คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - ตอนที่ 798 ครอบครัวพร้อมหน้า
ตอนที่ 798 ครอบครัวพร้อมหน้า
เสียงนี้ดูแก่ชราลงไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ยังคงมีเสน่ห์ดึงดูด ชวนสะกิดใจ
ร่างกายของซู่เวิ่นหดเกร็งขึ้นมาทันที น้ำตาร่วงหล่น มือสั่น “เสียงนี้…”
ภายในสนามแข่งคัดเลือก อวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้ประคองผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาตรงกลาง
ใบหน้าของเขาคมชัด หน้าซีกซ้ายมีหน้ากากสีเงินปกปิดไว้
บุคลิกสุขุมใจเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แผ่นหลังกว้างผึ่งผาย
เขายืนอยู่ตรงนั้นดุจภูเขาสูงตระหง่านที่มิอาจรุกล้ำ ช่วยบดบังลมฝนไว้ทั้งหมด
หัวหน้าตระกูลที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลเรนเกล
ลูเอล เรนเกล!
พ่อบ้านร้องเสียงหลง “ท่านหัวหน้าตระกูล!”
“คุณ ใช่คุณจริงด้วย…” ซู่เวิ่นเอามือปิดปาก พยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา
เธอเองก็ไม่มีเวลาสนเรื่องอื่น หันตัวเดินลงไปชั้นล่าง
ฟู่อวิ๋นเซินหันหน้ามาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ
ในนั้นมีข้อความใหม่เพิ่มเข้ามา
ลิซิเนียส : [ผู้บัญชาการ คือว่า ห้ามไม่อยู่]
ลิซิเนียส : [หลังจากที่ผมเล่าเรื่องสถานการณ์ของเมืองแห่งโลกในตอนนี้ให้ฟัง เขาก็ขอกลับทันที ผมเลยมาส่งเขา ทันหรือเปล่า]
ลิซิเนียส : [แต่จะว่าไป ถ้าเป็นผู้บัญชาการจะกล้าห้ามเหรอ (ประโยคนี้แอนโทนี่สั่งให้ผมพิมพ์)]
“…”
ฟู่อวิ๋นเซินเอามือยันศีรษะ หลุบตาลง หัวเราะเบาๆ
ต่อให้สภาพร่างกายของตัวเองจะแย่ขนาดไหน มีเหรอจะทนเห็นลูกสาวลำบากได้
แม้ลูเอลจะบาดเจ็บมาหลายปี แต่ฝีมือต่อสู้ก็ใช่ว่าคนธรรมดาจะสู้ได้
ลิซิเนียสไม่ใช่จอมยุทธ์ แค่เคยผ่านการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อันเข้มงวดจากไอบีไอ เขาย่อมขวางไม่อยู่
อย่างน้อยเขาก็ช่วยสาวน้อยของเขาตามหาพ่อกลับมาได้แล้ว
สถานการณ์ยังไม่ถือว่าแย่นัก
ลูเอลดันมือของอวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้ออกแล้วเดินเข้าไปเอง
ขาของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัดเพราะการออกแรงมากเกินไป แต่ยังคงยืนได้ตรง ดุจดาบอันแหลมคม
ใช้เวลาเดินครึ่งนาทีเต็มๆ ถึงมาหยุดอยู่ตรงหน้าอิ๋งจื่อจิน
อิ๋งจื่อจินยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่ได้สติกลับมา
เธอมองใบหน้าอันแน่วแน่ของลูเอล ราวกับเห็นภาพที่ตอนนั้นเขาเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังเพื่อไปเอาตัวล็อกพันธุกรรมมาช่วยชีวิตเธอไว้
นี่คือพ่อแท้ๆ ของเธอ
และเป็นคนที่ปกป้องเธอด้วยชีวิต
เธอช่างโชคดีอะไรแบบนี้ที่ได้เจอคนที่รักเธอมากมายในชาตินี้
ลูเอลกลืนน้ำลาย อยากเอ่ยปากพูด
แต่พอนึกถึงเรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้เขาก็หันตัวไปก่อน เผชิญหน้ากับชาวเมือง
“…”
บรรยากาศยังคงเงียบสงัด
ลูเอลเป็นเพียงบุคคลที่มีชีวิตอยู่ในตำราสำหรับคนรุ่นหนุ่มสาวของเมืองแห่งโลกในตอนนี้
รุ่นหนุ่มสาวไม่มีใครเคยเห็นลูเอล
แต่คำพูดเมื่อครู่ได้บ่งบอกสถานะของเขาอย่างชัดเจน
“ท่านสังฆราช ท่านจักรพรรดินี” ลูเอลไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิดเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของซาโรห์ กลับยิ้มพลางพูด “สบายดีนะครับ”
ดวงตาของซาโรห์เบิกโพลง “ลู เอล?”
ลูเอลหายสาบสูญไปยี่สิบกว่าปี ต่างคาดเดากันว่าเขาตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่มีทางไม่กลับเมืองแห่งโลก
แล้วทำไมอยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวในเวลานี้!
