หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 805 ผู้ที่ดีดพิณไพเราะ ไม่ใช่คนดี! (1)

ตอนที่ 805 ผู้ที่ดีดพิณไพเราะ ไม่ใช่คนดี! (1)

ลุกขึ้นนั่ง สีหน้าทะเล้นของคุณชายฉังเฟิงค่อยๆ จางหายไป บนใบหน้าหล่อเหลากลับเคร่งขรึมขึ้น “จวินมั่ว ตอนนี้กองทัพทหารในมือของเจ้า เจ้าจะทำเช่นไร”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว “ทำไมหรือ” ช่วงนี้เขามอบหมายให้ลิ่นฉังเฟิงและเจี่ยนชิวหยางเป็นคนดูแลเรื่องในกองทัพ ถึงแม้ลิ่นฉังเฟิงจะขี้อิจฉาและไม่น่าเชื่อถืออยู่บ้าง แต่เรื่องสำคัญก็ไม่เคยทำผิดพลาด ลิ่นฉังเฟิงเลิกคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ถึงแม้เยี่ยนอ๋องจะเลื่อนตำแหน่งให้เจ้าเป็นรองผู้บัญชาการทหาร แต่ตอนนี้แม่ทัพจูอยู่ชายแดน เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้าเป็นรองผู้บัญชาการทหารของกองทัพ ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่กองทหารหลายแสนนายในมือเจ้า ตอนนี้กระทั่งกองทัพทหารที่ประจำการอยู่ในเมืองโยวโจวล้วนแล้วแต่เป็นคนของเจ้า เจ้าคิดว่าเหมาะสมหรือไม่”

ทันทีที่ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยจบ หนานกงชวี่ก็พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ความกังวลของคุณชายฉังเฟิงมีเหตุผล” หนานกงชวี่มิใช่คนที่สู้รบเป็นเท่านั้น ยังเป็นคนที่สามารถโค่นล้มหนานกงไหวด้วยมือเปล่า เรื่องกลยุทธ์แน่นอนว่าเขาไม่ด้อยไปกว่าใคร

“ตอนนี้ยังไม่มีอันใด เพราะเจ้าเพิ่งจะควบคุมค่ายโยวโจว แต่เมื่อเวลาผ่านไปอาจไม่เหมาะสมนัก เยี่ยนอ๋องเชื่อใจเจ้า ทว่ากับคนใต้บังคับบัญชาจะคิดเช่นไรนั้นย่อมมิใช่เรื่องเดียวกัน” ถึงแม้เยี่ยนอ๋องจะเชื่อใจเว่ยจวินมั่ว แม้แต่คุณชายจวนเยี่ยนอ๋องทั้งสามคนก็ล้วนแต่เชื่อใจเว่ยจวินมั่ว แต่คนนอกจะไม่คิดอันใดเหลวไหลเช่นนั้นด้วยหรือ คิดให้ดีแล้วคนติฉินนินทาเยอะ จากที่ไม่มีเรื่องใดก็สามารถเกิดเรื่องขึ้นได้ ยิ่งไปกว่านั้น บนโลกใบนี้ไม่มีความเชื่อใจที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ถึงแม้เอ่ยเช่นนี้ในยามนี้อาจทำให้บั่นทอนกำลังใจ แต่เรื่องบางเรื่องในเมื่อสามารถหลีกเลี่ยงได้ ไยจึงต้องรอให้เกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยมาเสียใจภายหลัง

เว่ยจวินมั่วมองฉินจื่อซวี่ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ฉินจื่อซวี่ยิ้มแล้วพยักหน้า “คุณชายฉังเฟิงกับคุณชายหนานกงเอ่ยมีเหตุผล แต่จู่ๆ คุณชายฉังเฟิงก็เอ่ยถึงเรื่องนี้ ข้าคิดว่าเขาคงไม่ได้เพิ่งนึกขึ้นมาได้ใช่หรือไม่”

ทุกคนมองไปที่ลิ่นฉังเฟิง ลิ่นฉังเฟิงถอนหายใจแล้วหันไปมองเจี่ยนชิวหยาง เจี่ยนชิวหยางเอ่ย “ช่วงนี้ในกองทัพมีข่าวลือว่าเมื่อเทียบกับคุณชายทั้งสามแล้ว เยี่ยนอ๋องกลับให้ความสำคัญกับคุณชายเว่ยมากกว่า ยามนี้ในมือคุณชายทั้งสามไม่มีกองทัพทหารอันใดเลย แต่คุณชายเว่ยกลับมีกองทัพทหารของค่ายโยวโจวตั้งสามส่วน แล้วอีกอย่าง ยังมีคนบอกว่าเยี่ยนอ๋องไม่เพียงแต่คิดว่าคุณชายทั้งสามสู้คุณชายเว่ยไม่ได้ แต่แม้แต่ซิงเฉิงจวิ้นจู่ก็สู้ไม่ได้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นในจวนหรือโยวโจว หากคุณชายเว่ยไม่ว่าง คนที่เยี่ยนอ๋องนึกถึงกลับไม่ใช่คุณชายทั้งสามจวนเยี่ยนอ๋องหรือฮูหยินรอง แต่กลับเป็นซิงเฉิงจวิ้นจู่ ดังนั้น…”

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ยิ้มหยัน “ยามนี้เพิ่งจะเริ่มกลับมีข่าวลือตั้งมากมายเพียงนี้ ถ้า…เช่นนั้นจะไปถึงขั้นไหนกัน”

“อู๋สยา” เว่ยจวินมั่วยื่นมือออกไปจับมือนาง เอ่ยเบาๆ “ไม่ต้องห่วง”

เขาจับมือนางไว้ ทำให้ความโมโหในใจของหนานกงมั่วหายไปไม่น้อย นางใจเย็นลง จากนั้นจึงเลิกคิ้วพลางเอ่ยว่า “ทำไมถึงบังเอิญเช่นนี้ มีข่าวลือเช่นนี้แพร่กระจายออกมาในยามนี้พอดิบพอดี หรือว่า…เป็นฝีมือของคนจินหลิงผู้นั้น”

ลิ่นฉังเฟิงยิ้ม “ถึงแม้จะไม่บรรลุผลสำเร็จ แต่ก็ไม่ไกลเกินเอื้อม แต่ว่า ถึงแม้เราจะรู้ว่าใครก่อเรื่องก็ไร้ประโยชน์ หากเยี่ยนอ๋องให้ความสำคัญกับจวินมั่วเช่นนี้ต่อไป สักวัน…เรื่องเช่นนี้ก็อาจเกิดขึ้นอยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้กลับเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม เพราะคุณชายสามคนนั้นไม่ใช่หุ่นเชิด ปล่อยให้จวินมั่วอยู่เหนือพวกเขาเช่นนี้ ตอนนี้ยังไม่เป็นอันใด แต่เมื่อเวลาผ่านไปจะไม่เกิดสิ่งใดขึ้นเช่นนั้นหรือ” ยิ่งไปกว่านั้น หากเยี่ยนอ๋องพ่ายแพ้คงไม่เป็นอันใด ทว่าหากต่อไปเยี่ยนอ๋องขึ้นปกครองประเทศชาติขึ้นมา หึๆ…ความวุ่นวายนี้ยังไม่ได้เริ่มขึ้นจริงๆ หรอก

เว่ยจวินมั่วก้มหน้าลงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นพลันเอ่ย “ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวข้าจะหาโอกาสคืนอำนาจกองทัพทหาร ก่อนหน้านี้เพียงแค่เป็นกลยุทธ์เท่านั้น”

“เกรงว่าเยี่ยนอ๋องคงจะไม่ยอมให้เจ้าคืนได้ง่ายๆ” ลิ่นฉังเฟิงไม่ค่อยเห็นด้วยกับแผนการของเขาสักเท่าใดนัก ต้องบอกว่าเยี่ยนอ๋องดีกับเว่ยจวินมั่วจริงๆ ดีจนบางทีคุณชายฉังเฟิงก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมตัวเองไม่มีเสด็จลุงเหมือนเยี่ยนอ๋อง ถึงแม้อำนาจและความสามารถจะมีไม่เท่าเยี่ยนอ๋องก็ตาม ยามนี้เยี่ยนอ๋องหวังให้เว่ยจวินมั่วสามารถควบคุมกองทัพทหารของค่ายโยวโจวจริงๆ หวังว่าหลานชายของตัวเองจะมีความดีความชอบในโยวโจว หากเจ้าคืนอำนาจกองทัพทหารในตอนนี้ก็เท่ากับว่าเจ้าโยนน้ำใจของผู้ใหญ่อย่างเยี่ยนอ๋องทิ้ง เยี่ยนอ๋องย่อมจะไม่พอใจ

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารู้”

“ลิ่นฉังเฟิงพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ข้า…”

“รายงานคุณชาย จวิ้นจู่ ท่านอ๋องเชิญทั้งสองไปหารือที่ห้องหนังสือขอรับ” นอกประตู องครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

