ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง - ตอนที่ 553 นางระบำคนสวย (1)

ตอนที่ 253 นางระบำคนสวย (1)

ตอนที่ 253 นางระบำคนสวย (1)

ณ ท่าเรือประจำเมืองหลี่เฉิน กลุ่มคาราวานพ่อค้าจากจักรวรรดิตะวันตกเหล่านั้นอยู่บนเรือสำเภาลำใหญ่ เตรียมพร้อมที่จะเดินเรือเคลื่อนออกไป หันมาพยักหน้าส่งสัญญาณให้กันแผ่วเบาทีหนึ่ง สมอเรือที่ค้างแขวนระหว่างข้างลำก็ถูกชักลอกดึงขึ้นจากน้ำพลัน แต่ทันใดนั้น ก็มีกองทหารตงหลี่กลุ่มหนึ่งยกขบวนตรงมาทีท่าบนฟากฝั่ง

ทหารเหล่านี้รีบวิ่งปรี่ว่องไว เร่งตะโกนลั่นว่า

“ทิ้งสมอเรือก่อน! ทิ้งสมอเรือเดี๋ยวนี้!!”

สีหน้าการแสดงออกของเหล่าพ่อค้าจากจักรวรรดิตะวันตกพลันผันเปลี่ยนเล็กน้อย หนึ่งในนั้นคล้ายมีปฏิกิริยาตอบสนองไวสุด ใช้ประโยชน์จากฝูงชนรอบข้างเป็นที่กำบัง เร่งฝีเท้าเดินลงบันไดไปที่โถงเรือด้านล่าง

ทหารตงหลี่นายหนึ่งกระโดดขึ้นมาบนลำเรือ พริบตาทันใด เขาก็ชักคมดาบใหญ่ขึ้นขู่ เปล่งเสียงตะคอกใส่ฝูงชนเหล่านั้นว่า

“ฝ่าบาทมีรับสั่ง เรือสำเภาทุกลำที่มีการเดินทางเข้าออกระหว่างเขตแดนจะต้องได้รับการตรวจสอบเสียก่อน ถึงจะสามารถผ่านออกไปได้!”

นายน้อยเขี้ยวหมาป่า…อ่อไม่สิ…เฉียนอวิ๋งเดินตรงออกมาจากโถงเรือด้านล่าง ทันทีที่หัวหน้าทหารนายนั้นเห็นว่าเป็นอีกฝ่าย เขาก็มีทีท่าสงบลงหนึ่งส่วน ทั้งยังกล่าวอีกว่า

“ที่แท้ก็เป็นองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตะวันตกนี่เอง”

เฉียนอวิ๋นยิ้มกล่าวขึ้นว่า

“ปรากฏว่าเป็นท่านขุนพลฉงเฟย หัวหน้าองครักษ์แห่งองค์จักรพรรดิ”

ฉงเฟยมิได้เกรงใจต่ออีกฝ่ายมากนัก และหันไปตะโกนเรียกกองทหารที่ตนนำมาให้กระโดดขึ้นเรือโดยไว ทั้งยังสั่งการให้ทุกนายกระจายกำลังออกไปตรวจค้นเรือสำเภาลำนี้โดยละเอียด ทว่ายังไม่ทันได้กระทำการสิ่งใด กลับแลเห็นคมกระบี่พวยพุ่งเข้าขัดขวางเส้นทางเสียไว้ก่อน ทหารเหล่านั้นถึงกับชะงักค้าง ใจหายวับถึงตาตุ่ม

“ฮ่าฮ่าฮ่าๆ”

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะที่แสนไพเราะก็ดังขึ้น เสมือนคมมีดเย็นเฉียบที่สอดทะลุผ่านขั้วหัวใจของทุกคนที่ได้ยิน นั่นเป็นองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตะวันตกที่ร่วนหัวร่อ เขาคลี่ยิ้มกว้างโน้มตัวเข้าประชิดใกล้กับฉงเฟย ภายในมือมีทองคำแท่งอยู่อันหนึ่งซุกซ่อนเอาไว้ จึงส่งมอบทักทายอย่างนอบน้อม ถึงขั้นประเคนยัดใส่ในมือของฉางเฟยโดยตรง เขากล่าวว่า

“ท่านขุนพลฉงเฟย วันนี้ท่านคงทำงานมาหนักมากพอแล้ว ข้าผู้นี้เองก็มีเอกสารศุลกากรที่ใช้ผ่านทางถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งยังมีคลังสินค้าที่ต้องเร่งส่ง คงไม่มีเวลารั้งรอให้ทหารตรวจค้นจนเสร็จสรรพ แล้วที่สำคัญ ไฉนถึงบุ่มบ่าม บุกรุกกันเข้ามาถึงปานนี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกระมัง?”

