ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย - ตอนที่ 543 เสพติดการแย่งของ / ตอนที่ 544 ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

ตอนที่ 543 เสพติดการแย่งของ / ตอนที่ 544 ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง
ตอนที่ 543 เสพติดการแย่งของ

“สองล้านห้าแสน” เฉินเชียนโหรวเสนอราคาตามมาติดๆ อีกทั้งช่วงจำนวนเงินที่เพิ่มก็มากขึ้นกว่าเดิม

เฉินฝานซิงกะพริบตาถี่ หันหน้าไปมองแจกันหูคู่แบบเคลือบสีเพี้ยนในเตาที่วางอยู่บนเวทีด้วยสายตาเย็นชา รอให้คนอื่นเสนอราคาต่อ

จนกระทั่งท้ายที่สุด ในตอนที่เฉินเชียนโหรวเรียกราคาไปถึงสามล้านห้าแสน นักประมูลบนเวทีที่ถูกจ้างมาโดยเฉพาะเตรียมจะลงค้อนปิดการประมูล

“สามล้านหกแสน” เฉินฝานซิงยกป้ายขึ้นมาอีกครั้ง

ชัยชนะจ่อรออยู่ตรงหน้าของเฉินเชียนโหรวแล้ว แต่จู่ๆ ก็ถูกเฉินฝานซิงขัดขวางไว้อย่างกะทันหัน หน้าของเธอถอดสีในพริบตา

เธอหันไปมองซูเหิงด้วยใบหน้าที่เผยให้เห็นความกล้ำกลืนต่อความเสียใจและผิดหวัง

ท่าทางแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นท่าทางของการถูกเฉินฝานซิงรังแก

“ทำเกินไปแล้ว เฉินฝานซิงนี่ แบบนี้มันจงใจจะแข่งกับเฉินเชียนโหรวของพวกเราชัดๆ”

“เสพติดการแย่งของของเฉินเชียนโหรวแล้วน่ะสิ”

“เฉินเชียนโหรวชอบอะไร เธอก็ดันอยากได้สิ่งนั้นด้วย คนแบบนี้นี่ช่าง…หน้าไม่อาย”

กลุ่มหญิงสาวที่ชื่นชมนับถือเฉินเชียนโหรวออกนอกหน้าวิจารณ์ออกมาด้วยความไม่พอใจจนคนอื่นได้ยินไปด้วย และคิดว่าดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

แต่ก็ยังมีคนพูดกระซิบกระซาบเสียงเบา

“แต่ว่า…คนที่เริ่มเปิดราคาคนแรกคือเฉินฝานซิงนะ…”

“ไร้เดียงสาจริงๆ เฉินฝานซิงคบกันซูเหิงมาตั้งนานหลายปี เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่านายท่านสกุลซูสนใจของโบราณพวกนี้ นางรู้อยู่เต็มอกว่าเฉินเชียนโหรวจะต้องประมูลของชิ้นนี้แน่ เพราะงั้นนางเลยเป็นคนเริ่มก่อนไง เข้าใจไหม”

“หา ถ้าเป็นแบบนี้จริง งั้น…ที่แท้แผนการนางล้ำลึกขนาดนี้เลยเหรอ”

“เธอเพิ่งรู้เหรอ ความคิดชั่วร้ายของนางน่ะมีเยอะจะตายไป”

เสียงวิจารณ์ของแต่ละคนยังคงไม่จบลง ดูเหมือนว่าตั้งใจมาเพื่อจะทำให้ชื่อเสียงของเฉินฝานซิงเสื่อมเสียโดยเฉพาะ

จี้อี้ที่อยู่ข้างๆ โกรธจัดจนกัดฟันกรอด “คนพวกนี้ ทำเกินไปแล้ว”

เฉินฝานซิงแสยะหัวเราะอย่างเย็นชา “โลกใบนี้มีคนโง่อยู่ทุกที่ ปล่อยพวกเธอไปเถอะ การมีชีวิตที่ดีกว่าพวกเธอต่างหาก ถึงจะสู้หน้าตัวเองได้”

ภายในใจของจี้อี้ยังคงครุกรุ่นไปด้วยความโกรธ โดยเฉพาะหลังจากที่เฉินเชียนโหรวยกป้ายขึ้นมาแล้วเสนอราคาสามล้านหกแสนห้าหมื่น เธอก็ยิ่งโกรธหนักขึ้นกว่าเดิม

นี่เห็นๆ กันอยู่ว่าพวกเธอกำลังเห็นกงจักรเป็นดอกบัวอยู่ไม่ใช่หรือ

“สามล้านหกแสนห้าหมื่น ครั้งที่หนึ่ง…”