คุณชายฉังเฟิงเลิกคิ้วขึ้น “เอาล่ะ มีอันใดเอาไว้ค่อยคุยกันดีกว่า เจ้ากับแม่นางมั่วรีบไปหาท่านอ๋องเถิด ข้าจะอยู่กับเด็กน้อยทั้งสองนี้ อยู่ในสนามรบมานาน เห็นพวกเขาสองคนข้าก็ใจละลายแล้ว” เอ่ยจบ คุณชายฉังเฟิงก็ไม่ใส่ใจท่านพ่อและท่านแม่ของเด็กน้อยทั้งสองอีก พุ่งไปที่เปลอย่างรวดเร็ว หนานกงมั่วส่ายหน้าอย่างเอือมระอา จูงมือเว่ยจวินมั่วแล้วเดินออกไปข้างนอก ปล่อยให้เสียงหยอกล้อเด็กน้อยของคุณชายฉังเฟิงดังขึ้นอยู่ทางด้านหลัง เมื่อทั้งสองจูงมือกันเดินไปถึงหน้าประตูห้องหนังสือของเยี่ยนอ๋อง ก็บังเอิญเจอกับไต้ซือเนี่ยนหย่วนที่เดินมาทางนี้พอดีเช่นกัน ไต้ซือเนี่ยนหย่วนสวมอาภรณ์สีขาวราวกับหิมะ ยังคงสง่างามปราศจากฝุ่นธุลีดังเดิม

ไม่ได้เจอเขานานแล้ว หนานกงมั่วพยักหน้าทักทายไต้ซือเนี่ยนหย่วนอย่างเป็นมิตร ไต้ซือเนี่ยนหย่วนคารวะพร้อมด้วยรอยยิ้ม “คุณชายเว่ย ซิงเฉิงจวิ้นจู่”

“ไต้ซือก็มาหาเสด็จลุงหรือ” หนางกงมั่วยิ้มแล้วเอ่ยถาม

“ใช่แล้ว จวิ้นจู่คลอดลูกแฝด อาตมายังไม่ได้แสดงความยินดีกับท่านเลย สร้อยประคำคู่นี้ถือว่าเป็นของขวัญจากอาตมาเถิด” ไต้ซือเนี่ยนหย่วนส่งสร้อยประคำสองเส้นมอบให้นาง หนานกงมั่วดูไม่ออกว่าคือวัสดุใด แต่สิ่งที่ไต้ซือเนี่ยนหย่วนนำมาให้เป็นของขวัญต้องมิใช่ของทั่วไปแน่นอน กำลังจะเอ่ยตอบ ทว่ากลับเห็นเว่ยจวินมั่วยื่นมือออกไปรับสร้อยประคำมาแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ขอบคุณท่านไต้ซือ”

ไต้ซือเนี่ยนหย่วนยิ้มแล้วจึงเอ่ย “คุณชายเว่ยไม่ต้องเกรงใจ หากมีเวลาอาตมาก็อยากพบเด็กน้อยทั้งสอง ไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนหรือไม่”

หนานกงมั่วยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ไต้ซือเกรงใจเกินไป ท่านไปพบพวกเขาทั้งคู่ ย่อมเป็นวาสนาของพวกเขาแล้ว”

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” พระเนี่ยนหยวนเอ่ย “ท่านอ๋องรออยู่ เชิญพวกท่าน”

“เชิญท่านไต้ซือ” หนานกงมั่วยิ้ม

ภายในห้องหนังสือ เยี่ยนอ๋องนั่งอยู่หลังโต๊ะ ก้มหน้าลงอ่านม้วนหนังสือในมือ เก้าอี้ที่ด้านหน้าเขานอกจากเซียวเชียนชื่อสามพี่น้องนั่งอยู่ก็ไม่มีใครอื่นอีก หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องสำคัญ สำหรับไต้ซือเนี่ยนหย่วน…คิดไม่ถึงว่าเยี่ยนอ๋องจะเชื่อใจเพียงนี้

เสด็จพ่อไม่เอ่ยสิ่งใด เซียวเชียนชื่อสามพี่น้องก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด ทำได้เพียงก้มหน้านั่งรออยู่ตรงนั้น ดังนั้นเมื่อพวกหนานกงมั่วทั้งสามเดินเข้ามา คุณชายตระกูลเซียวทั้งสามพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เห็นได้ชัดว่าการนั่งอยู่ตรงนี้ขยับไปไหนไม่ได้ช่างทรมานพวกเขาทั้งสามคนเหลือเกิน

“พวกเจ้ามาแล้วหรือ นั่งลงเถิด” เยี่ยนอ๋องเงยหน้าขึ้น วางม้วนหนังสือในมือลงแล้วเอ่ยกับพวกเขาทั้งสาม