เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 419 ภาพของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งรัฐ M…

ตอนที่ 419 ภาพของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งรัฐ M…

นายท่านเฉิงยังไม่ละสายตากลับ เขาส่งเสียง ‘อา’

เฉิงเจวี้ยนเดินเข้าไปใกล้ มองดูรูปภาพนี้ พูดขึ้นเบา “เป็นของจริง พ่อ คุณลองเข้าไปที่ห้องศึกษาส่วนตัวสิ” พูดจบ เขายกมือขึ้นดูเวลาในโทรศัพท์อย่างใจเย็น “พวกเรารีบต้องขอตัวก่อน”

นายท่านเฉิงราวกับยังไม่ได้สติกลับมา เขาส่งเสียง ‘อา’

เฉิงเจวี้ยนมองเขา แล้วพาฉินหร่านออกไปก่อน

เฉิงมู่จึงทักทายนายท่านเฉิงกับเฉิงเวินหรูอย่างสุภาพ แต่ทั้งสองคนต่างไม่สนใจเขา เฉิงเจวี้ยนกับคนอื่นๆ ออกไปแล้ว

ประมาณสองนาที นายท่านเฉิงได้สติกลับมาคนแรก

จากนั้นจึงมองไปที่เฉิงเวินหรูอย่างลังเล “น้องชายเธอบอกว่าเป็นของจริง แต่ฉันจำภาพนี้ได้…ตอนนั้นมีบันทึกไว้ในงานประมูลใช่หรือไม่ ดูเหมือนจะถูกบันทึกไว้ที่พิพิธภัณฑ์ทางประวัติศาสตร์ของรัฐ M รึเปล่า”

ผู้ดูแลก็ได้สติกลับมาเช่นกัน หยิบเครื่องมือโดยเฉพาะออกจากกระเป๋าด้านข้างมาดูภาพแม่น้ำภูเขาหมื่นลี้นี้ “ไม่คล้าย ตามบันทึกของล้ำค่า ภาพภูเขาแม่น้ำหมื่นลี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ทางประวัติศาสตร์ของรัฐ M มาหลายปีแล้วจริงๆ”

เขาตรวจสอบอยู่สักพัก ทั้งยังนำโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป หลังจากยืนยันกับหลายคน

ค่อยสูดหายใจเข้าลึก “นี่เป็นของจริงจริงๆ”

พูดจบ

นอกจากผู้ดูแล

นายท่านเฉิงกับเฉิงเวินหรูก็หยุดลง

“เวินหรู” สักพักหนึ่ง นายท่านเฉิงประคองถ้วยชา มองอย่างตั้งใจ มือของเขาราวกับสั่นเล็กน้อย “รู้ไหมว่าเพื่อนคนนั้นของหร่านหร่านเป็นใคร” เอาภาพของรัฐ M มาให้อย่างนั้นเหรอ

เฉิงเวินหรูนั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง สักพักก็พูดออกมา “ฉันเองก็อยากรู้”

เธอนึกถึงไข่มุกเม็ดใหญ่เม็ดนั้น

“ทำไมฉันเห็นว่านายน้อยสาม…” จู่ๆ คนดูแลก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ เขามองนายท่านเฉิง

“ดูเหมือนเขาจะศึกษาพวกนี้มามาก เห็นแวบแรกก็มองออกทันที”

“ช่วงหนึ่งเขาเคยเรียนการบูรณะโบราณวัตถุ” เฉิงเวินหรูตอบกลับด้านข้าง “ปีนั้นตอนเขาอายุสิบสามปี ม้าดินเผาของพ่อฉันแตก เขานำหนังสือกับกองเครื่องมือมาศึกษาอยู่พักหนึ่ง ซ่อมแซมม้าดินเผา…”

เฉิงเวินหรูพูดถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะหยุดลง

สิบสามปี เพื่อม้าดินเผาชิ้นเดียวของคุณพ่อ เฉิงเจวี้ยนจึงต้องศึกษาการบูรณะวัตถุโบราณ…

แต่หลังจากอายุสิบสี่ปี เขาดูเหมือนว่า…ต่อมานายท่านเฉิงยังมีวัตถุโบราณที่ไม่ค่อยสมบูรณ์อีกสองชิ้น ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยเห็นมาก่อน การกระทำของเขายิ่งลุกลามไปมากขึ้น จึงไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงอีกต่อไป อย่าว่าแต่เมืองหลวง ไม่กลับมาแม้กระทั่งตระกูลเฉิง ทำธุระแบบทำอย่างทิ้งอย่าง…เพราะอย่างนั้นเฉิงเวินหรูจึงยังไม่ไว้ใจเขาถึงขนาดนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหร่านมาเมืองหลวง เฉิงเวินหรูก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะอยู่ที่เมืองหลวงได้นานขนาดนี้หรือไม่

