เจ้าวายร้ายทั้งสาม มาให้แม่เลี้ยงอย่างข้ากล่อมเกลาเสียดีๆ - บทที่ 803 งานแต่งงานของเว่ยจื่ออี้

บทที่ 803 งานแต่งงานของเว่ยจื่ออี้

จวนสกุลเว่ย

ผ้าหรือไม่สีแดงแขวนประดับไว้ทั่วทุกหนทุกแห่ง รวมถึงข้อความอวยพรที่ประดับไว้บนผนังทั่วจวน ภายในจวนเต็มไปด้วยความครื้นเครง

เป็นวันมงคลที่น่ายินดียิ่งนัก

เว่ยจื่ออี้ตื่นแต่เช้า อาบน้ำและสวมชุดแต่งงานสีแดง เมื่อถังหลี่และนางฝางมารดาผู้ให้กำเนิดเข้ามา เขาก็สวมชุดแต่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางฝางมาถึงเมืองหลวงเมื่อเดือนก่อนเพื่อเตรียมงานแต่งงานให้กับบุตรชายของตัวเอง เด็กหนุ่มมองมารดาทั้งสองก่อนจะเอ่ยปากเรียก

“ท่านแม่”

ถังหลี่และนางฝางมองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาสวมชุดแต่งงานสีแดงมีสายคาดเอว ทำให้เขาดูรูปร่างสูงเพรียว ชุดสีแดงช่วยขับเน้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ดูมีชีวิตชีวา และสดใสขึ้น

“หล่อมาก” ถังหลี่ชม

“เจ้าสาวจะต้องพอใจในตัวเจ้าบ่าวมากเป็นแน่” นางฝางว่าตาม

ไม่ว่าจะมองอย่างไร บุตรชายของตนย่อมดีเลิศหาที่ติไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งมองเท่าไรก็ยิ่งดูดีมากขึ้นเท่านั้น

คำพูดของมารดาทั้งสองทำให้เว่ยจื่ออี้เขินอาย เขาอดไม่ได้ที่จะตั้งตารอตู้เว่ย

ที่จวนสกุลตู้

ภายในห้อง หญิงสาวนั่งอยู่หน้ากระจก เงาสะท้อนเผยให้เห็นผิวขาวลออ คิ้วโค้งสวยและใบหน้าอ่อนหวาน

“คุณหนูงดงามมากเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่แต่งหน้าให้กับตู้เว่ยพูดออกมา นางอดไม่ได้ที่จะชมเจ้าสาว

ชาวบ้านหลายคนพูดว่าเป็นโชคดีของคุณหนูที่ได้แต่งงานกับคุณชายสกุลเว่ย แต่ด้วยใบหน้าที่สวยสดงดงามของคุณหนูเช่นนี้ สาวใช้กลับคิดว่าคุณชายเว่ยก็โชคดีไม่น้อยที่ได้แต่งคุณหนูเป็นภรรยา

“ใช่ เว่ยจื่ออี้โชคดีมาก”

เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาขึ้น ตู่เว่ยที่นั่งนิ่งอยู่ทนไม่ไหว เหลือบไปมองคนที่เข้ามาอย่างเขินอาย

“พี่สาว อย่าพูดเช่นนั้นสิ”

ตู้เยี่ยนเดินเข้าไปหาน้องสาว นางเชิดหน้าขึ้น

“ข้าพูดจริง เว่ยจื่ออี้โชคดีมากที่ได้น้องสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ของข้า ไปเป็นศรีภรรยา” ใบหน้าของตู้เว่ยเปลี่ยนสี

“จื่ออี้เองก็รูปงามเช่นกัน”

“ขนาดยังไม่แต่งงาน เจ้าก็ออกตัวแทนสามีของเจ้าเสียแล้ว”

ใบหน้าของตู้เว่ยเห่อร้อนราวกับไฟ นางพยายามอย่างมากที่จะรักษาใบหน้านิ่งสงบไว้

“พี่สาว หากยังล้อเล่นอีกข้าจะไม่ให้ท่านอ่านต้นฉบับแล้ว”

ตู้เยี่ยนชอบนิยายที่ตู้เว่ยเขียนมาก นางอยากอ่านมันทุกวัน ตู้เว่ยจึงให้นางอ่านต้นฉบับที่เพิ่งเขียนเสร็จทันที เมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาว ตู้เยี่ยนจึงรีบหุบปากของตนทันที จนตู้เว่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

