและสถานะตำแหน่งของเฉียวเหลียนเฉิง ทำให้เฉียวผิงอันไม่สามารถเติบโตขึ้นเหมือนเด็กทั่วไปได้

ดังนั้น สิ่งเหล่านี้จึงจำเป็นต้องเรียนรู้

เพียงแต่รหัสลับนี้อันหัวไม่เข้าใจ

เฉียวผิงอันกระสับกระส่าย คิดไปคิดมาแล้วก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาได้

เขาหาข้ออ้างอะไรก็ได้พูดขึ้นมาว่า “ไม่มีอะไรสำคัญหรอก เช้านี้คุณยายออกไปก็ไม่ได้บอกว่าจะไปต่างจังหวัด ผมแค่อยากให้คุณยายกลับมาตอนกลางคืนแล้วซื้อกระเป๋านักเรียนมาให้ผมใบหนึ่ง กระเป๋านักเรียนของผมพังแล้วครับ”

อันหัวได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะออกมา เรื่องนี้มันง่ายมาก!

กระเป๋านักเรียนพังก็ซื้อใบใหม่ไงล่ะ เขาไปได้ ไม่จำเป็นต้องให้ประธานเหมยไปด้วยตัวเองหรอก

อีกอย่างเขาก็นับว่าเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของประธานเหมยแล้ว งานวิ่งเต้นพวกนี้ก็เป็นขอบเขตงานของเขาอยู่แล้ว

เขารีบถามเฉียวผิงอัน “นายอยากได้กระเป๋านักเรียนแบบไหน ตอนนี้กระเป๋านักเรียนมีหลายแบบให้เลือกนะ”

เฉียวผิงอันบอกไปอย่างง่าย ๆ

กระเป๋านักเรียนของเขาพังจริง ๆ เพียงแต่ช่วงนี้ทุกคนยุ่งกับเรื่องของลูกแฝด เขาจึงไม่ได้บอกผู้ใหญ่เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

ประการหนึ่งก็เพราะตัวเขาเองไม่สนใจ กระเป๋านักเรียนเป็นสิ่งของที่ใช้สิ้นเปลือง ใช้ได้ก็พอแล้ว

เฉียวผิงอันในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว ไม่ควรให้ผู้ปกครองต้องกังวลมากไปกว่านี้

ตอนนี้สามารถใช้โอกาสนี้เรียกอันหัวมาสักหน่อย เขาสามารถถามอันหัวด้วยตัวเองว่าจะหาคุณยายได้อย่างไร

อันหัวตอบรับเสียงหนึ่ง หันหลังกลับไปซื้อกระเป๋านักเรียนที่ห้างสรรพสินค้าทันที

เมื่อเฉียวผิงอันโทรศัพท์มา

เวลานั้นเป็นสองทุ่มกว่าแล้ว

อันหัวออกจากบ้านไปแล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าห้างสรรพสินค้าปิดไปนานแล้ว ไปที่ร้านค้าตอนนี้ก็ซื้อไม่ได้

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง จำได้ว่าแถวนี้มีร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ เปิดอยู่ไม่ไกล

ที่เพิ่งเปิดไม่นานมานี้ จะลองไปดูสักหน่อย พวกของใช้ประจำวันอย่างกระเป๋านักเรียนน่าจะมีขายอยู่ที่นั่น

ดังนั้นอันหัวจึงหันไปทางนั้น เขาไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เขาออกจากบ้านก็มีดวงตาคู่หนึ่งจับตามองเขาอยู่แล้ว

เขาเพิ่งจะเดินไปทางร้านสะดวกซื้อ ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกล ๆ

ผู้หญิงคนนี้สวมรองเท้าส้นสูง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ดูยับเยินเหมือนถูกใครบางคนฉีกเป็นเส้น ๆ ห้อยอยู่ตามตัว

ผู้หญิงคนนั้นวิ่งมาพรวดตรงไปที่อันหัว ขณะวิ่งก็ยังหันหลังกลับไปมองอีกด้วย

ดูเหมือนว่าจะมีคนกำลังไล่ตามเธออยู่ข้างหลัง

เธอวิ่งตรงมาอย่างไม่มีอะไรขวาง ไม่นานก็กำลังจะชนเข้ากับตัวอันหัว

อันหัวเอียงตัวไปข้างหนึ่งอย่างกะทันหัน หลบหลีกออกไปโดยตรง

ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถชนเขาได้ กลับกลายเป็นว่าเพราะยืนไม่มั่น ประกอบกับแรงพุ่งจากการวิ่งมา จึงล้มลงกับพื้นโดยตรง

การหกล้มครั้งนี้ทำให้เธอเจ็บปวดพอสมควร เกือบจะนอนนิ่งอยู่ที่นั่นเลย

เพราะตอนที่เธอล้มลงนั้น ศีรษะยังกระแทกโดยไม่ได้ตั้งใจด้วย เธอพยายามประคองร่างกายขึ้นมามองไปที่อันหัว

ประโยคแรกที่เธอถามก็คือ “ทำไมคุณถึงหลบล่ะ”

อันหัวเลิกคิ้วมองเธอแล้วพูดว่า

“เพราะพี่ชายคนนี้หล่อเกินไป ช่วงนี้คนที่พุ่งเข้ามาชนพี่ก็มีไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดคนแล้ว”

“อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่ มาแอ่นนมหาเงินใช่ไหม”