เฉินฝานซิงเพียงแต่นิ่งเงียบ ดูเหมือนจะกำลังลังเลว่าแจกันหูคู่เคลือบสีเพี้ยนในเตาจากราชวงศ์ชิงชิ้นนี้อย่างไรแล้วก็ไม่น่าจะมีราคาขนาดนี้ จะว่าไปเธอก็ไม่ได้มีนิสัยชอบสะสมของอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ที่ชอบก็เพียงเพราะเห็นว่าสวยดีก็เท่านั้น

เสียเงินสี่ล้านเพียงเพื่อให้ได้ความสบายตาเป็นครั้งคราวแบบนี้ ถึงแม้จะเป็นการทำกุศล แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของทั้งสองฝ่ายอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น ทำให้ราคาสูงมาจนถึงขนาดนี้ได้ ก็นับว่าเป็นการทำเพื่อการกุศลครั้งนี้อย่างเต็มกำลังอย่างหนึ่งแล้วเช่นกัน…

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตั้งใจไว้ว่าจะยอมแพ้การประมูลของชิ้นนี้

“สามล้านหกแสนห้าหมื่น ครั้งที่สอง…”

สายตาของผู้ตั้งประมูลจ้องมองไปยังเฉินฝานซิงที่เป็นเพียงคนเดียวที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเสนอราคาต่อ เฉินฝานซิงกลับถือป้ายเอาไว้อย่างนิ่งเฉย

“สามล้านหกแสนห้าหมื่น…”

“ห้าล้าน”

ในขณะที่ผู้ตั้งประมูลกำลังจะทุบค้อนลงไปได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้นเอง เสียงเย็นชาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

เฉินฝานซิงรีบหันขวับไปมองทางป๋อจิ่งชวน กลับพบว่าป้ายของเขาเพิ่งวางลงมาพอดี

เธอขมวดคิ้วมุ่นไปทางเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เห็นด้วยสักเท่าไร ทว่าป๋อจิ่งชวนกลับไม่สะทกสะท้านอะไร

ข้างๆ จี้อี้ที่รู้สึกโมโหกับเหตุการณ์ไม่ยุติธรรมนี้มาโดยตลอด เมื่อได้ยินว่าผู้บริหารป๋อท้ายที่สุดก็ออกโรงสักที สีหน้าพลันผ่อนคลายลงมาในพริบตา ความคับแค้นที่อยู่ในใจ ในที่สุดก็มลายหายไปด้วย

จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นมาทีเดียวหนึ่งล้านหยวน นับว่าเป็นการเพิ่มราคาที่มากที่สุดในค่ำคืนนี้แล้ว

เฉินเชียนโหรวกัดริมฝีปากแน่น หันไปมองทางซูเหิงด้วยความเศร้าโศกเสียใจปราดหนึ่ง

ตอนที่ 544 ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

เฉินเชียนโหรวกัดริมฝีปากแน่น หันไปมองทางซูเหิงด้วยความเศร้าโศกเสียใจปราดหนึ่ง

ตอนนี้ซูซื่อและป๋อซื่อยังมีสัญญาที่อยู่ระหว่างการหารือยังไม่ได้ตกลงลงนามร่วมมือกัน ถึงแม้การช่วงชิงระหว่างการประมูลจะเป็นการแข่งขันที่ยุติธรรม แต่คุณชายป๋อตะโกนเสนอราคาเป็นครั้งแรก แน่นอนว่าพวกเขาจะฉีกหน้าเขาตั้งแต่ครั้งแรกไม่ได้

ดังนั้นจึงทำได้แค่เศร้าเสียใจ

ทุกคนต่างก็ไม่กล้าผิดใจกับผู้ควบคุมกิจการป๋อซื่อ ห้าล้าน ปิดการประมูล

เฉินเชียนโหรวถอนหายใจออกมา ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ฟ่านหรูอวิ๋นตบไหล่เธอเบาๆ พลางพูดปลอบโยน

“อย่าผิดหวังไปเลย เดี๋ยวค่อยประมูลของชิ้นอื่นก็ได้ วางใจเถอะ คืนนี้จะต้องเป็นคืนของเธอแน่”

เฉินเชียนโหรวส่ายหน้า “ของอย่างอื่นจะดีแค่ไหน แต่ก็พลาดชิ้นนี้ไปแล้ว ฉันแค่รู้สึกเสียดายแทนคุณปู่ซู”

ซูเหิงบีบมือเล็กๆ ของเธอพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่เป็นไร คุณปู่รับรู้ถึงความหวังดีนี้ของเธอแล้วจะต้องดีใจแน่”

