คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 10 ซีซาร์ปกป้อง ตบหน้า เทพอิ๋งเผยตั๋วอีกแล้ว
บทเสริมตอนที่ 10 ซีซาร์ปกป้อง ตบหน้า เทพอิ๋งเผยตั๋วอีกแล้ว
พวกคนตระกูลหลัวย่อมสังเกตเห็นว่าตี้อู่เย่ว์พาคนต่างชาติเข้ามาด้วยหนึ่งคน แต่ในใจไม่คิดแบบนั้น
คนตะวันตกบางกลุ่มข่าวสารล้าหลัง ยังคิดว่าตระกูลตี้อู่เป็นตระกูลนักพยากรณ์อันดับหนึ่งของประเทศจีนอยู่ แต่กลับหารู้ไม่ว่าตระกูลหลัวของพวกเขาต่างหากที่เป็นอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง
สายตาไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
ถ้าเด็กหนุ่มไม่พูดขึ้นมา ตี้อู่เย่ว์ก็ไม่สังเกตเห็นหลัวจื่อชิว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงสวมชุดกี่เพ้าที่อยู่ข้างเขา
“คุณหนูหงซิ่วครับ” เด็กหนุ่มมองตี้อู่เย่ว์ด้วยสายตาเย็นชาแล้วถึงหันไป “นี่ก็คืออดีตคู่หมั้นของพี่ชายผมที่หมั้นหมายกันแต่เด็กครับ ถอนหมั้นแล้ว หมดเวรหมดกรรม อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะครับ”
กู่หงซิ่ว
คุณหนูใหญ่ของตระกูลกู่ในลั่วหนาน ปีนี้อายุยี่สิบสามปี
ในวงการนักพยากรณ์ของลั่วหนาน ตระกูลหลัวตระกูลกู่มีชื่อเสียงเสมอกัน
กู่หงซิ่วพยักหน้าเบาๆ ยิ้มไม่เห็นฟัน
เธอไม่ได้มองตี้อู่เย่ว์ แต่ค่อยๆ คล้องแขนของหลัวจื่อชิว ทำท่าทางเหมือนดูถูก
ซีซาร์ยิ้ม “วางใจได้ ยัย…เย่ว์เย่ว์ไม่สนใจตระกูลหลัวของพวกคุณหรอก เธอรับงานมาที่สุสานโบราณลั่วหนานนานแล้ว ไม่ใช่พวกคุณหรอกเหรอที่ตามมา”
เขายกมือโอบบ่าตี้อู่เย่ว์อย่างเป็นธรรมชาติ ดึงเธอเข้ามากอด
ระยะห่างแบบที่คู่รักเท่านั้นจะมี
ถึงแม้ซีซาร์จะสวมผ้าปิดปาก แต่ไม่ว่าจะรูปร่างหรือบุคลิกของเขาก็กินขาดหลัวจื่อชิวไปมาก
“ผู้ชายข้างกายคุณหนูเย่ว์เป็นใคร บุคลิกแบบนี้ใช่ว่าคนทั่วไปจะมี”
“ฉันว่าคล้ายผู้กุมอำนาจตระกูลลอเรนท์เลยนะ”
“ไม่มั้ง ตระกูลลอเรนท์ใกล้มีงานประชุมไตรมาสแล้วไม่ใช่เหรอ”
ตี้อู่เย่ว์ชนหน้าอกของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว พูดตะกุกตะกัก “คะ…คะคุณใกล้ฉันขนาดนี้ทำไม”
บนตัวซีซาร์มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกคอร์นฟลาวเวอร์ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม
ราวกับพาเข้าไปอยู่ในฟลอเรนซ์เมื่อสามร้อยปีก่อน
จักรวรรดิอุตสาหกรรมที่แสนรุ่งเรืองแห่งนั้น