สาวใช้ยังคงแต่งตัวให้กับตู้เว่ยโดยมีตู้เยี่ยนนั่งดูอยู่ข้างๆ ใบหน้าของหญิงสาวเจือด้วยความเศร้า

นางยังจำได้ดีถึงวันที่ตู้เว่ยเกิด นางเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่เงียบขรึมไม่มีปากเสียงใดๆ ยามที่พี่สาวรังแก นางจะขึงตาทำท่าโมโห ทำให้ตู้เยี่ยนขบขัน ต่อมาเมื่อโตขึ้นนางจึงไม่ได้รังแกน้องสาวอีกต่อไป

ตู้เยี่ยนหวนคิดถึงเรื่องราวในสมัยเด็กของตัวเอง คงจะดีหากไร้ซึ่งความกังวลและเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน

เอ๊ะ! เหตุใดนางถึงได้คิดเรื่องเศร้าไม่เป็นมงคลเช่นนี้กันนะ? ตู้เยี่ยนตบใบหน้าตัวเอง วันคืนที่ไม่ดีล้วนผ่านพ้นไปแล้ว หลังจากนี้ชีวิตมีแต่จะต้องดีขึ้นๆ สิ

หลังจากนั้นสาวใช้ที่แต่งหน้าให้ตู้เว่ยก็ออกไป เหลือเพียงตู้เว่ยและตู้เยี่ยน สองคนพี่น้องเท่านั้น

“เสี่ยวเว่ย ข้าไม่อยากปล่อยเจ้าไปเลย” น้ำเสียงของพี่สาวเต็มไปด้วยความอาวรณ์

เนื้อแท้แล้วนางไม่ใช่คนคิดมากหรือชอบวิตกกังวลเท่าไรนัก นี่เป็นความอ่อนไหวที่นานๆ ครั้งนางจะแสดงให้เห็นออกมาสักที ตู้เว่ยจับมือพี่สาว

“พี่สาว ท่านจะเป็นพี่สาวของข้าไปเสมอ ไม่มีสิ่งใดจะมาเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราไปได้ แม้ว่าข้าจะออกเรือนไปแล้วก็ตาม”

“ใช่ พวกเราจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป”

ไม่นานนักฮูหยินตู้จึงได้เดินเข้ามา นางพอใจที่ได้เห็นพี่น้องสองคนอยู่ด้วยกัน บิดามารดาที่อยู่บนสวรรค์ของเสี่ยวเว่ยก็คงมีความสุขมากที่ได้เห็นภาพนี้ นางคิดถึงชะตากรรมที่น่าเศร้าของทั้งคู่แล้ว ก็ได้แต่หวังว่าหลานสาวของนางจะมีแต่ความสุขตลอดไป

พวกนางคุยกันจนกระทั่งพิธีเริ่มขึ้น ฮูหยินตู้นำผ้ามาคลุมใบหน้าของตู้เว่ยก่อนที่สี่เหนียงจะมาพานางออกไป

ตู้เยี่ยนจับมือของฮูหยินตู้ไว้ พลางมองเจ้าบ่าวที่กำลังลงจากม้ามาทำพิธีต่างๆ ก่อนจะพาตัวเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว ท่ามกลางเสียงประทัดขบวนเจ้าสาวก็ค่อยๆ เคลื่อนออกไป โดยมีสายตาอาวรณ์ของสองแม่ลูกสกุลตู้ติดตามจนกระทั่งขบวนเจ้าสาวลับหายไป

“ท่านแม่ เสี่ยวเว่ยต้องมีความสุขแน่ นางได้แต่งงานกับคนที่นางรักแล้ว” ตู้เยี่ยนว่า ในขณะที่มารดาพยักหน้ารับ

ใช่ … นางเห็นมาตลอดว่าเว่ยจื่ออี้ดีกับเสี่ยวเว่ยมากเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้นท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และองค์หญิงต่างก็เป็นคนดี พวกเขาจะดีกับเสี่ยวเว่ยอย่างแน่นอน วันข้างหน้าของเสี่ยวเว่ยจะต้องมีความสุขและราบรื่น

ไม่จำเป็นที่จะต้องเศร้าใจเลย

ตู้เยี่ยนเห็นฉากที่บ่าวสาวจับมือกันไปก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงจางจ้าวหมิง เขาสัญญาว่าหลังกลับมาจากศึกครั้งนี้เขาจะแต่งงานกับนาง