เฉินเชียนโหรวพยักหน้ายิ้มอย่างนุ่มนวล

ฟ่านหรูอวิ๋นเห็นเธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว ก็เลยชี้ไปที่ใบรายการของประมูลแล้วพูดต่อ “ดูนี่สิเชียนโหรว กำไลหยกคู่นี้ก็สวยมากเหมือนกันใช่ไหม นี่เป็นของหมิงอวี้ซวนเลยนะ เป็นฝีมือของอดีตอาจารย์แกะสลักหินหยก เหยาเพ่ย ได้ยินมาว่าหยกชนิดนี้ช่วยในเรื่องบำรุงร่างกายได้มากเลย แถมยังมีกุญแจอายุยืน[1]นั่นอีก ถึงเวลาตอนที่เธอมีเบบี๋กับคุณชายซูจะต้องได้ใช้แน่ จริงไหม”

คำพูดของฟ่านหรูอวิ๋นยิ่งพูดยิ่งฟังดูคลุมเครือ ทำเอาเฉินเชียนโหรวหน้าแดงหูแดง

“หรูอวิ๋น เธอพอได้แล้วนะ…”

ฟ่านหรูอวิ๋นหัวเราะ “พออะไรกัน นี่จะไปนับอะไร อีกประเดี๋ยวเซอร์ไพรส์ของคุณชายซูต่างหากที่สำคัญที่สุด…อุ๊บ หลุดปากเสียได้…”

เธอหันไปยิ้มขอโทษให้ซูเหิง ดีที่พิธีกรดำเนินรายการประกาศประมูลของชิ้นต่อไปเสียก่อน

เป็นชุดที่ใช้ถ่ายละครของดาราทรงอิทธิพลคนหนึ่ง เฉินฝานซิงไม่คิดจะเสนอราคา

ยิ่งเฉินเชียนโหรวยิ่งไม่ให้ค่าของพวกนี้

ไม่นานนักก็ถึงคราวประมูลกำไลหยกคู่นั้น ราคาเปิดประมูลอยู่ที่สองแสนหยวน

“สองแสนสามหมื่นหยวน”

ซูเหิงยกป้ายเสนอราคาเป็นคนแรก เฉินเชียนโหรวที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่งยิ้มหวานออกมา

สายตาเหลือบไปมองยังเฉินฝานซิงที่อยู่ไม่ไกลออกไป เห็นเธอกำลังนั่งเอนพนักพิงด้วยท่าทางสบายๆ สองแขนวางอยู่บนที่เท้าแขนเก้าอี้ กำลังก้มหน้ามองรายชื่อของประมูลในใบรายการ ดูเหมือนว่ากำลังมองหาสิ่งของที่ควรค่าแก่การประมูลอยู่

ท่าทางดูจดจ่อโดยที่ไม่ได้สนใจกับเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้เลยสักนิด

เธอขมวดคิ้วมุ่น ซูเหิงที่อยู่ข้างๆ ยกป้ายขึ้นอีกครั้งแล้ว “สองแสนแปดหมื่น”

“สามแสน”

“สามแสนหนึ่งหมื่น”

“…”

การประมูลดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายราคาก็สูงขึ้นไปถึงหกแสน ระหว่างนั้นดูเหมือนว่าจะมีคนถูกใจกำไลหยกคู่นี้เช่นกัน การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด ช่วงห่างราคาที่เสนอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“เจ็ดแสน”

“หนึ่งล้าน”

สุดท้ายซูเหิงเพิ่มราคาขึ้นมาสามแสนในคราวเดียว กลายเป็นจุดไคลแม็กซ์เล็กๆ ในระหว่างการมูลครั้งนี้

ขณะนั้นเอง เฉินฝานซิงก็ถูกดึงดูดความสนใจไปด้วยเช่นกัน ก่อนจะหันไปมองทางซูเหิงโดยไม่ได้ตั้งใจ

เฉินเชียนโหรวเห็นสายตาที่เฉินฝานซิงมองมาจึงคล้องแขนซูเหิงด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“พี่เหิง ขอบคุณนะคะ”

ซูเหิงหันไปมองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วแตะมือของเธอเบาๆ

“เธอชอบก็ดีแล้ว”

“พระเจ้าช่วย ทารุณคนโสดอีกแล้ว”

“ตั้งแต่ที่สองคนนี้คบกัน ก็ไม่มีเวลาไหนที่ไม่โชว์สวีทสักครั้งเลยจริงๆ ใครๆ ก็พากันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว”

“รอยยิ้มที่มีให้เพียงแค่หญิงงามในใจ คุณชายซูไม่เคยจะหวงสักนิดเลยจริงๆ เชียนโหรว เธอนี่โชคดีจริงๆ”

เวลานั้นฟ่านหรูอวิ๋นกลับพูดขึ้นมาว่า “พวกเธออย่าทำตัวน่าขายหน้านักสิ นี่จะไปนับอะไร สำหรับคุณชายซูแล้ว ไม่ควรค่าพอให้พูดถึงด้วยซ้ำ”

[1]กุญแจอายุยืน ของมงคลคล้ายแม่กุญแจ เอาไว้คล้องคอเด็กทารกเพื่อให้มีอายุยืน