เขากุมอำนาจในมือ อยู่บนยอดสูงสุด
“อย่าคิดมาก” ซีซาร์ก้มหน้า พูดเสียงทุ้มต่ำ “รับปากบอสไว้ว่าจะไม่ปล่อยให้ใครรังแกเธอ ดังนั้นจะยอมให้เธอเอาเปรียบได้ เป็นแฟนชั่วคราวให้เธอหนึ่งวัน”
ขณะพูดเขาก็เหลือบมองเธอ “ยัยถั่วงอก”
ตี้อู่เย่ว์ “…”
น่าโมโห
ใครอยากได้แฟนชั่วคราวแบบนี้กัน
ตี้อู่เย่ว์เกาหัว “เอ่อคือ คุณมาเป็นแฟนฉันชั่วคราวโดยไม่ถามความเห็นของฉันสักคำ งั้นลดหนี้ส่วนหนึ่งได้ไหม”
ซีซาร์ “…เธอนี่มันชักเอาใหญ่แล้วนะ”
หลัวจื่อชิวมองซีซาร์ที่โอบตี้อู่เย่ว์ ในใจรู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก
เขากำมือ ไม่มองทางนี้อีก ร่วมพยากรณ์สภาพพื้นที่กับนักพยากรณ์คนอื่น
แต่ทันใดนั้นมีหญิงสูงวัยคนหนึ่งกรีดร้องขึ้นมา
ตี้อู่เย่ว์สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย มองไปก็เห็นหญิงสูงวัยกระอักเลือด คอพับ หมดสติไปแล้ว
สายตาซีซาร์จับจ้อง “ป้าแกเป็นอะไร”
“น่าจะถูกผลสะท้อนตอนพยากรณ์ชื่อเจ้าของสุสาน” ตี้อู่เย่ว์สีหน้าเคร่งเครียด “ดูท่าผู้อาวุโสที่ตอนนั้นมีหน้าที่เฝ้าสุสานจะเก่งมาก”
หลังจากหญิงสูงวัยล้มลงก็มีนักฮวงจุ้ยคนใหม่ไปแทนที่เธอทันที
ผู้อาวุโสที่กำลังพยากรณ์อยู่ตะโกน “คุณชายจื่อชิวพยากรณ์ได้ไหมครับ”
“ไม่ได้ครับ” หลัวจื่อชิวเหงื่อแตกเต็มศีรษะ “จนปัญญาครับ อุปสรรคหนักมาก”
ถ้ารู้ชื่อและประวัติของเจ้าของสุสานก่อนจะช่วยลดความยุ่งยากระหว่างเข้าสุสานไปได้มาก
“ช่างเถอะ คงต้องเข้าไปทั้งแบบนี้แล้ว” ผู้อาวุโสเช็ดเหงื่อ “พวกเราพยากรณ์ไม่ได้”
ทันใดนั้นกู่หงซิ่วก็พูดขึ้น “คุณหนูเย่ว์พยากรณ์ได้ไหมคะว่าเจ้าของสุสานแห่งนี้เป็นใคร”
“รู้สิ” ตี้อู่เย่ว์ปัดมือ “ที่นี่คือสุสานขององค์หญิงซย่าเฉาฉยงอวี่ เธอเกิดเมื่อหนึ่งพันเจ็ดร้อยแปดสิบปี ก่อนคริสต์ศักราช ตายเมื่อหนึ่งพันเจ็ดร้อยหกสิบสองปีก่อนคริสต์ศักราช สุสานเพิ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อหนึ่งพันเจ็ดร้อยห้าสิบแปดปีก่อนคริสต์ศักราช”
“…”
เกิดความเงียบขึ้นโดยรอบ
หลัวจื่อชิวจับจ้อง
ขนาดพวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันก็ยังพยากรณ์ไม่ได้ว่าเจ้าของสุสานเป็นใคร แต่ตี้อู่เย่ว์ถึงขั้นระบุปีได้ชัดเจนเลยเหรอ
กู่หงซิ่วยิ้ม “น้องเย่ว์เก่งสมคำร่ำลือจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะเก่งขนาดนี้ แต่อายุเท่านี้อย่ามัวเหลิงไปกับชื่อเสียงจะดีที่สุด”
