เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ? - เล่มที่ 19 ตอนที่ 561 ตัดศีรษะประหารชีวิต

เล่มที่ 19 ตอนที่ 561 ตัดศีรษะประหารชีวิต

“ให้ตงฟางเชวี่ยปลอมตัวจากบุรุษเป็นสตรี โดยปลอมตัวเป็นสตรีของฉินรั่วเฉิน และหลอกล่อให้ฉินรั่วเฉินตกเข้ามาในหลุมพรางของพวกเรา แผนการนี้จะเป็นไปได้หรือ?”

ในวังหลวง ซั่งกวนเซ่าเฉินมองหลิงมู่เอ๋อร์อย่างไม่มั่นใจนัก

มิใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจตงฟางเชวี่ย แต่เป็นเพราะเขารู้ว่าฉินรั่วเฉินหาใช่คนธรรมดา

“ยามที่สองกองทัพห้ำหั่นกันมีเพียงฉินรั่วเฉินผู้เดียวที่หนีไป ในมือของเขาไม่มีอำนาจทหารทั้งยังกลายเป็นนักโทษที่มีประกาศจับ ยามนี้ที่ต้องการซ่อนตัวมากที่สุด เช่นนั้นสถานที่ที่เป็นไปได้มากที่สุดที่เขาจะไปก็คือที่ที่มีทั้งคนดีคนเลวปะปนกัน ซึ่งหอจุ้ยเซียงนับว่าเหมาะแก่การซ่อนตัว” หลิงมู่เอ๋อร์กล่าววิเคราะห์โดยที่บนใบหน้าไร้ซึ่งความกังวลใดๆ

“ข้าได้ยินว่าตงฟางเชวี่ยผู้นั้นปลอมตัวเก่งเป็นอย่างยิ่ง ญาติผู้พี่วันนี้ท่านอาจไม่เห็น แต่คนผู้นั้นปลอมตัวแล้วเหมือนสตรียิ่งกว่าสตรีเสียอีก ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกขอรับ”

หนานกงอี้จือนั่งลงบนเก้าอี้และดื่มชาด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ มองห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงบเขาก็ทอดถอนใจ “ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะได้มาดื่มชาตามอำเภอใจอย่างสบายอารมณ์ที่นี่เช่นนี้ ห้องทรงพระอักษร ที่นี่คือห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ และข้าก็คือขุนนางผู้มีคุณงามความดีในการช่วยสนับสนุนให้ฮ่องเต้ได้ขึ้นครองบัลลังก์ ฮ่าๆ ญาติผู้พี่คิดจะตกรางวัลให้ข้าอย่างไรหรือ?”

“แม้จะดื่มชาอยู่ก็ยังไม่อาจปิดปากเจ้าได้หรือ!”

ซั่งกวนเซ่าเฉินไม่รู้ว่าโยนสิ่งใดใส่เขาบ้าง หนานกงอี้จือรีบหลบเลี่ยง ภายในห้องทรงพระอักษรที่เดิมมีบรรยากาศอึมครึมมืดครึ้มกลับมีเสียงหัวเราะมีชีวิตชีวาดังขึ้นโดยพลัน

เมื่อคืนหลังจากชนะสงคราม ซั่งกวนเซ่าเฉินนำทัพกลับไปที่วังหลวงในชั่วข้ามคืน

เพื่อไล่จู่โจมจนได้รับชัยชนะ พวกเขาเร่งรีบวางแผนจนไม่ได้นอนทั้งคืนและส่งตงฟางเชวี่ยออกไปตั้งแต่เช้า

เพื่อเลี่ยงไม่ให้แผนการรั่วไหล พวกเขาจึงทำได้เพียงรออยู่ในห้องทรงพระอักษรเงียบๆ และรอคอยข่าวดีจากตงฟางเชวี่ย

นอกประตูซูเช่อซึ่งกำลังคิดจะให้ขันทีเข้าไปรายงาน แต่หลังจากได้ยินเสียงหัวเราะเขาก็ข่มกลั้นไว้

“ช่างเถิด กลับจวน”

ซูเช่อสะบัดแขนเสื้อและเดินกลับไปทางเดิม จื่อถงซึ่งอยู่ด้านข้างอดทนต่อไปไม่ไหว “นายท่าน เหตุใดจึงกลับไปเล่าขอรับ?”