“ถ้าผมไม่หลบ เธอก็จะเรียกค่าเสียหาย หรือไม่ก็จะเอาตัวมาแลกใช่ไหม ไม่ว่าแบบไหนผมก็ไม่สนใจหรอก ไสหัวไปให้ไกล ๆ ”

พูดจบก็หันหลังกลับเดินหนีไปอย่างหยิ่งผยอง

ผู้หญิงที่ล้มลงกับพื้นโกรธจนขบฟันกรอด

แต่เพราะตอนล้มเมื่อกี้ศีรษะกระแทก ตอนนี้อาการปวดจึงเริ่มรุนแรงขึ้น เธอลืมตาขึ้นแล้วก็หมดสติล้มลงกับพื้น

อันหัวมาถึงร้านขายของชำก็พบว่ามีคนอยู่ที่นี่ค่อนข้างเยอะ

เพราะห้างสรรพสินค้าจะปิดตอนห้าโมงเย็นถึงหกโมงเย็น คนบางส่วนหลังเลิกงานยังต้องซื้อของ

เมืองเหยียนจิงในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาร้านค้าบางแห่งจึงได้ขยายเวลาทำการแล้ว

ตอนที่อันหัวมาถึงที่นี่ ในร้านยังมีลูกค้าอยู่เป็นจำนวนมาก

ผู้คนพลุกพล่าน คนเข้าร้านไม่ขาดสาย

อันหัวพบที่ขายกระเป๋านักเรียนแล้ว กำลังจะเข้าไปถามทันใดนั้น

ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากข้าง ๆ เธอสวมชุดเดรสที่เปิดเผยคอนข้างมาก แบกกระเป๋าสะพายไว้ที่ตัว เดินเข้ามาหาอันหัวด้วยท่าทางเย้ายวน

และยังมาขวางทางหน้าอันหัวไว้ ผู้หญิงคนนั้นมองดูอันหัวขึ้นลงอย่างสง่างามแล้วเอ่ยว่า

“คุณคะ ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าให้น้องชายของฉัน แต่น้องชายไม่อยู่ที่นี่ ฉันเห็นว่ารูปร่างของคุณกับน้องชายของฉันพอ ๆ กัน คุณช่วยลองเสื้อผ้าให้หน่อยได้ไหมคะ”

อันหัวกำลังจะเอ่ยปาก ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบธนบัตรมาหนึ่งสำรับ โบกไปมาหน้าอันหัวแล้วพูดว่า

“ไม่ได้ให้คุณช่วยฟรีหรอก ถ้าคุณช่วยฉันลองเสื้อผ้าสักสองสามชุด เงินพวกนี้ก็เป็นของคุณ”

อันหัวเหลือบมองไปที่เงินกองนั้น ล้วนเป็นธนบัตรจำนวน 10 หยวน

รวม ๆ แล้วประมาณสามสี่ร้อยหยวน

อันหัวเบ้ปากพูดว่า “ใครให้ความมั่นใจคุณมาว่าผมจะยอมลองเสื้อผ้าให้คุณเพื่อเงินขนาดนี้”

“ตอนนี้พี่ชายก็เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทแล้ว เงินปันผลทุกปีมากกว่านี่หลายร้อยเท่า!”

“ผมจะต้องมานั่งเป็นโมเดลให้คุณที่นี่เหรอ? ไสหัวไปให้ไกล ๆ ”

หญิงสาวตกตะลึง รอจนกระทั่งเธอได้สติคืนมา อันหัวก็เดินจากไปแล้ว

หญิงสาวถูกทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา เธอหยิบเงินใส่เข้าไปในกระเป๋าอย่างช่วยไม่ได้

หันกลับไปเดินไปทางประตูหนีไฟด้านข้าง

เมื่อถึงมุมบันไดของชั้น ผู้หญิงต่างชาติที่แต่งตัวทันสมัยคนหนึ่งรออยู่ที่นั่นแล้ว

“เป็นยังไงบ้าง? เขาหลงกลหรือเปล่า?”

ผู้หญิงต่างชาติถามทันทีที่ผู้หญิงที่เตรียมจะหลอกลวงเดินมาถึง

หญิงสาวคนนั้นส่ายหัว “ไม่ได้ผล เขาไม่ยอมหลงกลเลยสักนิด”

เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างละเอียด

แอนนี่ฟังแล้วโกรธจนหัวเราะออกมา

ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะโจมตีอันหัว เธอก็ได้ส่งคนออกไปกว่าสิบกลุ่มแล้ว ล้วนเป็นสาวสวยในระดับที่แตกต่างกันไป

มีทั้งยั่วยวนเซ็กซี่ มีทั้งแบบบริสุทธิ์น่ารัก แม้กระทั่งหญิงหม้ายที่เพิ่งสูญเสียสามี ก็ถูกส่งออกไปแล้ว

น่าเสียดายที่อันหัวไม่หลงกลเลย

ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความอยากรู้อยากเห็นอะไรเลย และก็ไม่มีความสงสารใครด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังระมัดระวังคนและเรื่องรอบตัวมาก นอกจากคนที่เขารู้จักแล้ว แทบจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับใครเลย

แอนนี่โมโหจนเกือบคลั่ง เธอไม่เข้าใจเลยว่าโลกนี้มีผู้ชายแบบนี้อยู่ได้อย่างไร…