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเพราะทางสำนักผู้วิเศษไม่ได้ออกโรง
ลูเอลเป็นเพียงคนธรรมดา นักบวชหญิงใช้แอสโตรแลบทำนายหาพิกัดของเขาได้
แต่ซาโรห์ก็ไม่มีทางอยู่ว่างๆ ไปช่วยตระกูลเรนเกลตามหาลูเอล
จะหาเจอหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของตระกูลเรนเกลเอง
แต่ตอนนี้!
ลูเอลกลับไม่มีท่าทีตอบสนอง เขาหันหน้าไปยิ้มอีกครั้ง “ท่านซิว ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”
“หา อ่อ ใช่” ซิวงงมาก “คะ คุณ…”
พอคิดว่านี่คือพ่อของสหายเก่าแก่ของเขา เขาก็ไม่กล้าคุยอะไรกับลูเอล
เห็นลูเอลไล่ทักทายบรรดาผู้วิเศษอย่างคุ้นเคย ชาวเมืองก็เริ่มได้สติกลับมาจากความตะลึง
[โอ้โห ฉันจะบ้า หัวหน้าตระกูลลูเอล!]
[พูดตามตรง เขาเป็นชายในดวงใจสมัยแม่ฉันสาวๆ เป็นไอดอลของพ่อฉันด้วย
ทำให้พ่อแม่ฉันทะเลาะกันเพื่อแย่งเขา ฉันเป็นกรรมการอยู่ด้านข้าง วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริง]
[สมัยรุ่นพ่อแม่มีใครบ้างไม่มีไอดอลของตัวเอง]
ลูเอลไม่ใช่ผู้วิเศษ แต่เขาก็ได้รับความรักและความนับถือจากชาวเมืองแห่งโลก
เหตุการณ์ครั้งใหญ่ของตระกูลเรนเกลในตอนนั้นทำให้ชาวเมืองทั้งหมดต่างรู้สึกเสียดาย
หอคอยกับอัลไคด์มองหน้ากัน
สีหน้าไร้ความผิดปกติ ยังคงสงบราบเรียบ
แต่ชั่วขณะที่เห็นลูเอล ร่างกายของไชโลห์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟันกระทบกัน “พี่ใหญ่…”
นับตั้งแต่เธอไปอยู่สำนักผู้วิเศษเธอก็ลืมเกียรติของตระกูลเรนเกลไปหมด
เธอลงแข่งคัดเลือกหัวหน้าตระกูลก็เพื่อสำนักผู้วิเศษ ไม่ใช่ตระกูลเรนเกล
เธอแทบไม่ได้คลุกคลีกับลูเอล แต่กลับรู้สึกกลัวเขามาก
“ผมมาช้า ไม่ได้เห็นการแข่งขันก่อนหน้านี้” ลูเอลพูดขึ้นตรงหน้าอิ๋งจื่อจิน “แต่ผมลำเอียง ผมเลือกลูกสาวของผมครับ”
เขายิ้มอย่างสบายๆ “ตอนนี้เป็นหกต่อห้าแล้ว ประกาศผลได้แล้วครับ”
ซาโรห์ดวงตาเบิกโพลงอีกครั้ง มือที่จับคฑาเริ่มซีด
มีกฎแบบนี้จริงๆ
หัวหน้าตระกูลคนก่อนมีสิทธิ์โหวตเช่นกัน
สิทธิ์ที่ว่านี้ถึงขั้นที่อยู่เหนือกว่าผู้วิเศษด้วยซ้ำ
อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องภายในตระกูล
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าลูเอลจะยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ทั้งยังมาที่งานแข่งคัดเลือกด้วย!
“ดูท่าจะไม่ต้องยืดออกไปแล้ว” ฉินหลิงอวี๋ยกเท้าเกี่ยวโต๊ะที่ถีบล้มขึ้นมา “เอาล่ะ ได้หัวหน้าตระกูลแล้ว ฉันไปดีกว่า”
เธอมองซาโรห์ที่โกรธหน้าเขียว แสดงความสะใจแบบไม่มีปิดบัง เดินออกไปพร้อมอวี้เสวี่ยเซิง
ลูเอลถึงได้หันกลับมาอีกครั้ง มือหนาตบบ่าอิ๋งจื่อจิน ยิ้มพลางพูด “ยินดีด้วยท่านหัวหน้าตระกูล”
พอเขาพูดจบทันใดนั้นก็สีหน้าเปลี่ยน ไออย่างรุนแรง
รู้สึกคันคอ
“พ่อคะ” สายตาของอิ๋งจื่อจินเปลี่ยนไป รีบจับชีพจรที่ข้อมือลูเอลด้วยความเร็วแบบที่ฟ้าร้องยังไม่ทันได้เอามือปิดหู
พอลองตรวจเธอก็พบปัญหาใหญ่
สุขภาพของลูเอลย่ำแย่มาก
ในร่างกายมนุษย์จะมีลมปราณ จึงมีคำพูดที่ว่า ‘ลมปราณแห่งชีวิต’ มาตลอด
แต่ตอนนี้ลมปราณที่อยู่ในร่างกายลูเอลแปรปรวน อวัยวะภายในแทบจะกองรวมกัน
เดิมทีสภาพร่างกายแบบลูเอลควรนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง
แต่เขาดึงดันที่จะมาปกป้องเธอ
“ไม่เป็นไร” ลูเอลไออีกครั้ง ส่ายหน้า “กลับบ้านเถอะ”
เขาเงยหน้ามองซาโรห์ “ท่านจักรพรรดินีครับ ได้ตัวหัวหน้าตระกูลแล้วก็ควรส่งมอบตัวผู้แพ้มาหรือเปล่าครับ”
ซาโรห์สีหน้าย่ำแย่
แค่ไชโลห์คนเดียวไม่ได้มีความหมายสำหรับเธอ
แต่กลับเป็นการตบหน้าเธอ
ไชโลห์ตัวสั่นหนักกว่าเดิม เริ่มอ้อนวอน “ท่านจักรพรรดินี! ไม่นะคะท่านจักรพรรดินี!”
เธอจินตนาการได้เลยว่า ถ้าเธอถูกเอาตัวกลับไปที่ตระกูลเรนเกลจะถูกทำอะไรบ้าง
“ลูเอลพูดมีเหตุผล” ซาโรห์ไม่สนใจไชโลห์ “ตามกฎแล้ว ผู้แพ้ต้องรับการลงโทษจากผู้ชนะ”
ลูเอลแสยะยิ้ม “ท่านจักรพรรดินีช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก”
ไชโลห์หน้าซีด
แย่แล้ว เธอถูกทอดทิ้งแล้ว
หัวหน้าตระกูลเรนเกลคนใหม่สืบทอดตำแหน่งอย่างเป็นทางการ การแข่งขันคัดเลือกก็ปิดฉากลงแต่เพียงเท่านี้
ซาโรห์ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว กลับสำนักผู้วิเศษด้วยความโมโห
อัลไคด์กับหอคอยแยกกันไป แต่ไม่นานก็ไปเจอกันที่จุดนัดพบแห่งหนึ่ง
“ทำไมลูเอลยังมีชีวิตอยู่” อัลไคด์ขมวดคิ้ว “ลูกน้องคุณไม่ได้กำจัดให้สิ้นซากเหรอ”
พวกเขาตามฆ่าลูเอลก็เพราะมีความเป็นไปได้ที่ลูเอลจะเป็นผู้วิเศษ
อย่างไรเสียดูแค่กรุ๊ปเลือดก็ออกจะมีข้อจำกัดเกินไป
“หากว่ากันตามเหตุผลไม่น่ารอด แต่ก็อาจเกิดข้อผิดพลาดได้” หอคอยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ไม่คิดแบบนั้น “แต่คุณดูสภาพของเขาในตอนนี้สิ ไม่ต่างอะไรกับคนไร้ค่า”
“พวกเราก็สรุปได้แล้วว่าเขาไม่ใช่ผู้วิเศษ”
อัลไคด์พยักหน้า “มีเหตุผล ลูเอลยังเป็นภัยคุกคามได้ไม่เท่าลูกสาว ฉันบอกโจ้วเหยียนไว้แล้ว เดี๋ยวถึงเวลาคุณกับเขาจะร่วมมือกันฆ่าฟู่อวิ๋นเซินกับอิ๋งจื่อจิน”
หอคอยยิ้ม “รอเลยล่ะ”
…
ตระกูลเรนเกล
อิ๋งจื่อจินประคองลูเอลเข้าห้องรับแขก “คุณพ่อร่างกายไม่แข็งแรง นั่งก่อนค่ะ”
ลูเอลไออีกครั้ง มองด้วยสายตาอ่อนโยน “ได้”
“ท่านหัวหน้าตระกูล!” พ่อบ้านตื่นเต้นดีใจจนคุกเข่าลง พูดเสียงสะอื้น “ในที่สุดท่านหัวหน้าตระกูลก็กลับมาแล้ว!”
ริมฝีปากของซู่เวิ่นขยับ น้ำตาไหลไม่หยุด แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
จนกระทั่งเธอถูกลูเอลกอดไว้
อุณหภูมิจากร่างกายของลูเอลทำให้เธอรู้สึกได้ว่านี่คือความจริง
ลูเอลจับมือซู่เวิ่น รู้สึกเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง “จัดการเรื่องต่างๆ ก่อน”
อิ๋งจื่อจินหันไป “เอาตัวเข้ามา”
อวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้จับไชโลห์มัดไว้กลางห้องรับแขก
ไชโลห์ลนลานตื่นตระหนก เนื้อตัวสั่นเทา “พี่ใหญ่! ฉันแค่ฟังคำสั่งของสำนักผู้วิเศษ พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะเล่นงานตระกูลเราเลยนะคะ ฉันไม่มีเจตนา!”
ลูเอลเงยหน้า สายตาเฉียบคม พูดเสียงขรึม “ซีนายถูกจับกรอกยาเป็นฝีมือเธอ”
Comments for chapter "ตอนที่ 798 ครอบครัวพร้อมหน้า"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
