ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย - ตอนที่ 587 เป่าฟู่ๆ ให้เอาไหม / ตอนที่ 588 คุณกลับมาแล้ว

ตอนที่ 587 เป่าฟู่ๆ ให้เอาไหม / ตอนที่ 588 คุณกลับมาแล้ว
ตอนที่ 587 เป่าฟู่ๆ ให้เอาไหม

“เฮ้ พี่ชาย นายจะไม่ใจดำไปหน่อยรึไง ฉันกับหวันหว่านตะโกนเรียกนายเป็นชาติแล้วนะ นายยังจงใจจะไม่รอเราอีก”

ป๋อจิ่งหางใช้มือข้าหนึ่งรองก้นน้อยๆ ของหวันหว่านเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งยื่นออกไปกั้นกลางระหว่างประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลง เมื่อสัมผัสกับเซนเซอร์ของลิฟต์ ประตูก็ค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง

พอเดินเข้ามาในลิฟต์ได้ ป๋อจิ่งหางก็บ่นขึ้นชุดใหญ่

“อะไร!”

ป๋อจิ่งชวนมองใบหน้าใหญ่และใบหน้าน้อยๆ ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาก็พลันถูกห่อหุ้มไปด้วยความหนาวเหน็บ ก่อนที่สายตาเย็นเยียบจะถูกส่งมอบไปยังบุคคลทั้งสองตรงหน้า

ป๋อจิ่งหางฉีกยิ้ม “วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่รึไง ฉันก็แค่จะมาบอกว่าสุขสันต์วันเกิดนะ มาสิ น้องภรรยาตัวน้อย บอกพี่ชายใหญ่ว่าสุขสันต์วันเกิดสิ”

ดวงตากลมโตสุกใสของหวันหว่านจ้องมองป๋อจิ่งชวนด้วยความจริงจัง น้ำเสียงอ้อแอ้ที่เอ่ยออกมานั้นช่างฟังดูน่ารักจับใจ

“ฉุกฉันวันเกิด พี่ชายใหญ่”

เรียวปากบางของป๋อจิ่งชวนกระตุกยิ้มขึ้นจางๆ เขาแอบไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด แต่ถึงอย่างไรก็ถือว่าเขาได้โต้ตอบกลับไปแล้ว

ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

“เพราะงั้น…พี่ชายใหญ่…ในบ้านพี่มีหนมเค้กสวยๆ ก้อนโตๆ ด้วยถูกม้า”

มุมปากที่ยกขึ้นก่อนหน้าได้จางหายไปในทันที ที่แท้ก็มาดักรอเขางั้นเหรอ!

“ไม่มี”

ช่างเป็นน้ำเสียงที่เยียบเย็นและเด็ดขาด!

ได้ยินเช่นนั้น ความเศร้าก็เอ่อล้นขึ้นในดวงตากลมโตราวลูกองุ่นของหวันหว่านในชั่วพริบตา

“จริงหยอ…แต่หางหาง บอกว่าทุกคนฉลองวันเกิดก็ต้องมีหนมเค้กทั้งนั้น…หวันหว่านยังเคยมีเลย…แล้วทำไมของพี่ชายใหญ่ถึงไม่มีล่ะ พี่ชายใหญ่น่าฉงฉานจังเลย…เราไปเอาเค้กให้พี่ชายใหญ่กินกันดีไหม”

เมื่อหวันหว่านพูดจบ ป๋อจิ่งหางก็รู้สึกราวกับว่ามีมีดน้ำแข็งมาปักอยู่ตรงท้ายทอยของตน มุมปากของเขากระตุกขึ้นอย่างฉับพลัน

ขี้โกงนี่!

ยัยเปี๊ยกนี่ ตั้งใจใช่ไหม ฮะ!

เพื่อให้ได้กินเค้ก เธอถึงกับต้องหักหลังเขาแบบนี้เลยเชียวเหรอ!

แล้วไอ้ที่บอกว่าจะซื้อเค้กให้พี่ชายใหญ่ ก็เพราะอยากให้เขาซื้อเค้กให้เธอกินหรอกใช่ไหม

อายุก็แค่นี้ ฟันยังงอกไม่เต็มปากเลยด้วยซ้ำ คิดจะมาเจ้าเล่ห์กับเขาแล้วงั้นเหรอ!