“นางไม่อยากพบข้า เหตุใดข้าจะต้องไปขวางหูขวางตานางจนรบกวนอารมณ์อันดีของนางด้วย”

มุมปากของซูเช่อยกขึ้นอย่างเยาะเย้ยตนเอง “การเดินทางไปแคว้นซีอวี้ทำให้นางบาดเจ็บภายใน หาได้ยากที่จะอารมณ์ดีเช่นนี้ ข้าทนเข้าไปขัดขวางไม่ได้ กลับเถิด”

“หวางโฮ่วเหนียงเหนียงได้รับบาดเจ็บ แต่นี่หาใช่ความผิดของนายท่าน ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านทำเพื่อนางจนกลายเป็นปีศาจในสายตาของเหล่าประชาชน นายท่าน…” จื่อถงทนกล้ำกลืนความรู้สึกนี้ไม่ไหวจริงๆ

“นายท่าน หวางโฮ่วเหนียงเหนียงปฏิบัติกับท่านอย่างเย็นชา มิใช่เพราะเข้าใจผิดว่าหงยวนได้รับคำสั่งจากนายท่านให้ไปจับตามองนางหรือขอรับ เหตุใดนายท่านจึงไม่อธิบายให้เหนียงเหนียงฟังเล่าขอรับ”

ซูเช่อหยุดฝีเท้า ยามที่หันกลับไปก็ออกคำสั่งอย่างเย็นชายิ่ง “หากยังอยากอยู่ข้างกายข้าก็จำไว้ว่าสิ่งที่ไม่ควรพูดก็จงเงียบปากไปเสีย!”

ยามที่หันกลับไปอีกคราซูเช่อก็สูดหายใจเข้าลึก “นางเข้าใจผิดก็ปล่อยให้นางเข้าใจผิดไปเถิด ยามนี้นางเป็นหวางโฮ่วเหนียงเหนียงแล้ว มันจะเป็นการดีต่อชื่อเสียงของนางหากทำให้ทุกคนลืมเรื่องของข้าไปเสีย”

“แต่นายท่าน…”

ไม่รอให้จื่อถงพูดอันใดอีก ซูเช่อก็สาวเท้ายาวจากไปแล้ว

หารู้ไม่ว่าการเดินจากไปครานี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหลิงมู่เอ๋อร์ถูกตัดขาดจนสิ้น

นับตั้งแต่นั้นมา นางเป็นหวางโฮ่ว เขาคือมหาเสนาบดี ยามที่เขาพบนางจะต้องคุกเข่าถวายความเคารพ นางจะเข้าใจเขาผิดและไม่ได้ปรับความเข้าใจกับเขาไปตลอดชีวิต

ในห้องทรงพระอักษร

หนานกงอี้จือคว้าตัวตงฟางเชวี่ยที่นำชัยชนะกลับมาอย่างตื่นเต้น “จับได้แล้ว จับฉินรั่วเฉินได้แล้วจริงหรือ?”

ตงฟางเชวี่ยยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดสตรีออกก็ถูกเขย่าตัวจนปิ่นปักผมไข่มุกหลุดลงพื้น เขาผลักหนานกงอี้จือออกด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ปล่อยข้า ปล่อยข้า ผู้ที่ไม่รู้คงได้คิดว่าเจ้ากับข้าเป็นพวกตัดแขนเสื้อไปแล้วกระมัง จับได้หรือไม่เหตุใดเจ้าไม่ไปดูให้กระจ่างกับตาตนเองที่คุกหลวงเล่า?”

หันกลับไปมองซั่งกวนเซ่าเฉินและหลิงมู่เอ๋อร์อีกครา ริมฝีปากของเขาสั่นเทาอย่างน้อยใจ “จากที่ตกลงกันไว้ หากไม่มีของรางวัลที่เข้าตาข้า พวกท่านสองคนก็ต้องขอโทษข้าที่ความพยายามของข้าในวันนี้เสียเปล่า!”

เห็นท่าทีตกที่นั่งลำบากของเขาไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้ว่าตงฟางเชวี่ยผ่านการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายมาอย่างไร ซั่งกวนเซ่าเฉินและหลิงมู่เอ๋อร์สบตากัน ดวงตาทั้งสองคู่หันมามองเขาที่อยู่ตรงหน้าในขณะที่ประสานมือทั้งสองข้างและโค้งตัวเก้าสิบองศา “ขอบคุณผู้นำหุบเขาตงฟางเป็นอย่างยิ่ง!”

คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเขาสองคนจะให้ความเคารพตนเองถึงเพียงนี้ ตงฟางเชวี่ยตะลึงงันจนทำตัวไม่ถูกโดยพลัน

“อย่าๆๆ พวกท่านสองคนทำอันใด ข้ายังใช้ชีวิตไม่พอเลย นี่คิดจะทำให้ข้าอายุสั้นหรือ?”

