ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย - ตอนที่ 607 กิจวัตรของท่านประธาน / ตอนที่ 608 เธอแคร์ใช่ไหม

ตอนที่ 607 กิจวัตรของท่านประธาน / ตอนที่ 608 เธอแคร์ใช่ไหม
ตอนที่ 607 กิจวัตรของท่านประธาน

เฉินฝานซิงอยู่ในชุดกระโปรงทรงเอมีระบาย ด้านบนคือเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินสดใส เธอแต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ

ทำให้เห็นถึงกลิ่นอายของความสูงส่ง เยือกเย็น แข็งแกร่ง และมีความสามารถ

ป๋อจิ่งชวนแวะมาส่งเธอที่ชั้นล่างของบริษัทซิงเฉินกั๋วจี้ก่อน

“อีกสักพักฉันจะไปจือชิ่นเอง คุณขับรถระวังด้วย”

เฉินฝานซิงปลดเข็มขัดนิรภัยไปพลางเอ่ยไปพลาง

ทว่าข้างๆ กันกลับมีเสียงปลดเข็มขัดนิรภัยดังขึ้นเช่นกัน

เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ ภาพที่เห็นคือใบหน้าอันหล่อเหลาที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งได้ของป๋อจิ่งชวนกำลังโน้มลงมาหาเธอ

เฉินฝานซิงขยับถอยหลังอย่างไว เธออิงนิ้วมือไว้กับริมฝีปากบางของอีกฝ่าย

“หืม?”

เมื่อการจูบล้มเหลว ป๋อจิ่งชวนจึงรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

“ฉันทาลิปมา เดี๋ยวมันจะเลอะ จะเข้าประชุมอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันก็สายหรอก”

เธอว่าพลางคลี่ยิ้มแทนคำขอโทษก่อนจะเปิดประตูรถ

หญิงสาวเดินอ้อมตัวรถและมุ่งไปยังประตูทางเข้า ทว่าจู่ๆ ประตูตรงฝั่งที่นั่งคนขับกลับถูกเปิดออกเช่นกัน ทันใดนั้นร่างอันสูงสง่าของป๋อจิ่งชวนก็ก้าวออกมายืนนอกตัวรถ

เขาคว้าข้อมือของเฉินฝานซิงอาไว้แล้วจับเธอกดลงกับรถ

เฉินฝานซิงตกใจจนต้องเหลือบมองเขา “คุณจะทำอะไร”

ป๋อจิ่งชวนเลื่อนสายตามองเธอ มือหนึ่งยึดเอวเธอเอาไว้แล้วรวบร่างของเธอเข้าสู่วงแขนของเขา นัยน์ตาสีดำขลับจับจ้องใบหน้าเธอไม่วางตา พลางนวดลงบนเอวนุ่มของเธออย่างเบามือ

เสียงทุ้มนุ่มค่อยๆ เอ่ยดังขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงเหนือดวงตาของเธอ

“เอวยังปวดอยู่เหรอ”

เฉินฝานซิงพลันหน้าขึ้นสี เธอกัดริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นความเขินอาย

เสียงทุ้มนุ่มของป๋อจิ่งชวนเอ่อล้นออกมาจากลำคอ “ลิปเปื้อนแล้ว”

เฉินฝานซิงรีบคลายริมฝีปากในทันที ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มก็ประทับจูบลงมาอย่างไม่ให้สัญญาณ

เฉินฝานซิงฉุนขาด นี่เขาจงใจชัดๆ

หลังจากที่จูบจบลง ใบหน้าแดงๆ ของเฉินฝานซิงเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย เผยให้เห็นเสน่ห์ของเธออย่างเลือนราง

“ไม่ได้จูบคุณ ผมคงคิดถึงคุณทั้งวัน”

ป๋อจิ่งชวนว่าพลางหยิบลิปสติกขึ้นมาจากกระเป๋าของเธอ ก่อนจะบรรจงทามันลงไปใหม่อีกครั้ง แล้วจึงปล่อยเธอออกไปอย่างพอใจ

“เรียบร้อยแล้ว”

เขาว่าก่อนจะจุดยิ้มขึ้นด้วยความอบอุ่นและพึงใจ

เฉินฝานซิงปล่อยหมัดใส่อกเขาไปครั้งหนึ่งด้วยความหงุดหงิด

“เป็นแมวเหรอ” ป๋อจิ่งชวนกลั้วขำเสียงต่ำอีกครั้ง

ใบหน้าของเฉินฝานซิงซับสีเลือดฝาดอีกครั้ง เธอผลักไหล่ของเขาออก

“ทุกนาทีเป็นเงินเป็นทอง คิดดูสิว่าเมื่อกี้คุณทำฉันเสียหายไปเป็นเงินเท่าไหร่แล้ว คุณเองก็ควรจะไปทำงานจริงๆ ได้แล้ว!”

“เลิกงานแล้วบอกผมด้วย ผมจะมารับ”

ป๋อจิ่งชวนถูกเฉินฝานซิงผลักไปขึ้นรถ “โอเคค่ะ เข้าใจแล้ว รีบๆ ไปหาเงินให้ฉันได้แล้ว หาเงินมาให้เยอะๆ เลย!”

　　-

สุดท้ายเมื่อเห็นป๋อจิ่งชวนขับรถจากไป เฉินฝานซิงจึงพรูลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะอดขำออกมาไม่ได้

หลังจากที่เธอหมุนตัวกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ นัยน์ตาถูกฉาบไปด้วยความเรียบเฉยและเฉียบแหลม

ชุดที่ดูภูมิฐานรับกับรูปร่างอันสูงเพรียวและการก้าวเดินราวกับย่ำเท้าอยู่บนสายลม ส่งให้ท่าทีของเธอดูเย็นชาและแข็งกร้าว

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินเข้าบริษัทไป ร่างอันสูงสง่าร่างหนึ่งก็พลันปรากฏตัวออกมาข้างๆ กายเธอ เฉินฝานซิงรู้สึกได้ว่าใครบางคนกำลังขยับเข้ามาใกล้ เธอจึงเคลื่อนสายตาไปเล็กน้อย เป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงหนึ่งดังขึ้น

“ฝานซิง…”

เสียงที่คุ้นเคยเรียกให้สีหน้าของเธอขรึมลงในทันใด เธอชะงักฝีเท้าลง ร่างของซูเหิงสะท้อนสู่นัยน์ตาเย็นชาของเฉินฝานซิง

ใบหน้าของซูเหิงสลดลงเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตบนตัวของเขายังคงเป็นตัวเดียวกับเมื่อวาน ระยะห่างเพียงสองก้าวพอจะทำให้เฉินฝานซิงได้กลิ่นฉุนจากแฮลกอฮอล์

คิ้วสีเข้มของเฉินฝานซิงขมวดเข้าหากัน ก่อนที่เสียงเย็นจะเอ่ยขึ้น

“มาที่นี่ทำไม”

ตอนที่ 608 เธอแคร์ใช่ไหม

“มาที่นี่ทำไม”

เธอถามเสียงเย็น สีหน้าเย้ยหยัน พลันถอยกลับไปสองก้าวเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างเธอกับซูเหิง

“จะมาเอาผิดที่ฉันล่มงานหมั้นของนายกับเฉินเชียนโหรวงั้นเหรอ”

การกระทำที่จงใจจะทำตัวเหินห่าง ทำเอาหัวใจของซูเหิงยากจะเก็บซ่อนความขมขื่นและความรู้สึกที่อยากจะหัวเราะเยาะตัวเอง

“เปล่า…”

เฉินฝานซิงเลิกคิ้ว “งั้นก็คงจะมาคิดบัญชีกับฉันที่ทำให้เฉินเชียนโหรวโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล!”

ศีรษะของซูเหิงปวดจนแทบระเบิด ทว่ากลางอกของเขากลับถูกทิ่มแทงด้วยคำพูดของเฉินฝานซิงจนร้าวระบม

“ไม่ ฝานซิง ไม่ใช่อย่างนั้น…ฉัน…ฉันมาขอโทษเธอ…”

“ขอโทษเรื่องอะไร!” จู่ๆ เสียงเย็นของเฉินฝานซิงก็ลั่นขึ้นแทรกคำพูดของซูเหิง “นอกจากเรื่องนอกใจ นายยังมีเรื่องอะไรให้ต้องขอโทษฉันอีก”

จากนั้นเฉินฝานซิงก็ขำเสียงเย็นขึ้นอีกครั้ง “นี่มาแทนเฉินเชียนโหรวอีกแล้วงั้นเหรอ”

ความขื่นขมปรากฏขึ้นในดวงตาของซูเหิง “เรื่องพิธีหมั้น…ฉันไม่เคยคิดจะโทษเธอเลย…ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเชียนโหรวจะทำเรื่องแบบนี้ลงไป…”

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่นายไม่รู้!” เฉินฝานซิงก้าวขึ้นบันใดอีกด้านหนึ่ง

“อาจจะเพราะนายรักเธอจริงๆ รักเธอจนเชื่อเธอไปหมดทุกอย่าง ถึงแม้ว่า…ทั้งๆ ที่ในใจนายก็รู้สึกสงสัย แต่ก็ยังสรรหาเหตุผลร้อยพันมาแก้ตัวให้เธอจนได้…”

“นายบอกว่าเชียนโหรวใสซื่อ แสนดี! ฉันรังแกเธอมากไป จิตใจฉันมันต่ำทรามไม่ใช่เหรอ คิดแบบนี้ต่อไปสิ! แบบนี้นายจะได้ลำบากใจน้อยลงหน่อย!”

“คำขอโทษของนายฉันรับไว้ไม่ได้ ต่อให้เฉินเชียนโหรวมาด้วยตัวเอง ก็ไม่มีทาง

อีกอย่าง กลับไปบอกเชียนโหรว อ้อ ไม่สิ ต้องบอกคนรอบๆ ตัวนายทุกๆ คนว่า…

ชาตินี้ ฉัน เฉินฝานซิง สิ่งที่ไม่เคยขาดก็คือศักดิ์ศรี! ฉันไม่มีทางหน้าด้านไปร้องขอให้คนที่ทิ้งฉันไปอย่างนายให้กลับมา! อีกอย่าง สำหรับฉันไม่เคยมีคำว่า ‘ให้อภัย’! เกิดขึ้นแล้วก็คือเกิดขึ้นแล้ว ผิดไปแล้วก็คือผิดไปแล้ว! อย่ามาเรียกร้องให้ฉันยกโทษให้ ในเมื่อทำลงไปแล้ว งั้นก็จงเตรียมตัวรับความเสียใจไปตลอดชีวิต!”

“ต่อไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก มัน…น่าสะอิดสะเอียน…”

สิ้นเสียงเยียบเย็นของเฉินฝานซิง เธอก็เตรียมจะตบเท้าเดินจากไป ทว่าซูเหิงกลับขวางหน้าเธอไว้ก่อนจะคว้าข้อมือเธอเอาไว้

　“ฝานซิง ฉันไม่โทษเธอ ไม่ด่าว่าเธอเรื่องรูปนั่น แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะปล่อยมันออกมาในวันที่เป็นงานหมั้นของฉันกับเชียนโหรวด้วย”

เฉินฝานซิงตีคิ้วขมวด เธอบิดข้อมือตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผล เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองซูเหิงอย่างเยือกเย็น

“ปล่อย!”

ซูเหิงทำเพียงแค่บีบข้อมือเธอให้แน่นขึ้น แล้วเอ่ยถามต่อไปอย่างไม่ฟังเสียงใคร

“ฝานซิง มันหมายความว่าเธอยังแคร์ใช่ไหม แคร์ที่ฉันกับเชียนโหรวคบกันใช่ไหม”

ความเย็นชาตรงหว่างคิ้วของเฉินฝานซิงยิ่งทวีคูณขึ้น “ซูเหิง นายเห็นคำพูดเมื่อกี้ของฉันเป็นแค่ลมผ่านหูรึไง”

“ฝานซิง เธอบอกฉันมาสิ ทำไมถึงทำแบบนี้…”

ใบหน้าหล่อเหลาของซูเหิงเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยวและพ่ายแพ้!

เฉินฝานซิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็อดเอ่ยออกมาด้วยความเดือดดาลไม่ได้

“เพราะฉันแค่ไม่อยากให้เฉินเชียนโหรวได้มีความสุขไงล่ะ! หากไม่ใช่เพราะเฉินเชียนโหรวกำเริบเสิบสาน ส่งรูปพรรค์นั้นมาทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนในคืนก่อนแต่งงาน ป่านนี้งานหมั้นของพวกนายเมื่อวานคงกลายเป็นงานที่ทั้งยิ่งใหญ่โอ่อ่าและสวยงามจนใครต่อใครต่างก็อิจฉาไปแล้ว!”

“รนหาที่เอง หากฉันไม่ใช้โอกาสนี้ตอบแทนเธอ มันจะไม่ทำให้เธอเสียน้ำใจหรอกเหรอ นายจะโทษฉัน ด่าว่าฉันงั้นเหรอ นายมีสิทธิ์อะไร หรือจะบอกว่าเธอไม่ได้หาเรื่องใส่ตัว”

สีหน้าของซูเหิงค่อยๆ ซีดเผือด

แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่เขาคาดเดาเอาไว้แล้ว ท่าทางของเขาดูเหม่อลอยเล็กน้อย ความปวดร้าวและความห่อเหี่ยวบนใบหน้ายิ่งปรากฏให้เห็นชัดขึ้น

เฉินฝานซิงถือโอกาสนี้ดึงมือของตัวเองกลับมา ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยความเย็นชา

“รีบกลับไปปลอบใจรักแท้ผู้ใสซื่อ แสนดี และอ่อนโยนของนายเถอะ แล้วก็อย่าให้เธอทำพลาดในงานแข่งปรุงน้ำหอมนานาชาติล่ะ!”