นางได้แต่หวังว่าวันนั้นจะมาถึงโดยเร็ว

…

ณ จวนสกุลเว่ย

ที่หน้าประตูเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ ถังหลี่และเว่ยฉิงมีหลายอย่างที่ต้องทำ เมื่อองค์หญิงจิ้งชูมาถึงนางรีบวิ่งมาหาถังหลี่ทันที

“ถังหลี่ยินดีด้วยนะ เจ้าจะได้ลูกสะใภ้แล้ว”

ผู้คนต่างปลื้มปีติที่มีเรื่องราวดีๆ เกิดขึ้น ถังหลี่เองก็เช่นเดียวกัน

“อาจื่อ เจ้าเองก็จะได้เป็นแม่คนแล้ว ข้าขอแสดงความยินดีด้วยนะ” ถังหลี่ว่า

เมื่อพูดถึงเด็กๆ แล้ว องค์หญิงจิ้งชูมีรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาบนใบหน้า นางอดไม่ได้ที่จะลูบท้องของตนเอง

ตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว แต่ไม่มีอาการแพ้ท้องเลย นับตั้งแต่ตั้งครรภ์มา กู้หวนจิ่นทำตัวติดกับนางมาโดยตลอด

ไม่นานนัก กู้หวนเนี่ยนและฝางเหมี่ยวก็มาถึง ชายหนุ่มอุ้มเด็กชายอายุสามสี่ขวบมาด้วย แม้เด็กน้อยจะกลัวคนแปลกหน้าแต่เขาก็มีความอยากรู้อยากเห็น ทันทีที่เห็นถังหลี่ เด็กน้อยรีบชูมือให้นางอุ้มทันที หญิงสาวรับตัวหลานชายเข้ามาในอ้อมแขนแล้วบีบแก้มเขาเบาๆ

“คิดถึงอาหรือไม่?”

“พี่ถังถัง” เด็กน้อยพูดเสียงหวาน

“อ้อ.. นี่เจ้าคิดถึงแต่ถังเป่าสินะ อาเสียใจจริงๆ” ถังหลี่ดูเศร้ามาก เด็กชายคิดว่าตัวเองทำให้นางเสียใจจึงรีบปลอบโยน

“ข้าก็คิดถึงท่านอาเท่านี้”

มือเล็กๆ ทั้งสองข้างของเขาวาดเป็นเส้นโค้งใหญ่ๆ ถังหลี่รู้สึกขบขัน นางหยุดรังแกเด็กน้อย วางเขาลง แล้วให้บ่าวไปตามบุตรสาวบุตรชายของนางมา

“พี่ใหญ่ไป๋” ถังหลี่ตะโกนออกมาเมื่อเห็นร่างที่นางคุ้นเคยของไป๋มู่หยางและตันเหนียง

ในช่วงเวลานี้ ไป๋มู่หยางอยู่ในเมืองหลวงพอดี จึงได้มีโอกาสมาร่วมงานแต่งงาน ตันเหนียงช่วยไป๋มู่หยางดูแลกิจการอยู่หลายปี หลายปีมานี้นางน้ำหนักลดลง ผิวเข้ม แต่ดูสุขภาพดีมากขึ้น

ทั้งสามยืนพูดคุยกันอยู่สักพัก จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา

“ถังถัง!”

ถังหลี่หันไปมองก็เห็นว่าเป็นฮั่วจีว์เดินมาพร้อมกับเป่ยเหยียน

“ข้าเจอเขาที่ประตู” ฮั่วจีว์พูดเบาๆ ที่ผ่านมาทั้งสองมักจะบาดหมางกระทบทั่งกันบ่อยๆ แต่พวกเขาก็อยู่ด้วยกันเสมอ ถังหลี่จึงชอบล้อเลียนเรื่องนี้จนฮั่วจีว์บ่น

“เป่ยเหยียนเป็นคนเก่งมีความสามารถเขาไม่รั้งข้าไว้หรอก”

ฮั่วจีว์ยังคงชมเป่ยเหยียน มิตรภาพระหว่างคนทั้งคู่จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งชังกันอยู่ตลอดเวลา

ในตอนนั้นเอง ขบวนเจ้าสาวก็มาถึงที่คฤหาสน์สกุลเว่ยแล้ว แขกทุกคนจึงให้ความสนใจไปที่ขบวนเจ้าสาว ฮั่วจีว์มองคู่บ่าวสาวที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เขาทั้งสุขและเศร้าระคนกันอย่างบอกไม่ถูก

“หลานชายข้าแต่งงานแล้ว เหลือแต่ข้าสินะ”

