หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า [超级奶爸] - บทที่ 106 จงใจเข้าหา

บทที่ 106 จงใจเข้าหา

บทที่ 106 จงใจเข้าหา

โจวอี้คุยกับหวังอวี่ห่าว เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะพยายามหาทางสนิทสนมกับเขาอย่างมาก

การสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านของเราเป็นสิ่งที่ดี

โจวอี้ไม่ได้ปฏิเสธมิตรภาพโดยเจตนาของอีกฝ่าย แต่เขาเดาอย่างคลุมเครือว่าอีกฝ่ายน่าจะมีจุดประสงค์ซ่อนอยู่

“น้องโจวมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางจื่อต้งใช่ไหม?” หวังอวี่ห่าวถามขึ้นทันที

“ใช่ครับ”

“ผมได้ยินจากจื่อต้งว่าน้องโจวเป็นคนชอบธรรม แม้แต่เฒ่าอู๋และพี่หวังก็ยังชมเชยคุณมาก โชคดีที่ได้เป็นเพื่อนบ้านและเป็นเพื่อนกับคุณ”

“ญาติห่าง ๆ ไม่ดีเท่าเพื่อนบ้านหรอก! เราจะได้ไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้นในอนาคต และเราจะได้ดื่มกันยามว่าง” โจวอี้ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

“ตกลง! ผมยังมีไวน์ดี ๆ อยู่สองขวด”

“คุณเป็นนักแสดงจริง ๆ เหรอ” โจวอี้คิดว่าชายคนนี้น่าสนใจมาก

“ใช่ ถือได้ว่าเป็นนักแสดงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น” หวังอวี่ห่าวพูดจบก็หัวเราะเยาะตัวเอง

“ถ้าคุณได้พบกับละครทีวีที่ดี มันอาจจะกลายเป็นที่นิยมก็ได้” โจวอี้ยิ้มปลอบ

“ถ้าผมได้เป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมจะซื้อไวน์ดี ๆ มาให้คุณทุกวันเลยล่ะ”

“ตกลง ผมจะรอ!”

เกาฮุยฮุยยืนอยู่ไม่ไกล เธอเห็นสามีของเธอพูดคุยและหัวเราะกับโจวอี้

โจวอี้มีเสน่ห์มากงั้นเหรอ?

เพื่อนบ้านในชุมชนต่างก็ชอบเขา แม้แต่สามีของเธอยังจงใจพยายามเข้าใกล้โจวอี้

ล่าสุดมีข่าวลือมากมายในชุมชนว่าโจวอี้เข้าไปในถ้ำเสือชายหนุ่มคนนั้นเข้าไปในบาร์ซินเทียนเพียงลำพังเพื่อช่วยชีวิตเพื่อนบ้านสามคน ทุกคนล้วนยกนิ้วโป้งให้เขาเพื่อแสดงความชื่นชม

“ฮือออ…”

ทันใดนั้น เกาฮุ่ยฮุ่ยก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น เธอหันไปมองที่สนามเด็กเล่นก็เห็นลูกชายของเธอนอนอยู่บนพื้น ลูกชายของเธอร้องไห้ขณะงอตัวด้วยท่าทางเจ็บปวด ในขณะที่เด็กหลายคนรอบ ๆ มองดูถังเหมียวเหมี่ยวอย่างระมัดระวัง

เธอรีบวิ่งเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรเหรอลูก?”

“ถังเหมียวเหมี่ยวเตะผม มันเจ็บ” หวังเสี่ยวเฟยชี้ไปที่เป้ากางเกงแล้วร้องไห้

เกาฮุยฮุยเผยสีหน้าทุกข์ใจเล็กน้อย แต่ไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้

โจวอี้และหวังอวี่ห่าวเองก็รีบวิ่งมาดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

“เหมียวเหมี่ยว เป็นอะไรไป?”

“หวังเสี่ยวเฟยดึงผมเปียของหนู หนูไม่ยอมให้เขาดึง เขาก็เลยจะทุบหนู” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินเรื่องนี้หวังอวี่ห่าวก็จ้องไปที่ลูกชายของเขาอย่างรวดเร็วและถามว่า “สิ่งที่เหมียวเหมี่ยวพูดมามันจริงไหม?”

“ผม ผมแค่คิดว่าเธอดูดีเวลาผล่อยผมโดยไม่ถักเปีย ผมเลยอยากแก้ผมเปียให้เธอ… ฮึก” หวังเสี่ยวเฟยกล่าวทั้งน้ำตา

“ไอ้ลูกตัวเหม็น ลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเหมียวเหมี่ยวจะดูดีตอนที่ไม่มีเปีย” หวังอวี่ห่าวดุลูกชาย

“อย่าดุเด็ก ลูกสาวของผมเพิ่งฝึกศิลปะการต่อสู้กับผมเมื่อเร็ว ๆ นี้ ให้ผมตรวจสอบอาการของเสี่ยวเฟยก่อนเถอะ” โจวอี้ย่อตัวลงเพื่อบังสายตาของลูกสาว จากนั้นเขาก็ปลดกระดุมกางเกงของหวังเสี่ยวเฟย

มันแดงและบวม?

โจวอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปพูดกับเกาฮุยฮุยว่า “มันแดงและบวมนิดหน่อย พาเขาไปที่บ้านของผม! ผมจะเอาน้ำแข็งประคบให้เสี่ยวเฟย แล้วเขาจะไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไร ฉันมีน้ำแข็งที่บ้าน แค่กลับบ้านไปและประคบให้เขาก็พอ” เกาฮุ่ยฮุ่ยรีบโบกมือ

“ไม่เป็นไร!” โจวอี้พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็ยืนขึ้นและมองไปที่ลูกสาว เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เหมียวเหมี่ยว พี่เสี่ยวเฟยดึงผมเปียของลูกก็ผิดจริง ๆ แต่ลูกจะเตะเขาแบบนี้ไม่ได้! ขอโทษพี่เสี่ยวเฟยซะ”

ถังเหมียวเหมี่ยวเบ้ปาก แม้ว่าเธอจะรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่เธอก็พูดอย่างแผ่วเบาว่า “พี่เสี่ยวเฟย ฉันขอโทษ ฉันจะไม่เตะคุณอีกแล้ว แล้วก็ช่วยหยุดดึงผมเปียของฉันจะได้ไหม”

“ฮึก… ตกลง!” หวังเสี่ยวเฟยพยักหน้าทั้งน้ำตา

หวังอวี่ห่าวมองไปที่ถังเหมียวเหมี่ยวซึ่งฉลาดและมีไหวพริบ จากนั้นก็หันมองดูลูกชายของเขา

และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น

ดีล่ะ!

หวังอวี่ห่าวตะโกนขึ้นในใจ และรอยยิ้มที่สดใสก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

หวังอวี่ห่าวเหยียดมือออกและดึงโจวอี้ออกมาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมได้ยินจากจื่อต้งว่าคุณมียาสำหรับปรับสภาพร่างกายของคุณ? ตอนนี้ส่วนนั้นของเสี่ยวเฟยถูกเตะ ยาของคุณพอจะช่วยได้ไหม”

“แค่ก…” ในที่สุดโจวอี้ก็เข้าใจว่าทำไมหวังอวี่ห่าวถึงกระตือรือร้นกับเขานักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน

แผนของอีกฝ่ายก็คือเพื่อยาต้มอี้เฉิน!

อีกฝ่ายไม่ได้จัดฉากให้ลูกชายไปยั่วยุลูกสาวเขาล่วงหน้าแล้วรอให้ลูกชายตัวเองโดนเตะใช่ไหม?

“ผมคิดว่าเสี่ยวเฟยยังดื่มในวัยนี้ไม่ได้นะ ควรรอมากกว่าสิบหรือยี่สิบปีนะครับ” โจวอี้พูดต่ออีกว่า “ตอนนี้เขาไม่เหมาะที่จะดื่ม แต่คุณดื่มได้ ว่าง ๆ ก็มาหาผมที่บ้านได้ แล้วผมจะเอาให้คุณสองขวด”

หวังอวี่ห่าวรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้

แต่เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่หยางจื่อต้งพูดกับเขาใน WeChat หัวใจของเขาก็ร้อนผ่าว

ยานั่นเป็นสิ่งที่ดี!

“ขอบคุณน้องโจว ผมจะไปหาคุณทันทีที่ส่งเสี่ยวเฟยกลับบ้านแล้ว” หวังอวี่ห่าวกล่าวด้วยรอยยิ้มแห้ง

ครู่ต่อมา

เมื่อพวกเขาทั้งสามกลับมาที่บ้าน เกาฮุยฮุยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “หวังอวี่ห่าว ลูกชายของคุณถูกเตะแบบนี้ คุณก็ยังจะยิ้มอยู่ได้ คุณบ้ารึเปล่า? แล้วก่อนหน้านี้คุณพาโจวอี้ออกไปกระซิบกระซาบอะไรกัน?”

“ขอลูกจากเขาไง!” หวังอวี่ห่าวกล่าวอย่างลึกลับ

“ลูก? ลูกอะไร?”

“อย่าถาม ผมบอกคุณไม่ได้ แล้วหลังจากนี้ผมจะทำให้คุณสัมผัสถึงการปั๊มลูกนะ” หวังอวี่ห่าวจงใจทำสีหน้าสดใสและยิ้มร่า

“ทำเป็นพูดดี” เกาฮุยฮุยตอบทั้งที่ใบหูของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

โจวอี้ใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงเพื่อเล่นกับลูกสาวของเขาในจัตุรัสเล็ก ๆ แห่งนี้

เห็นได้ชัดว่าเด็กคนอื่นกลัวถังเหมียวเหมี่ยว ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ แต่พยายามเล่นเกมกับเธออย่างสนิทสนม

เมื่อกลับถึงบ้าน โจวอี้ก็พบหวังอวี่ห่าวที่รออยู่นอกประตูบ้าน

เมื่อเห็นพวกเขากลับมา อีกฝ่ายก็ถึงกับโบกมือต้อนรับทันที

“พี่หวัง จริงจังมากไปรึเปล่า” โจวอี้มองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

“แค่ก ก่อนหน้านี้ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแรง” หวังอวี่ห่าวพยายามเล่าออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ “ผมก็แค่อยากได้ลูกคนที่สอง ดังนั้น… แค่ก น้องโจว รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว!” โจวอี้หัวเราะเสียงดัง