“ฉันมีพี่สาวแค่คนเดียว เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร” ตี้อู่เย่ว์ไม่เงยหน้ามอง “อย่ามาเที่ยวนับญาติส่งเดช”
กู่หงซิ่วเป็นคุณหนูใหญ่ที่ได้รับการเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็กจนโต เคยถูกด่าแบบนี้ที่ไหนกัน ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ความรู้สึกชื่นชมในใจหลัวจื่อชิวที่เพิ่งมีได้หายไปในชั่วพริบตา เขาพูดเสียงเย็นชา “ตี้อู่เย่ว์ สะกดคำว่ามารยาทเป็นหรือเปล่า”
“รู้จักคำว่าคนชั้นต่ำมักหาเรื่องก่อนใช่ไหม” ซีซาร์พูด “คุณเป็นคนจีนคงไม่ต้องให้ผมสอนหรอกนะ”
หลัวจื่อชิวกำมือแน่น
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงต้องปกป้องตี้อู่เย่ว์ขนาดนี้
นักฮวงจุ้ยกับนักทำนายคนอื่นๆ มองหน้ากัน ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง
ไม่ว่าจะตระกูลหลัวหรือตระกูลตี้อู่ต่างก็ไม่ใช่ตระกูลที่พวกเขาจะล่วงเกินได้
ไม่กี่นาทีต่อมาการทำนายดูสภาพสถานที่ก็เสร็จสิ้น
ผู้อาวุโสกางแผนที่ที่วาดเสร็จแล้วต่อหน้าทุกคน
ซีซาร์วิจารณ์ “อย่างกับเขาวงกต”
“ทุกท่าน สภาพที่นี่ค่อนข้างซับซ้อน พวกเราต้องระวังตัวไว้ก่อน” ผู้อาวุโสสีหน้าเคร่งขรึม “ขอให้ตระกูลหลัวกับตระกูลกู่เดินนำข้างหน้า ส่วนพี่ๆ น้องๆ ที่มาจากยุโรปเดินปิดหลัง คนอื่นๆ เดินตรงกลางนะครับ”
หลัวจื่อชิวไม่คัดค้านเรื่องนี้ เดินขึ้นหน้าไปพร้อมกู่หงซิ่ว
คนอื่นๆ ก็ตามทันที
“พวกเราไปทางนี้” ตี้อู่เย่ว์ดึงแขนเสื้อซีซาร์ “ทางนี้อันตรายน้อย พวกเขาไปทางนั้นอย่างน้อยต้องตายยี่สิบสี่คน”
แววตาของซีซาร์ขรึมลง ตอบรับเสียงเนือย “ได้ จำไว้นะว่าต้องปกป้องฉัน”
คนอื่นๆ ต่างเดินเลี้ยวขวา แต่ตี้อู่เย่ว์พาซีซาร์เดินไปทางซ้าย
ผู้อาวุโสที่นำขบวนมาร้อนใจขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูเย่ว์ ผิดแล้วครับผิดแล้ว ไปทางนี้ ทางนั้นเป็นทางตันครับ”
“ผู้อาวุโสโจวครับ อย่าไปสนใจเธอเลย” หลัวจื่อชิวพูดเสียงเย็นชา “เธออยากจะไปทางไหนก็ปล่อยไปเถอะครับ”
ตี้อู่เย่ว์เข้าไปในสุสานแล้ว เรียกเธอออกมาไม่ได้
ผู้อาวุโสจนปัญญา ทำได้เพียงปล่อยไป
แต่ก็มีอีกคนที่เลือกไปทางซ้ายเหมือนกัน
พอเขาเข้าไปแล้วก็หยุดเรียก “คุณเย่ว์”
“เอ๊ะ?” ตี้อู่เย่ว์หันไป อาศัยแสงเทียนเงยหน้ามองไป “คุณคือ?”
ซีซาร์หรี่ตามอง รู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้
“คุณเย่ว์ สวัสดีครับ พวกเราเคยคุยกันทางออนไลน์” ชายหนุ่มเสยเศษผมที่ปรกหน้าผาก “ผมคือเชิญมากินยา ชื่อจริงคือ ลูคัส ลอว์เรนซ์ เจอกันครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
ตี้อู่เย่ว์งง “อะไรนะ”
เธอก็เคยเข้าเว็บบอร์ดเอ็นโอเค ย่อมคุ้นเคยกับพวกบอสติงต๊องที่ชอบคอมเมนต์บ้าบอ
ไอดีเชิญมากินยาก็คือนักปรุงยาพิษอันดับสาม
เป็นรองแค่อิ๋งจื่อจินกับผู้วิเศษนักมายากล แสดงให้เห็นว่าเขาเก่งในด้านการปรุงยาขนาดไหน
ตี้อู่เย่ว์คาดไม่ถึงว่าหน้าตาของเขาจะยังหนุ่มขนาดนี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ก็แค่ผมสีขาวทั้งหัว
แต่เธอทำนายอายุของเขาได้
หนึ่งร้อยห้าสิบสี่ปีแล้ว
เอาเถอะ มีแค่เธอที่เป็นสาวน้อยวัยสิบแปดสุดแสนจะน่ารัก
“คุณมาได้ยังไง” ตี้อู่เย่ว์ถาม “โจรขุดสุสานเหรอ”
“เปล่าครับเปล่า ผมไม่ได้ต้องการทรัพย์สมบัติอะไร ก็แค่เข้ามาเก็บพวกสมุนไพร” ลูคัสย่อตัวเล็กน้อย มองไปข้างหน้า “ได้ยินว่าที่นี่คือสุสานขององค์หญิงคนหนึ่งเมื่อหลายพันปีก่อน แถมยังมีนักพยากรณ์ที่เก่งมากเฝ้าสุสานแห่งนี้ไว้”
“ใช้คำพูดของชาวจีนอย่างพวกคุณคือ สุสานแห่งนี้อาถรรพ์รุนแรงมาก ผ่านไปตั้งหลายพันปีแล้วน่าจะมีพวกสมุนไพรที่เจริญเติบโตข้างนอกไม่ได้ ผมอยากเอาไปวิจัยครับ”
ตี้อู่เย่ว์พยักหน้า
เธอก็รู้ว่าตอนนี้ลูคัสไปอยู่ศูนย์ไวรัสสากลแล้ว ไม่ได้กังวลว่าเขาจะใช้ยาพิษทำเรื่องไม่ดี
ลูคัสเดินขึ้นหน้า เอาพวกกล่องยาออกมา “คราวก่อนคุณเย่ว์ขอยาในเว็บบอร์ดเอ็นโอเค ผมเอามาให้ด้วยครับ”
“เอ๋?” ตี้อู่เย่ว์รับไป “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าฉันจะมา”
ลูคัสยิ้ม “คุณเย่ว์ไม่มาก็ไม่ใช่นิสัยคุณสิครับ”
“ก็จริง ฉันคืออัศวินสาวผู้กล้าหาญไม่หวั่นแม้วันมามาก”
ลูคัสหัวเราะ เหมือนเพิ่งสังเกตเห็นชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เขาพูด “ท่านนี้คือ?”
“อ๋อๆ นี่เจ้าหนี้ของฉัน” ตี้อู่เย่ว์รู้ว่าซีซาร์ไม่อยากเปิดเผยตัวตนเพื่อเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น จึงช่วยตอบให้
“เจ้าหนี้เหรอครับ” ลูคัสครุ่นคิดชั่วครู่ “ไม่ทราบว่าคุณเย่ว์เป็นหนี้อยู่เท่าไร ให้ผมช่วยชดใช้ไหมครับ”
ซีซาร์ตอบ “ไม่จำเป็น”
มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋า เดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
มีกลิ่นอายเย็นชาแผ่ซ่าน
“ไม่ต้องค่ะไม่ต้อง” ตี้อู่เย่ว์ปฏิเสธ “ฉันจะชดใช้เองค่ะ!”
ไม่อย่างนั้นเธอก็ต้องมีเวรกรรมกับลูคัสอีก
เธอมองซีซาร์ที่เดินอยู่ข้างหน้า ทำเสียงหึ
ทำไมคนคนนี้ถึงได้ขี้หงุดหงิดขนาดนี้
เป็นเหมือนอย่างที่ตี้อู่เย่ว์พูด อีกเส้นทางหนึ่งอันตรายไม่มาก
ทั้งสามคนเดินเข้าไปอย่างราบรื่น
ในที่สุดซีซาร์ก็พูดขึ้น “มองไม่ออกเลยนะว่าเธอจะเก่งขนาดนี้”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ตี้อู่เย่ว์ยืดอก “พวกคุณรออยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะขึ้นหน้าไปดูหน่อย”
ตรงนี้อยู่ห่างจากห้องหลักแค่หนึ่งร้อยเมตร
ด้านหน้าเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนัง
เธอขอศึกษาภาพวาดฝาผนังพวกนี้หน่อย เผื่อเอากลับไปขายสมาคมโหราศาสตร์
มือของตี้อู่เย่ว์เพิ่งแตะถูกภาพวาดฝาผนัง ทันใดนั้นตัวเธอก็กระตุก
ต่อมาราวกับถูกสตาฟไว้ ไม่ขยับแล้ว
หลังจากร่วมชีวิตกันแล้ว สองฝ่ายย่อมรู้สึกถึงกันได้
ซีซาร์รู้สึกได้ถึงความเศร้าแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก
ซีซาร์สีหน้าเปลี่ยน “ยัยเปี๊ยกพิการระดับสาม เป็นอะไรไป”
เขาเดินเข้าไปหา แต่พอแตะถูกบ่าของตี้อู่เย่ว์ก็เหมือนถูกช็อต หยุดนิ่งไปเหมือนกัน
ลูคัสก็สีหน้าเปลี่ยน
แม้เขาจะไม่ใช่นักทำนาย แต่ก็พอรู้มาผิวเผิน
สุสานแห่งนี้ไม่ถูกค้นพบมานาน ก็แสดงให้เห็นแล้วว่านักพยากรณ์ที่วางผังในตอนนั้นเก่งขนาดไหน
ก็แค่พอเวลาผ่านไปพลังค่ายกลเริ่มอ่อนกำลังลง ถึงมีคนมาค้นพบได้
ไม่เพียงแต่ที่นี่จะมีค่ายกลฮวงจุ้ยจำนวนมาก ยังมีพวกวิชากลไกโบราณที่ขาดการสืบทอดไปนานแล้วด้วย
ลูคัสไม่กล้าขยับ กลัวจะไปแตะถูกกลไกอะไรเข้า เดี๋ยวสุสานจะถล่ม
เกรงว่าซีซาร์กับตี้อู่เย่ว์คงถูกค่ายกลฮวงจุ้ยขังไว้แล้ว
ไม่มีใครมาเส้นทางนี้อีกนอกจากพวกเขาสามคน จึงหาคนช่วยไม่ได้
หาคนช่วยเหรอ
ลูคัสตีหัวตัวเองเหมือนเพิ่งคิดได้ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาล็อกอินเข้าเว็บบอร์ดเอ็นโอเค
เดิมทีเว็บบอร์ดเอ็นโอเคมีแค่เวอร์ชันคอมพิวเตอร์ เมื่อเดือนที่แล้วทีมผู้ดูแลเพิ่งเข็นเวอร์ชันโทรศัพท์มือถือออกมาให้ใช้
เชิญมากินยา : [บอสทุกท่านที่ออนไลน์อยู่ ช่วยเรียก แอทเทพพยากรณ์ มาหน่อย เกิดเรื่องแล้ว ขอความช่วยเหลือ! พิกัดคือสุสานโบราณลั่วหนาน ไม่รู้ที่นี่มีค่ายกลอะไร ขังไปแล้วสองคน]
ด้านล่างมีคนมาคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว
[พี่ยา เรียกชื่อสามีฉันทำไม]
[คอมเมนต์บนตื่นๆ ต่อให้กินถั่วลิสงไปเม็ดเดียวก็ไม่ถึงกับเมาได้ขนาดนี้]
[พี่ยา ถึงพี่จะอยู่อันดับสามของชาร์ต แต่อันดับหนึ่งจะออกมาง่ายๆ ได้ยังไง]
ในขณะที่พวกบอสกำลังแสดงความคิดเห็นอยู่นั้นก็มีข้อความสีแดงปรากฏขึ้น
เทพพยากรณ์ : [รอเดี๋ยว ฉันก็อยู่ที่นี่ จะไปเดี๋ยวนี้]
พอคำพูดนี้ออกมาก็เงียบกันทั้งเว็บบอร์ดเอ็นโอเค
แม้แต่ลูคัสก็ยังรู้สึกว่าตัวเองหูดับชั่วคราว เขาเบิกตาโพลง มองชื่อไอดีที่อยู่หน้าข้อความสีแดง “ไม่ใช่มั้ง…”
ไม่กี่วินาทีต่อมากระทู้กับคอมเมนต์ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
[โอ้โห พี่ยาดวงดีอะไรขนาดนี้ ไปสุสานบังเอิญเจอบอสใหญ่ด้วยเหรอ]
[ฉันจะเรียกเฮลิคอปเตอร์ไปประเทศจีนเดี๋ยวนี้ รอก่อน!]
[ถ่ายรูปๆ คราวนี้ไม่ถ่ายรูปไม่ได้นะ แอทเทพพยากรณ์ บอสใหญ่อนุญาตไหม]
เทพพยากรณ์ : [ตามสบาย แต่ขอให้ดูกันแค่ในสมาพันธ์ลับ]
[วางใจได้ครับบอสใหญ่ ไม่เผยแพร่ข้างนอกแน่นอน มีแค่พวกเราที่ดูได้!]
[ในที่สุดก็จะได้รู้แล้วว่าบอสใหญ่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย อุอิ]
[ถ่ายรูปมาแล้วเรียกด้วยนะ ไม่คุยละ ฉันจะไปเอาขนมมงคลที่วีนัสกรุ๊ป]
[โอ๊ยเกือบลืมไป ฉันก็ต้องไปเอาเหมือนกัน]
ลูคัสลูบหัว พิมพ์ตอบ
เชิญมากินยา : [หยิบเผื่อด้วยสิ]
ขนมมงคลของวีนัสกรุ๊ปล้วนสั่งมาจากร้านเฉพาะจากทั่วโลก ได้ยินว่าช็อกโกแลตที่อยู่ในนั้นอร่อยมาก
ลูคัสกดปิดหน้าจอมือถือ เขาเองก็สงสัย
เขานึกไม่ถึงว่าด้วยสถานะของเทพพยากรณ์ในวงการนักทำนายของยุโรป จะมาที่สุสานโบราณแห่งนี้ด้วย
ถึงแม้สุสานโบราณแห่งนี้จะเป็นเรื่องยากสำหรับนักพยากรณ์ในปัจจุบัน การเปิดสุสานครั้งนี้ถ้าอยากเดินไปให้ถึงใจกลางสุสาน ตายไปสิบกว่าคนก็ถือว่าเบาแล้ว
แต่ก็ยังคงเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วสำหรับเทพพยากรณ์
มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบา หัวใจของลูคัสลอยเคว้ง มือเกร็งจนเหงื่อแตก
ร่างกายของเขาหดเกร็ง สูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งก่อนจะหันไปมอง
อิ๋งจื่อจินดึงผ้าปิดปากออก เดินมาทางนี้ พยักหน้าเล็กน้อย ทักทายคนตรงหน้า “สวัสดี”
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 10 ซีซาร์ปกป้อง ตบหน้า เทพอิ๋งเผยตั๋วอีกแล้ว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