ฮั่วจีว์อยากวิ่งถลาเข้าไปหาเพื่อนสนิทอย่างกู้หวนจิ่นเพื่อให้เขาปลอบประโลม แต่กลับโดนองค์หญิงจิ้งชูขวางไว้

“อยู่ให้ห่างจากสามีข้าเลย”

เขาจึงเบนเข็มไปหาไป๋มู่หยางแต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงหลบได้ทัน

“ตันเหนียงขี้หึงนะ” ไป๋มู่หยางกล่าวยิ้มๆ

ตอนนี้ฮั่วจีว์กอดได้แต่คนที่เขาเกลียดอย่างเป่ยเหยียนเท่านั้น พี่น้องที่สนิทคุ้นเคยกันของเขาแต่งงานกันไปหมดแล้วเหลือแต่เป่ยเหยียนที่ยังโสดเป็นเพื่อนเขาอยู่

ในที่สุดก็ได้เวลาฤกษ์มงคล

ผู้ที่นั่งอยู่ในห้องโถง เป็นบิดามารดาทั้งสี่คนของเว่ยจื่ออี้

ในที่สุดเสียงทำพิธีก็เริ่มขึ้น

คำนับฟ้าดิน…

คำนับผู้อาวุโส…

คู่บ่าวสาวทำตามคำประกาศของผู้ทำพิธี พวกเขาหันไปโค้งคำนับให้บิดามารดาที่นั่งอยู่ในโถงแห่งนั้น

ถังหลี่มองไปยังบ่าวสาวด้วยรอยยิ้มมีความสุขบนใบหน้า

คำนับซึ่งกันและกัน…

เว่ยจื่ออี้ก้มศีรษะลงช้าๆ สายตาของเขาจ้องไปที่ตู้เว่ยพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเสี่ยวเว่ยคือภรรยาของเขา เขาจะดีกับนางไปตลอดชีวิต

หลังจากเสร็จพิธีคำนับฟ้าดินเจ้าสาวถูกส่งไปยังห้องหอในขณะที่เจ้าบ่าวต้อนรับแขกเหรื่อ

ในห้องหอ

ตู้เว่ยนั่งอยู่บนเตียงมีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวปิดเอาไว้ แต่นางยังได้ยินเสียงครึกครื้นมีชีวิตชีวาจากงานเลี้ยงด้านนอก ทุกอย่างราวกับความฝัน ทั้งยังเป็นฝันที่สวยงามอีกด้วย

“หาอะไรกินก่อนเถอะเจ้าค่ะ เจ้าบ่าวคงยังไม่มาเร็วๆ นี้” แม่สื่อที่อยู่กับเจ้าสาวเอ่ยขึ้น ตามประสบการณ์ของนาง เจ้าบ่าวจะถูกลากออกไปเพื่อดื่มอวยพร และใช้เวลาหลายชั่วยามกว่าจะมาที่ห้องหอ

“เจ้าบ่าว?” สี่เหนียงแปลกใจที่เห็นเจ้าบ่าวเข้ามาในห้องหลังจากเวลาผ่านไปไม่นานนัก

เว่ยจื่ออี้เดินไปหาตู้เว่ย เขานั่งลง เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวขึ้น สีหน้าเจ้าสาวดูประหลาดใจไม่น้อย

“เหตุใดเจ้ามาเร็วนักเล่า?” ตู้เว่ยถามอย่างประหลาดใจ

“ท่านแม่บอกให้ข้ามาหาเจ้าเร็วหน่อย” เว่ยจื่ออี้กล่าว “อีกอย่าง.. ข้าก็คิดถึงเจ้า..”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างเขินอาย ความรักที่มีให้กันทะลักล้นเอ่อ เว่ยจื่ออี้มองเครื่องประดับที่ดูซับซ้อนของเจ้าสาว เขาค่อยๆ แกะมันออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงได้ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก

ตู้เว่ยผ่อนคลายมากขึ้น แต่เมื่อตระหนักถึงสิ่งที่จะตามมาในคืนเข้าหอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา เมื่อมองเห็นว่าสายตาร้อนแรงของเว่ยจื่ออี้จับจ้องมาที่ตนเอง หัวใจของนางก็สั่นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ทั้งสองคนค่อยๆ เข้าใกล้กันมากขึ้น ลมหายใจของพวกเขาจะผสานเป็นหนึ่งเดียว

ท่ามกลางเปลวเทียนสีแดงไสว ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล…