หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1034 คนที่โง่คือตัวนางเอง (1)

ตอนที่ 1034 คนที่โง่คือตัวนางเอง (1)

นอกเมืองจินหลิง ทหารหลายแสนนายเข้าใกล้เมืองหลวง ในเมืองจินหลิง ทหารคุ้มกันเมืองเองก็อยู่ในชุดเกราะเตรียมพร้อม

ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้ถึงการต่อสู้เผชิญหน้าของลุงและหลานกษัตริย์รวมถึงข้าราชบริพาร หมู่เมฆดำทะมึนปกคลุมไปทั่วจินหลิง ทำให้คนรู้ถึงอะไรที่เรียกว่า ‘เมฆดำปกคลุมทั่วทั้งเมือง’

หนานกงมั่วขี่ม้ายืนอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่ว พวกเขาไม่ได้อยู่ด้านหลังกองทัพใหญ่และไม่ได้เข้าร่วมในการปิดล้อม เพียงยืนมองการเผชิญหน้ากันของทหารสองฝั่งอยู่ไกลๆ

“โจมตีได้หรือไม่” หนานกงมั่วมองทหารที่เฝ้าอยู่บนกำแพงเมือง ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

เว่ยจวินมั่วเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ยาก”

หนานกงมั่วพยักหน้า นางเองก็คิดเช่นนั้น อย่างไรจินหลิงก็เป็นเมืองหลวง กำแพงเมืองแน่นหนาและสูงใหญ่ไม่ใช่ที่อื่นจะเทียบได้ แน่นอนนี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ ที่สำคัญก็คือจนถึงตอนนี้ ทหารที่เฝ้าประจำการยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นได้ว่าเซียวเชียนเยี่ยไม่ได้แตกตื่น ถูกบีบมาจนถึงขั้นนี้แล้ว หากผู้เฝ้ารักษาเมืองรวมใจป้องกันเมืองจนสุดกำลัง พวกเขาคิดจะโจมตีเมืองจินหลิงคงไม่ใช่เรื่องง่ายเพียงนั้น

“ท่านไม่ไปจริงๆ หรือ” หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “เสด็จลุงดูจะโกรธนะ” แน่นอนว่าเยี่ยนอ๋องคาดหวังว่าเว่ยจวินมั่วจะนำทัพเอาชนะรับความชอบอันใหญ่หลวงนี้ด้วยตนเอง แต่ว่าเว่ยจวินมั่วดูจะไม่มีความสนใจต่อสิ่งนี้ เยี่ยนอ๋องคาดหวังเช่นนั้นไม่ใช่เพียงเพราะเชื่อมั่นและโปรดปรานต่อหลานชาย แต่เป็นเพราะคิดเผื่อคนหมู่มาก ไม่ว่าแม่ทัพคนใดนำทัพบุกโจมตีจินหลิง อนาคตอย่างไรก็ได้เป็นขุนนางขั้นหนึ่งอย่างแน่นอน หากหนึ่งในสามของพี่น้องตระกูลเซียวนำทัพบุกเข้าโจมตีก่อน ในอนาคตสองพี่น้องที่เหลือก็คงจะดูไม่ดีนัก หากเป็นเซียวเชียนชื่อยังดี เกิดเป็นเซียวเชียนเหว่ยขึ้นมา เกรงว่าตำแหน่งซื่อจื่อของเซียวเชียนชื่อคงจะไม่มั่นคงแล้ว

อย่างเช่นเมื่อครั้งกษัตริย์หลี่ถังก่อตั้งประเทศ องค์รัชทายาทหลี่เจี้ยนเฉิงอ่อนแอไร้ความสามารถหรือไม่ ไม่ใช่ เมื่อเทียบกับถังไท่จงความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่ความสามารถหรือความเฉลียวฉลาด เพียงผลงานทางการทหารเท่านั้น เยี่ยนอ๋องเองก็คงไม่ต้องการให้บุตรชายสร้างเรื่องประตูเสวียนอู่[1]กระมัง

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “ไม่ไป รอไปก่อน”

รออะไรหรือ

ไม่นานก็รู้ว่ารออันใด

ชายในชุดชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งถูกองครักษ์พาตัวมาอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน เพียงมองหนานกงมั่วก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดา อีกฝ่ายเองก็ดูไม่ได้ตั้งใจปิดบัง ทำเพียงยื่นจดหมายให้ “คารวะคุณชายเว่ย ซิงเฉิงจวิ้นจู่”

เว่ยจวินมั่วกวาดตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา “กงอวี้เฉินอยากเอ่ยอันใด”

อีกฝ่ายชะงัก ไม่นานจึงยิ้มพลางเอ่ย “คุณชายเว่ยช่างร้ายกาจ สิ่งที่เจ้าสำนักอยากเอ่ยอยู่ในจดหมายนี้แล้ว ทั้งสองท่านโปรดอ่านดูเถิด” หนานกงมั่วรับจดหมายมาเปิดอ่าน เนื้อหาด้านในไม่มีสิ่งใดแปลกใหม่ ในใจของทั้งสองนั้นพอคาดเดาได้บ้าง สิ่งที่กงอวี้เฉินต้องการคือเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วไม่เข้าร่วมการโจมตีเมืองในครั้งนี้

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว ส่งจดหมายต่อให้เว่ยจวินมั่ว เว่ยจวินมั่วอ่านดูชั่วครู่จึงเอ่ย “รู้แล้ว”

“ความหมายของคุณชายเว่ยคือ…” เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่คิดว่าทั้งสองจะตอบตกลงง่ายเพียงนี้ ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ เว่ยจวินมั่วมองเขาด้วยใบหน้าเย็นชา “ข้าบอกว่ารู้แล้ว ไม่อยากไปหรือ” ชายหนุ่มได้สติ หัวใจกระตุกรีบเอ่ย “ขอบคุณคุณชายเว่ย ข้าน้อยขอตัว”

ความจริงศัตรูใช้คนมาส่งจดหมายเช่นนี้ นั่นเป็นการเสี่ยงอันตรายมากแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะลงมือกับเขา ยามนี้ไม่ไปแล้วจะรออันใดอยู่เล่า หากเว่ยจวินมั่วเปลี่ยนใจ ต่อให้อยากหนีก็คงไม่อาจหนีได้ หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ย “ที่แท้ท่านก็รอสิ่งนี้หรือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อกงอวี้เฉินต้องการยื้อเวลา จะไม่ทำอันใดเลยได้อย่างไร”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “เพียงไม่รู้ว่าหากกงอวี้เฉินรู้ว่าท่านไม่ได้เข้าร่วมการโจมตีเมืองครั้งนี้อยู่แล้ว ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เขาก็ยังคงเขียนจดหมายฉบับนี้” กงอวี้เฉินฉลาดเฉลียวเก่งกาจมากเพียงใด แผนการก็ไม่ด้อยไปกว่าเว่ยจวินมั่ว แต่สิ่งที่แตกต่างก็คือเขาไม่เชื่อว่าเว่ยจวินมั่วจะไม่แยแสต่อผลงานอันยิ่งใหญ่ในการโจมตีเมืองหลวง ต่อให้ความดีความชอบนี้จะนำพาอันตรายมาให้ ในสายตากงอวี้เฉินนั่นมีข้อดีมากกว่าข้อเสีย

หนานกงมั่วพยักหน้า จะว่าไปก็ใช่ เพียงแต่… “ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่ง เราว่างเช่นนี้จะดีหรือ” อย่างไรก็ไม่อาจเป็นการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เว่ยจวินมั่วกลับไม่สนใจ “พวกเขาจะเข้าใจ” หนานกงมั่วหันกลับไปมองการสู้รบตรงหน้าอีกครั้ง ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ มีคนแย่งชิงความดีความชอบลดลงไปหนึ่งคน แน่นอนว่าต้องเข้าใจน่ะสิ

“ตอนนี้พวกเราจะทำอันใดหรือ” หนานกงมั่วเอ่ยถาม

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ตามหาเยาเยา ในเมื่อกงอวี้เฉินทุ่มกับเดิมพันทั้งหมดไปยังจินหลิง คิดว่า…อำนาจข้างนอกก็คงไม่ต้องการแล้ว เช่นนั้นเราก็ช่วยเขาจัดการมันเถิด”

ใบหน้างดงามของหนานกงมั่วปรากฏรอยยิ้มขึ้น “เอ่ยได้ไม่เลว เพียงแต่เกรงว่าคนของสำนักหอธาราแปดถึงเก้าส่วนคงอยู่ในจินหลิง” ทว่านั้นหมายถึงมือสังหารสำนักหอธาราที่มีกำลังการต่อสู้ แต่ว่าพวกที่ดูแลกิจการร้านค้า สายสืบเหล่านั้น กงอวี้เฉินคงไม่อาจย้ายมาที่จินหลิงได้ในระยะเวลาอันสั้น หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไรกงอวี้เฉินชื่อนี้ก็ไม่อาจตั้งหลักปักฐานในจงหยวนได้อีกแล้ว นอกเสียจากเขาจะเปลี่ยนชื่อ ในเมื่อเป็นเช่นนี้มิสู้พวกเขาไปช่วยกำจัดภาระเหล่านั้นทิ้งไม่ดีหรือ

“พวกเจ้าสองคนช่างว่างนัก” หนานกงชวี่ควบม้าผ่านมา มองสองคนที่ยืนดูสถานการณ์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ก่อนหน้านี้หนานกงชวี่อยู่ที่อวิ๋นตูจึงมาถึงจินหลิงช้ากว่ากองทัพ ไม่ว่าอย่างไรก็ยังมาทันการโจมตีเมืองจินหลิง หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วไม่ต้องการความดีความชอบนี้ แต่ในเมื่อหนานกงชวี่เข้าร่วมทางการทหารแล้ว ความดีความชอบเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

หนานกงมั่วยิ้มหวาน “พี่ใหญ่ ไยท่านจึงมีเวลาว่างมาที่นี่”

หนานกงชวี่เอ่ย “วันนี้เป็นเพียงการหยั่งเชิงเท่านั้น เยี่ยนอ๋องสั่งการให้ข้ารับหน้าที่โจมตีประตูทิศตะวันตก”

หนานกงมั่วพยักหน้า “วางแผนอย่างไรกัน”

หนานกงชวี่เอ่ย “แม่ทัพเฉินโจมตีประตูทิศตะวันออก แม่ทัพเซวียโจมตีประตูทางเหนือ คุณชายเซียวทั้งสามโจมตีประตูทางใต้ ข้ารับผิดชอบประตูทิศตะวันตก”

หนานกงมั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วจึงพยักหน้าลง การวางแผนเช่นนี้ของเยี่ยนอ๋องนับว่ารอบคอบ แม่ทัพเซวียและแม่ทัพเฉินทั้งสองแน่นอนว่าต้องแยกไปในทางของตนเอง หนานกงชวี่แม้จะมีคุณสมบัติต่ำกว่าแต่อย่างไรในกองทัพเฉินโจวเขาก็มีอำนาจสูงสุดเป็นรองเพียงเว่ยจวินมั่ว อีกทั้งด้วยอายุของเขา นับว่ามีผลงานทางการทหารที่ไม่ธรรมดา คุณชายเซียวทั้งสามร่วมมือกันรับผิดชอบหนึ่งเส้นทาง เพราะพวกเขาอายุยังน้อยและผลงานทางการทหารยังนับว่าอ่อนหัด อีกทั้งยังตัดโอกาสเปรียบเทียบกันในอนาคต เพียงแต่หนานกงมั่วยังสงสัยว่าก่อนหน้านี้ที่เรียกตัวเซียวเชียนจย่งกลับมาจากหนิงอ๋องนั่นเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ ไม่แน่ว่าให้เซียวเชียนจย่งติดตามหนิงอ๋องยังดีกว่ามายุ่งเรื่องวุ่นวายพวกนี้

ราวกับรู้ว่าหนานกงมั่วกำลังคิดสิ่งใด เว่ยจวินมั่วกุมมือของนางเอาไว้ เอ่ย “อู๋สยา เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เขาไม่อาจหลบหนีไปได้ตลอดชีวิต” รอจินหลิงแตกแล้ว นั่นต่างหากจึงจะเป็นจุดเริ่มต้นอย่างแท้จริงของหลายๆ คน

[1] เหตการณ์ประตูเสวียนอู่ คือ เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ เกิดในช่วงต้นราชวงศ์ถัง ปลายสมัยจักรพรรดิถังเกาจู่ เมื่อองค์ชายรองหลี่ ซื่อหมินพร้อมผู้ติดตามได้สังหารองค์ชายรัชทายาทหลี่ เจี้ยนเฉิง และองค์ชายสี่ หลี่ เหวียนจี๋ที่ประตูเสวียนอู่ซึ่งเป็นประตูทางด้านเหนือของพระราชวังหลวงแห่งฉางอัน ทำให้ในอีกสามวันต่อมา องค์ชายหลี่ ซื่อหมิน ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทก่อนที่จักรพรรดิเกาจู่จะสละราชบัลลังก์ในอีกหกวันต่อมา องค์ชายหลี่ ซื่อหมิน ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิถังไท่จง