“ให้ฉันดูม้าดินเผานั่นได้ไหม” ผู้ดูแลมองทางนายท่านเฉิง

นายท่านเฉิงยิ้มพลางโบกมือ “แน่นอน”

**

ฝั่งนี้

ฉินหร่านกระชับเสื้อคลุมนั่งบนเก้าอี้ยาวตรงทางเดินรอเฉิงเจวี้ยนไปหยิบกุญแจ

วันนี้เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ขับรถมาเอง เฉิงมู่ต้องอยู่ต่อที่ตระกูลเฉิงสักพัก แต่รถของเฉิงเจวี้ยนมีเยอะ เขาต้องกลับไปที่ลานของเขาเพื่อเอากุญแจใหม่

ฉินหร่านเอียงตัวนั่ง ไขว่ห้างอย่างใจเย็น ก้มหน้าส่งข้อความหาจระเข้ยักษ์อย่างไม่รีบร้อน

ถามเขาว่าทำไมต้องส่งกล่องกลไกหายากขนาดนี้มาด้วย และไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า เธอพละกำลังเยอะ จึงไม่ได้ชั่งใจ เธอทำกลไกการล็อกที่เกือบจะสูญหายไปพังแล้ว…

จระเข้ยักษ์: […]

จระเข้ยักษ์: [รู้ด้วยใจ]

จระเข้ยักษ์: [สหาย ไม่เป็นไร ฉันแค่กลัวคุณจะรำคาญ จึงไม่ได้บอกเป็นการพิเศษ ถ้าคุณไม่ชอบ ครั้งต่อไปฉันจะเปลี่ยนกล่อง]

ฉินหร่านจ้องสามพยางค์ ‘รู้ด้วยใจ’ อยู่พักหนึ่ง

จากนั้นจึงปิดหน้าการสนทนา

เปิดเกม เล่นเกมด่านที่ฉินหลิงยังไม่เคยผ่านอย่างดุเดือด เทคนิคหยาบกระด้างกว่าครั้งก่อน

“เจ๊หร่าน วันนี้อารมณ์พุ่งสูง” เฉิงเจวี้ยนถือพวงกุญแจรถมา ยืนอยู่ด้านหลังเธอ ก้มตัวลงดูสักพัก

ใบหน้าของฉินหร่านสบายๆ แต่มือที่เล่นเกมกลับไม่นุ่มนวล ไม่พูดจา

เฉิงเจวี้ยนนั่งพิงที่ด้านข้างของเธอ นิ้วเรียวยาวโอบเอวของเธอ คางแนบอยู่บนไหล่ของเธอ แขนอีกข้างเกี่ยวเข้าที่เอวของเธอด้านข้าง กระซิบเบาๆ “เธอต่อเลย ฉันดูเธอเล่น”

ฉินหร่านจิ้มโทรศัพท์ แล้วจึงส่งบันทึกหน้าจอให้ฉินหลิงอย่างไม่รีบร้อน

**

วันต่อมา

วันอาทิตย์

ตอนเที่ยงฉินหร่านกับหนานฮุ่ยเหยาและคนอื่นๆ นัดพูดคุยเรื่องการแข่งขัน

เธอเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์กับเครื่องพิมพ์ของห้องปฏิบัติการ พิมพ์เอกสารสองฉบับในถาดเอกสาร นำเอกสารทั้งสองฉบับรวบรวมยัดลงในกระเป๋าเป้สีดำ ฉินหร่านดูข้อมูลล่าสุดของแฟ้มข้อมูล ครุ่นคิด และคลิกเปิดพิมพ์ซ้ำ

เธอไม่ได้ใส่ฉบับนี้ลงกระเป๋าเป้ มือข้างหนึ่งของเธอถือกระเป๋าเป้มืออีกข้างถือเอกสารไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องรับรอง

ฉินหร่านมักจะเดินอย่างเอื่อยเฉื่อย

รุ่นพี่เยี่ยมาหยิบแก้วที่ห้องรับรอง เห็นฉินหร่าน ยิ้มเล็กน้อยก่อนทักทาย “รุ่นน้อง”

ฉินหร่านถอดชุดป้องกัน สวมเสื้อคลุมของตัวเองช้าๆ แล้วจึงทักทายรุ่นพี่เยี่ย

รุ่นพี่เยี่ยถือแก้วเดินไปนอกประตู เพิ่งเดินออกประตูได้หนึ่งก้าว ที่ด้านหลัง เสียงใสของหญิงสาวร้องขึ้น “รุ่นพี่เยี่ย คุณรอก่อน”