เห็นทีต้องคุยกับซังอวี๋ให้อบรมสั่งสอนแม่ปีศาจน้องภรรยาตัวจ้อยนี่ให้ดีๆ เสียหน่อยแล้ว

ความดุดันจากสายตาที่ถูกส่งมาจากด้านหลังยังคงไม่สร่าง ป๋อจิ่งหางจึงทำได้เพียงฝืนหันกลับมามองพี่ใหญ่ของเขาพลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“พี่ใหญ่ นายดูสิ ก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง มีโอกาสได้อยู่ทันงานวันเกิดนาย ยังไงฉันก็ต้องอวยพรนายให้ดีๆ สักหน่อย ไม่สู้…”

“ไสหัวไป!”

ไม่รอให้ป๋อจิ่งหางได้พูดจบ ป๋อจิ่งชวนก็ตัดบทเขาด้วยถ้อยคำเย็นชา

เสียงทุ้มและคำเย็นชานั้นไม่เว้นช่องว่างให้เขาเลย ราวกับเขาถูกตบกลางอากาศจนร่วงกราวลงมากองอยู่บนพื้น

ใบหน้าอันหล่อเหล่าและทนทานของป๋อจิ่งหางแลดูหงุดหงิดเล็กน้อย “ให้ฉันกินบะหมี่สักถ้วยก็ยังดี”

สวรรค์รู้ดีว่าพักหลังมานี้เขากินอาหารในภัตตาคารจนแทบจะสำรอกอยู่แล้ว

แค่บะหมี่ถ้วยเดียวเอง ไม่ได้จะกินจนเขาล้มละลายสักหน่อย!

“ไม่มี!”

“ฉลองวันเกิดไม่กินบะหมี่ได้ยังไง ฉันจะไปคุยกับพี่สะใภ้…”

“ไม่ได้! ไสหัวไป!”

ในตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออกที่ชั้นสิบสี่อย่างพอดิบพอดี ป๋อจิ่งชวนยกเท้าขึ้นเตะป๋อจิ่งหางออกไปด้วยความเหลืออด!

ก่อนจะกดลงไปอีกสองสามครั้งเพื่อให้ประตูลิฟต์ปิดลง

“เฮ้ยพี่! ใจร้ายได้ขนาดนี้เลยเหรอ!”

เสียงของป๋อจิ่งหางถูกกลืนหายไป หลังจากที่ประตูลิฟต์ได้ค่อยๆ ปิดสนิทลง

หวันหว่านใช้สองมือป้อมๆ ประคองใบหน้าหล่อเหลาของป๋อจิ่งหาง ความกังวลอัดแน่นอยู่เต็มดวงหน้าน้อยๆ

“หางหาง หางหาง…เจ็บก้นรึเปล่า”

ป๋อจิ่งหางมองเธอวูบหนึ่ง “แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ”

หวันหว่านหรี่ดวงตากลมโตสีนิลอันใสแจ๋วคู่นั้นลง สองมือตบลงไปบนแก้มของป๋อจิ่งหางพลางเอ่ยออกมาด้วยความไร้เดียงสา

“งั้นหวันหว่านเป่าฟู่ๆ ให้เอาไหม”

ตอนที่ 588 คุณกลับมาแล้ว

“งั้นหวันหว่านเป่าฟู่ๆ ให้เอาไหม”

“…”

ใบหน้าหล่อเหลาของป๋อจิ่งหางถูกเคลือบไปด้วยความอึดอัดใจ

เขาเจ็บก้น หากให้เธอเป่าให้มันจะเป็นภาพที่น่าขายหน้าขนาดไหน

เขาปิดตาลงอย่างไม่อยากคิดสภาพ

“หางหาง…”

“ไม่เอา! ชายหญิงห้ามผิดผีกันรู้รึเปล่า ฉันยังเป็นพี่เขยเธออยู่นะ ไม่รู้รึไงว่านี่มันเป็นความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนขนาดไหน อยู่ๆ ถึงได้มาบอกว่าจะเป่าก้นให้ฉัน”

เมื่อเห็นหวันหว่านทำสีหน้าไร้เดียงสาไม่รู้ความ ความอึมครึมบนสีหน้าของเขาก็ได้ทวีความหนักหน่วงขึ้น

“ฉันขอเตือนเธอเอาไว้นะ คราวหน้าคราวหลังห้ามไปเป่าก้นให้ผู้ชายหน้าไหนเด็ดขาดเข้าใจไหม มันไม่ถูกต้อง!”

“ก้นผู้ชายคนอื่นไม่ได้เจ็บสักหน่อยนี่…”

“ใครว่าล่ะ ผู้ชายน่ะเจ็บก้นง่ายที่สุดแล้ว!”

จู่ๆ ป๋อจิ่งหางก็แผดเสียงลั่นก่อนจะเงียบไป

เมื่อเห็นดวงหน้าน้อยๆ อันนุ่มนิ่มและชมพูระเรื่อ ดวงตาโตๆ ของเขาก็พลันวูบไหวไปด้วยความหวั่นใจปนความอึดอัด

ความรู้สึกผิดเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

นี่เขากำลังพูดไร้สาระอะไรอยู่กับเด็กตัวกระเปี๊ยกแค่นี้!

“หางหาง หางหาง…”

“อะไร”

“พี่ชายใหญ่ฉลองวันเกิดแต่ไม่มีหนมเค้กมันน่าฉงฉานนะ เราไปซื้อหนมเค้กให้พี่ชายใหญ่กันไหม”

ป๋อจิ่งหางครุ่นคิด ถ้าให้เค้กแล้วจะยังไม่ยอมให้กินข้าวฟรีอีกรึเปล่านะ

ถึงพี่ชายเขาจะไม่ชวน แต่พี่สะใภ้จะไม่รั้งเขาไว้เลยเชียวหรือ

เขาพยักหน้า ก่อนจะอุ้มหวันหว่านเอาไว้แล้วกดลิฟต์อีกครั้ง

“พูดได้ดี ไปซื้อเค้กกัน!”

“ว้าวๆ ว้าว หางหาง หางหาง…เยี่ยมที่สุด!”

หวันหว่านดีใจจนกระโดดโลดเต้น เธอคว้าแก้มของป๋อจิ่งหางมาดูดจ๊วบทีหนึ่ง

มุมปากของป๋อจิ่งหางกระตุกยิ้มขึ้น ทว่าเขากลับจ้องเธอแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อย่ามาหลอกล่อกันนะ!”

“หลอกล่อคืออะไร”

“…”

–

ชั้นสิบหก

ป๋อจิ่งชวนยืนอยู่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง ถึงจะยอมยกมือขึ้นมากดรหัสผ่าน

เซฟตี้ล็อคตรงประตูส่งสัญญาณว่าประตูถูกเปิดออกแล้ว มือของป๋อจิ่งชวนจับอยู่ตรงลูกบิด เขานิ่งไปสักพักก่อนจะออกแรงเล็กน้อย ค่อยๆ ดึงประตูให้เปิดออก

กลิ่นหอมอบอวลของกุหลาบโชยเข้ามาปะทะจมูกในทันที หัวใจของป๋อจิ่งชวนกระตุกวูบเล็กน้อย

เขาเปิดประตูออกจนสุด แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นหดเล็กลงในทันใด

ห้องรับแขกสุดโอ่อ่าแทบจะมีกุหลาบสีแดงสวยสดวางอยู่ทุกหนแห่ง บนพื้นเองก็ถูกปูไปด้วยกลีบกุหลาบหนาๆ หนึ่งชั้น

ทั้งด้านหน้าของหน้าต่างฝรั่งเศส รอบๆ เปียโนและบนเปียโน ความเข้ากันอย่างลงตัวของสีขาวสลับดำชวนให้จับตามองเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าทั้งหมดนี้จะน่าทึ่งเพียงใด แต่มันก็ยังทำให้เขาใจสั่นได้ไม่เท่ากับร่างที่กำลังยืนอยู่ที่ประตูนั่น

เฉินฝานซิงในเดรสเก็บสะโพกทรงหางปลา ดีไซน์รัดรูปเสริมให้ร่างระหงนุ่มนวลน่ามองยิ่งได้สัดส่วนที่งดงาม

หน้าท้องแบนราบและเอวเล็กบางบ่งบอกว่าเธอผอมจนเกินไป

ด้านซ้ายของริมกระโปรงยาวที่ลู่ลงแนบชิดกับเอวและสะโพกผ่าเป็นรูปตัววีเล็กๆ เผยให้เห็นขาเรียวสวยของเธอวับๆ แวมๆ

เรือนผมยาวสลวยที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตถูกปัดไปไว้ข้างหลัง ลำคอสวย ไหล่ลาด กระดูกไหปลาร้าละเอียดงดงาม ล้วนเด่นชัดแก่สายตาของเขา

แขนขาวดุจรากบัวคู่นั้นโค้งงอเล็กน้อย สองมือกอดกุหลาบช่อใหญ่เอาไว้ เธอยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ แลดูอิสระราวกับเป็นเทพีแห่งบุปผชาติผู้สูงส่งก็มิปาน

ใบหน้างดงามยังถูกแต่งเติมด้วยสีชมพูอ่อนๆ ในยามนี้ใบหน้าสง่าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ กำลังทอดมองมายังเขา

“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ”

ความตะลึงงันประกายขึ้นจากนัยน์ตาสีดำขลับ สิ้นแสงวูบไหวนั้น ร่างสูงสง่าก็ยืนอยู่ตรงประตูและจ้องเธอตาไม่กะพริบ!