เขาจับหลังศีรษะ “ความจริง ความจริงก็เสี่ยงอันตรายอยู่เล็กน้อย ข้าหาได้ลำบากมากมายอันใด ทุกสิ่งรอบข้างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว ข้าเพียงแค่เสียสละรออยู่ในห้องให้ฉินรั่วเฉินเข้ามาตกหลุมพรางด้วยตนเอง ผู้ที่ประมือตัวจริงคือเหล่าแม่ทัพใหญ่ไร้พ่าย ข้ามิได้ทำอันใดเลย”

ได้ยินคำพูดนี้ทั้งสองคนก็หัวเราะ ‘พรืด’ ออกมา “กล่าวได้ว่าชัยชนะในสงครามใหญ่ครานี้หากไม่มีผู้นำหุบเขาตงฟางพวกเราจะทำสำเร็จได้อย่างไร! เจิ้นขอเป็นตัวแทนของเหล่าประชาชนขอบคุณผู้นำหุบเขาตงฟางเป็นอย่างยิ่งอีกครา!”

“หากพวกท่านยังทำเช่นนี้อีกก็ถือได้ว่าไม่นับว่าข้าเป็นน้องแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นชีวิตของข้าเป็นท่านและมหาเสนาบดีซูที่ช่วยเอาไว้ข้าย่อมต้องทดแทนบุญคุณ”

ตงฟางเชวี่ยมีสีหน้าลำบากใจเผยท่าทางกระอักกระอ่วนออกมาอย่างหาได้ยาก ไม่รอให้ทั้งสองคนพูดให้มากความก็รีบหนีไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด

ซั่งกวนเซ่าเฉินคว้าหลิงมู่เอ๋อร์ไว้ “ไปที่คุกหลวงกับเจิ้นเถิด!”

ยามที่มาถึงคุกหลวงทั่วทั้งร่างของฉินรั่วเฉินก็เต็มไปด้วยบาดแผลทั้งยังถูกมัดไขว้อยู่บนเสาหิน ยามที่เห็นซั่งกวนเซ่าเฉินและหลิงมู่เอ๋อร์ปรากฏตัว ดวงตาเฉียบแหลมของเขาก็ราวกับจะสามารถปล่อยเปลวไฟออกมาได้ เขาพยายามดิ้นรน “ซั่งกวนเซ่าเฉิน เจ้ามันต่ำช้าไร้ยางอายคิดไม่ถึงว่าจะวางแผนร้ายต่อข้า ถึงอย่างไรข้าก็เป็นน้องของเจ้า เจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้ ปล่อยข้าเสีย!”

“สามหาว! เจิ้นอยู่ต่อหน้ายังกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานเช่นนี้”

ซั่งกวนเซ่าเฉินใช้สายตาส่งสัญญาณก็มีคนหยิบหนามออกมาเฆี่ยนร่างของฉินรั่วเฉินโดยพลัน

ไม่นานในคุกก็มีเสียงกรีดร้องเสียดฟ้าดังขึ้น

“นี่สำหรับที่เจ้าเคยทุบตีข้าเมื่อยามอายุห้าขวบ วันนี้ข้าขอคืนให้เจ้า”

ซั่งกวนเซ่าเฉินกล่าว ยามที่เดินไปเบื้องหน้าฉินรั่วเฉินก็เห็นสายตาโกรธเกรี้ยวของเขา “ฉินรั่วเฉิน เจิ้นขอถามเจ้า เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่!”

“ถุย!”

ถ่มน้ำลายใส่ร่างของเขาคราหนึ่ง ฉินรั่วเฉินถลึงตาทั้งสองข้างราวกับทำเช่นนี้แล้วจะสามารถคว้านเนื้อของเขาได้

“ใต้หล้านี้เดิมเป็นโลกของข้า! เสด็จพ่อทำผิดต่อข้า พวกเจ้าทุกคนล้วนทำผิดต่อข้า! เหตุใดการที่ข้าใช้วิธีของตนเองเพื่อให้ได้รับมันมากลับทำให้ต้องพบเจอกับจุดจบเช่นนี้! ซั่งกวนเซ่าเฉินหากมีความสามารถก็ฆ่าข้าเสีย ต่อให้ข้าเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”

“ใต้หล้านี้เป็นโลกของผู้มีปัญญา กลายเป็นของผู้เสียสติตั้งแต่เมื่อใดกัน?” ซั่งกวนเซ่าเฉินกล่าวเหยียดหยาม “ข้าถือว่าเจ้าเป็นน้องเดิมจึงไม่คิดจะถือสาเรื่องทั้งหมด แต่แผนการแต่ละขั้นตอนของเจ้าทำให้หลิงมู่เอ๋อร์ถูกพาไปแคว้นซีอวี้ ทั้งวางแผนทำให้ฉินเสียนถิงตายอย่างน่าเวทนาทั้งส่งคนไปสังหารหลันเชี่ยนหยิ่งเพื่อหลอกใช้หลันซือเฮ่อ และยังสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรูเพื่อวางแผนก่อกบฏ! เจ้าคิดว่าความผิดมากมายนี้ของเจ้าจะไม่ได้รับโทษถึงตายหรือ?”

“ทหาร!”

ซั่งกวนเซ่าเฉินเล่นลูกธนูในมือ ยามที่มันหล่นลงก็ตัดสินโทษประหาร “องค์ชายหกฉินรั่วเฉินก่อความผิดไว้มากมายมีโทษสมควรตายให้ประหารด้วยการตัดศีรษะทันที!”

ฉินรั่วเฉินเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง มองซั่งกวนเซ่าเฉินสะบัดแขนเสื้อจากไป ในขณะที่เพชฌฆาตเข้ามาเพื่อทำหน้าที่ประหาร เขาก็พยายามดิ้นรนขัดขืน “ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว เสด็จพี่โปรดให้โอกาสข้าอีกครั้ง เสด็จพี่…”

ไม่รู้เพราะถูกคนปิดปากหรือเพราะถูกประหารไปแล้ว ยามที่ซั่งกวนเซ่าเฉินโอบหลิงมู่เอ๋อร์ออกจากคุกหลวงก็มิได้ยินฉินรั่วเฉินพูดอันใดอีกแล้ว

“จบแล้ว มู่เอ๋อร์ ทุกอย่างจบแล้ว!”

สงครามที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันซึ่งกินระยะเวลามาครึ่งเดือน ด้วยการสนับสนุนของแคว้นซีอวี้ทำให้ได้รับชัยชนะ

ฉินรั่วเฉินถูกจับและได้ชดใช้ในสิ่งที่สมควรได้รับแล้ว

ที่เมืองหลวงในที่สุดก็กลับไปเป็นเมืองหลวงดังเช่นอดีต ทั้งยังเปลี่ยนผู้นำคนใหม่อีกด้วย!

“เซ่าเฉิน ข้าอยากกลับบ้าน”

“ได้ สามีจะพาเจ้ากลับบ้าน!”

ในชั่วขณะหนึ่งซั่งกวนเซ่าเฉินหาใช่ฮ่องเต้ แต่เป็นสามีของนางซึ่งพยุงมือของนางกลับบ้านเดิมของนางอย่างระมัดระวัง

ยามที่ทุกคนในจวนตระกูลหลิงเห็นหลิงมู่เอ๋อร์ปรากฏตัว ความกังวลในใจจึงเพิ่งกลับลงไปในท้อง ทุกคนต่างรวมตัวกันโผเข้ามาหาหลิงมู่เอ๋อร์

“มู่เอ๋อร์ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”

รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นดีใจของทุกคน หลิงมู่เอ๋อร์ที่คิดว่าตนเองสามารถข่มกลั้นได้สุดท้ายก็ทนไม่ไหว น้ำตาหลั่งรินออกมาราวกับเขื่อนแตกโดยพลัน

“ท่านแม่ ท่านพ่อ ท่านยาย ท่านลุง เป็นมู่เอ๋อร์อกตัญญู มู่เอ๋อร์ทำให้พวกท่านต้องเป็นห่วงอีกแล้ว!”

หลิงมู่เอ๋อร์คุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นดัง ‘ปึก’ และโขกศีรษะยอมรับผิดแต่โดยดีที่ทำให้เหล่าผู้อาวุโสเป็นห่วง

ด้วยความคิดคะนึงและตำหนิตนเอง หลิงมู่เอ๋อร์ปฏิเสธการช่วยพยุงของคนรอบข้าง ยามที่มองทุกคนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาอีกครา นางก็พูดไม่ออกอีกแม้แต่คำเดียว

“เด็กโง่ พวกเราเป็นห่วงเจ้าแทบตาย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำให้ข้าเป็นห่วงแทบตายจริงๆ!”

ไม่สนใจการต่อต้านของหลิงมู่เอ๋อร์ หยางซื่อบังคับดึงนางขึ้นมาโอบไว้ในอ้อมแขนก่อนจะกอดนางไว้ ยามที่รู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจอันรุนแรงจึงแน่ใจว่านางมีชีวิตกลับมาแล้วจริงๆ

“หายตัวไปอย่างกะทันหันทั้งยังทิ้งโฉนดที่ดินเอาไว้มากมายถึงเพียงนั้น เจ้าเด็กผู้นี้ต้องการให้หญิงเฒ่าเช่นข้าโกรธจนตายจริงๆ หรือ?”

ถังซื่อเช็ดน้ำตาบนใบหน้า มองหลิงมู่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่มีส่วนใดบุบสลาย นางก็ประสานมือทั้งสองข้างยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ “เง็กเซียนฮ่องเต้ทรงเมตตา เง็กเซียนฮ่องเต้ทรงเมตตาแล้วจริงๆ โชคดีที่หลานสาวของข้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย ขอบคุณเง็กเซียนฮ่องเต้เป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ครั้งนี้ไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ หลังจากนี้ครอบครัวของพวกเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างดีในเมืองหลวงได้แล้ว จะไม่มีเรื่องวุ่นวายอันใดอีกแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ มู่เอ๋อร์หิวแล้ว มู่เอ๋อร์อยากกินอาหารฝีมือพวกท่านเจ้าค่ะ”

ได้ยินคำพูดนี้เหล่าผู้อาวุโสก็พากันมีความสุขทั้งน้ำตา แต่เด็กบอกว่าหิวทุกคนจะกล้ารีรอได้อย่างไร จึงรีบพากันไปจัดการเข้าครัวด้วยตนเองเพื่อนาง

ฮูหยินจวนหนิงกั๋วโหว หลิงจือเซวียน และองค์หญิงเจาหยางล้วนมาหานาง เมื่อถามทุกสิ่งที่ควรถามและได้รู้ทุกเรื่องยามที่นางอยู่แคว้นซีอวี้แล้ว ฮูหยินจวนหนิงกั๋วโหวก็กอดนางไว้ในอ้อมแขนแน่น

“เด็กโง่ อย่าเสียใจไปเลย แม้จะไม่มีลูกแล้วก็ยังมีใหม่ได้ เซ่าเฉินปฏิบัติต่อเจ้าอย่างจริงใจพวกเราล้วนมองออก ต่อให้ในอนาคตไม่มีลูกอีกจะยังเป็นอันใดเล่า? คนมีชีวิตกลับมาก็ดีแล้วมิใช่หรือ?”

หลิงมู่เอ๋อร์พยักหน้าหลายครา “ท่านแม่บุญธรรม ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะที่หลายวันมานี้คอยอยู่ข้างกายเป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่ หากไม่มีท่านเกรงว่าพวกเขาคงกังวลแทบแย่ไปนานแล้ว มู่เอ๋อร์ไม่รู้ควรจะขอบคุณท่านอย่างไรจริงๆ เจ้าค่ะ”

ได้ยินนางเกรงใจถึงเพียงนี้ฮูหยินจวนหนิงกั๋วโหวก็เผยความไม่พอใจออกมา “เจ้าเด็กคนนี้มาเกรงใจอันใดข้ากัน ต่อให้เจ้าจะมิใช่ภรรยาของเซ่าเฉินก็ยังเหมือนเป็นลูกสาวของข้าผู้หนึ่ง ครอบครัวเจ้าก็นับว่าเป็นครอบครัวของข้า หากเจ้าพูดเช่นนี้ข้าคงรู้สึกอึดอัดจนคืนนี้กินข้าวไม่ลงแล้ว เจ้าอยากให้ข้ากลับไปทั้งที่ท้องยังหิวหรือ?”

ได้ยินคำพูดนี้ หลิงมู่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา มองหลิงจือเซวียนและเจาหยางอีกครา แม้ทั้งสามคนจะมิได้พูดอันใดแต่ความห่วงใยอันไร้ที่สิ้นสุดก็เปิดเผยออกมาผ่านสายตาหมดแล้ว

คืนนี้หลิงมู่เอ๋อร์มิได้กลับวังหลวง แม้แต่ฮ่องเต้ก็ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ไม่กลับวังหลวง ทุกคนในครอบครัวอยู่ในลานไร้นามของจวนตระกูลหลิง ดื่มเหล้าฉลองเนื่องในโอกาสที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าหลังจากจากกันมานาน

“ท่านแม่ เหตุใดชะตาชีวิตของมู่เอ๋อร์จึงล้มลุกคลุกคลานเช่นนี้ ยามที่ท่านให้กำเนิดข้าสภาพอากาศมิค่อยสู้ดีใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านบอกสถานการณ์ยามที่ให้กำเนิดมู่เอ๋อร์ได้หรือไม่เจ้าคะ?”

——————————