“ว่าไง” รุ่นพี่เยี่ยชะงักก้าว เขาหันกลับมา มองฉินหร่านอีกฝั่งด้วยรอยยิ้มบาง

ฉินหร่านสวมเสื้อคลุมเสร็จ ยื่นเอกสารที่เพิ่งพิมพ์ออกมาเองล่าสุดบนโต๊ะยื่นให้รุ่นพี่เยี่ย พูดอย่างสบายใจ “นี่คือข้อมูลยานอวกาศที่ฉันรวบรวมไว้เมื่อตอนเที่ยงของสัปดาห์ก่อน คุณลองดู อาจจะพอช่วยงานวิจัยของพวกคุณได้”

“เธอ…” รุ่นพี่เยี่ยหยิบเอาพลางมองข้อมูลฉบับนี้ ยืนอยู่ประตูทางเข้าอย่างประหลาดใจ

นึกขึ้นได้ว่า น่าจะหลังจากตอนเช้าที่นักวิจัยเลี่ยวคุยกับเธอ เธอจึงใส่ใจในเรื่องนี้

นักวิจัยเลี่ยวบอกว่าเธอช่วยในงานวิจัยของพวกเขาได้ แน่นอนว่าไม่ได้โกหก…

รุ่นพี่เยี่ยเองก็รู้ว่าตอนเที่ยงของทุกวันฉินหร่านไปที่ห้องสมุด

แต่เขาก็คิดไม่ถึงเลยว่า ตอนเที่ยงวันนั้นฉินหร่านรวบรวมข้อมูลมาแล้ว

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร” ฉินหร่านติดกระดุมเสร็จ มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเป้ขึ้นมา มองรุ่นพี่เยี่ย ใบหน้าแสดงรอยยิ้มเกียจคร้าน “ตอนนั้นเวลาน้อย ฉันจึงจัดระเบียบได้ไม่มากนัก อย่าใส่ใจมาก ช่วยคุณได้ก็ดีแล้ว”

มาที่ห้องปฏิบัติการได้ไม่นาน รุ่นพี่เยี่ยยังคงจำการช่วยเหลือหลายต่อหลายครั้งของฉินหร่านได้ขึ้นใจ

พูดจบ เธอถือกระเป๋าเป้ออกไป เดินไปสองกก้าว ห่อนพูดขึ้นเบาๆ ว่า “วางใจได้ ฉันมีอาจารย์แล้ว”

ด้านหลัง รุ่นพี่เยี่ยยืนอยู่ที่เดิม สักพัก จึงพลิกเปิดข้อมูลฉบับนี้

เขาคิดว่าที่ฉินหร่านรวบรวมตามใจก็คือรวบรวมตามใจจริงๆ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อพลิกเปิดมาด้านใน…ทั้งหมดล้วนแต่ตรงตามความคิดเห็นมาก

นักวิจัยเลี่ยวบอกว่าเธอสามารถนำความช่วยเหลือมาสู่ทีมของพวกเขาได้ เดิมทีรุ่นพี่เยี่ยก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ตอนที่เห็นหนังสือการวางแผนฉบับนี้ จึงเข้าใจแล้วว่าที่นักวิจัยเลี่ยวพูดหมายถึงอะไร

เดิมทีคะแนนวิศวกรรมอัตโนมัติของฉินหร่านก็อยู่ในระดับเต็ม การแข่งขันระดับเมืองนี้คือเครื่องขับเคลื่อนยานอวกาศ สำหรับเธอแล้วไม่ใช่ความท้าทายที่มากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะมันสมองเช่นเธอที่เดิมทีมีความไวต่อด้านนี้อยู่แล้ว จึงลงมือปฏิบัติอย่างเต็มที่ แม้จะเพียงแค่ตอนเช้าถึงเที่ยง เธอก็ร่างหนังสือการวางแผนเสร็จไปแล้วหนึ่งฉบับ

รุ่นพี่เยี่ยยืนอยู่ที่ประตูทางเข้ามาสักพักแล้ว อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปี เขาก็เคยเป็นสักขีพยานให้กับการต่อสู้ทั้งต่อหน้าและลับหลังมามาก

เขาที่มักมองออกอย่างชัดเจน ตอนที่เห็นหนังสือการวางแผนนี้ ยังอดที่จะละอายใจไม่ได้

“รุ่นพี่เยี่ย” รุ่นพี่เยี่ยยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องรับรองนานเกินไป ตอนที่จั่วชิวหรงเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปกินข้าว เขายังคงยืนอยู่ที่ที่เดิม

รุ่นพี่เยี่ยเก็บข้อมูลในมือลง เขาหมุนตัว และไม่ให้จั่วชิวหรงดูข้อมูลฉบับนี้ หันข้างให้ทางกับเธอ ไม่ได้ตอบ

ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ตอนที่รุ่นพี่เยี่ยกับจั่วชิวหรงทำการวิจัยโปรเจกต์ทีม ทั้งสองคนค่อนข้างมีช่องว่างระหว่างกัน

ขณะเดียวกันเมื่อเห็นท่าทีแบบนี้ของรุ่นพี่เยี่ย ในที่สุดจั่วชิวหรงก็อดไม่ไหว เธอมองด้านหลังรุ่นพี่เยี่ย ไม่ทันมองเห็นนักวิจัยเลี่ยว เธอลดเสียงลงแล้วเยาะเย้ย “รุ่นพี่เยี่ย ครั้งก่อนฉันพูดกับคุณแล้ว คุณไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งไม่เข้าใจ? นักวิจัยเลี่ยวชี้แจงชัดเจนแล้วว่าจะดูแลฉินหร่าน ต้องการปูทางให้เธอ โดยเฉพาะ…ต้องการรับเธอเป็นศิษย์ พวกเราต้องไปลำบากแทนเธออีกเหรอ”

เมื่อนึกว่าฉินหร่านจะเข้าร่วม ต้องมีรายชื่อเธอในอันดับรายชื่อนั้น จั่วชิวหรงก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้

“เพิ่งมาห้องปฏิบัติการได้ไม่กี่วัน ก็อยากเท่าเทียมกันกับพวกเรางั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าใครในห้องปฏิบัติการก็ต้องยืนหยัดขึ้นมาทีละขั้นเหรอ” จั่วชิวหรงเม้มปาก “คุณ…”

ท่าทีของใบหน้ารุ่นพี่เยี่ยไม่ได้เปลี่ยนไป เขาสะบัดมือจั่วชิวหรง กำแผนการในมือแน่นขึ้น

เขาเปิดประตูออกไป

และไม่ได้บอกจั่วชิวหรงว่าฉินหร่านมีอาจารย์แล้ว ทั้งไม่ได้นำเอกสารแผนการให้เธอดู

จั่วชิวหรง…

น่าจะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไป

**

ในโรงอาหาร

หนานฮุ่ยเหยาและพรรคพวกทั้งสามคนมาถึงก่อนแล้ว สั่งอาหารกันเรียบร้อย

“หร่านหร่าน คุณมาพอดี ฉันศึกษาหนังสือวิศวกรรมอัตโนมัติมาแล้วกองหนึ่ง…” หนานฮุ่ยเหยาตบกระเป๋าเรียนของตัวเอง

ฉินหร่านนั่งบนเก้าอี้เหล็ก เธอมองเอกสารนั้น จากนั้นจึงวางกระเป๋าเป้ที่โต๊ะ รูดซิปนำข้อมูลที่พิมพ์ออกมาสองฉบับออกมาจากด้านใน

“พวกเธอลองดูนี่ก่อน” ฉินหร่านยื่นข้อมูลให้ฉู่หัง

ฉู่หังเปิดดู ด้านในคือโปรเจกต์แผนการของ ‘เครื่องจักรอุตสาหกรรม’ เขายิ้ม “พอดีเลย วันอาทิตย์ฉันซื้อหนังสือด้านนี้มาไม่น้อย”

ฉินหร่านพิงพนักเก้าอี้ เสียบหลอดเข้าไปในโค้ก มือเท้าคาง ดื่มหนึ่งอึกก่อนตอบ “เครื่องจักรอุตสาหกรรมเป็นแผนสำรองที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกเธอ เพราะฉันไม่แน่ใจว่าเมื่อพวกเธอฟังที่ฉันพูดจบ จะยังอยากทำการวิจัยโปรเจกต์นี้ของฉันต่อหรือไม่…”

หนานฮุ่ยเหยากับสิงไคกลั้นยิ้มทันที หน้าขึ้นสี

ฉู่หังเม้มปาก เขาพูดอย่างจริงจัง “ว่ามา”

“เพราะมันอาจไปถึงการแผ่รังสี” ฉินหร่านเม้มปาก

“เท่านี้เหรอ” หนานฮุ่ยเหยากับสิงไคถอนหายใจโล่งอก “ทำฉันตกใจหมด ฉันคิดว่าเธออยากทำเรื่องอะไรแบบการฆาตกรรมวางเพลิง นี่มันยังไง”

ทั้งสามคนโบกมือ หนานฮุ่ยเหยาจึงมองฉินหร่าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ถ้างั้นพวกเราต้องศึกษาโปรเจกต์อะไรที่มีการแผ่รังสีเหรอ”

ทัศนคติของทั้งสามคนนี้อยู่นอกเหนือจากความคาดหมายของฉินหร่าน “…”

ฉินหร่านมองหนานฮุ่ยเหยา ดันเอกสารอีกฉบับไปให้เงียบๆ