คำกล่าวเหล่านี่ล้วนเปล่งดังออกมาพร้อมราศีจับสง่า เลือกใช้คำที่หาได้เสียศักดิ์ศรีต่อตน แต่ก็ยังให้หน้าอีกฝ่ายอยู่หลายส่วนเช่นกัน

ฉงเฟยก้มสายตามองทองคำแท่งชิ้นนั้นในมือ ก่อนส่งคืนกลับไปให้เฉียนอวิ๋งและกล่าวว่า

“ตอนนี้มีเหตุด่วน ราชาหมาป่าสวรรค์ได้ทรยศต่อฝ่าบาทและจักรวรรดิตงหลี่ทั้งปวง เรียนองค์รัชทายาทตะวันตก หาใช่ว่าตัวข้าไม่ไว้หน้าท่าน แต่เรื่องนี้สำคัญถึงขั้นคอขาดบาดตาย อย่างไร ทันทีที่พวกเราตรวจค้นเสร็จสิ้น จะรุดให้ท่านเดินเรือกลับโดยไว”

“นี่ถือเป็นค่าน้ำชาฉันพี่น้อง ท่านขุนพลฉงเฟยเป็นคนขยันขันแข็ง ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ไม่มีขาดตก จึงอยากจะมอบของขวัญเล็กๆน้อยๆนี้ด้วยใจ และหากท่านไม่ยอมรับไป เกรงว่าทำให้องค์รัชทายาทคนนี้เสียน้ำใจแล้ว”

เฉียนอวิ๋งยังกล่าวต่ออีกว่า

“จักรวรรดิตะวันตกและจักรวรรดิตงหลี่ทมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนม ทั้งด้านการค้าขายก็ดี การทหารก็ดี พึงทราบตระหนักดี ถึงแม้ข้าจะมีศักดิ์เป็นองค์รัชทายาท แต่อย่างไรจักรวรรดิตะวันตกของเรานั่นช่างอ่อนแอนัก ยังต้องให้จักรวรรดิตงหลี่คอยอุ้มชูช่วยเหลือ ซึ่งสินค้าในคลังเหล่านี้ก็สำคัญนัก มีความจำเป็นต้องรีบส่งถึงที่หมายโดยเร็ว”

เฉียนอวิ๋งเอ่ยกล่าวไปพลาง ยื่นจับมือฉงเฟยไปพลาง ซึ่งขณะนั้นเอง เขาก็ยังแอบลักลอบยัดทองคำแท่งเพิ่มให้อีกจำนวนสองสาม

ฉงเฟยรับไว้ด้วยรอยยิ้ม สีหน้าการแสดงออกผันเปลี่ยนดูสุภาพนอบน้อมขึ้นหลายส่วน ทั้งยังกล่าวอีกว่า

“องค์รัชทายาทตะวันตกโปรดเข้าใจด้วย เรื่องการทรยศขอราชาหมาป่าสวรรค์นับเป็นเรื่องมิอาจปล่อยลอยนวลไว้ได้ มิเช่นนั้นสถานการณ์อาจเลวร้ายกว่าเดิมจนถึงขั้นก่อกบฏล้มล้างราชวงศ์ บางทีพวกคนทรยศอาจลอบขึ้นมาซ่อนอยู่ในเรือสำเภาลำนี้โดยที่ท่านไม่รู้ตัวก็เป็นได้ ให้พวกเราตรวจสอบสักรอบก่อนเป็นดีกว่า แต่อย่างได้ห่วงไป ข้าจะรีบทำการตรวจสอบโดยเร็วที่สุด และจะรีบปล่อยให้ท่านเดินเรือทันที เท่านี้สินค้าที่ต้องจัดส่งก็ไม่ต้องล่าช้าแล้ว โปรดสบายใจได้!”

นัยน์ตาคู่นั้นของเฉียนอวิ๋งสั่นไสวกลายเป็นเฉียบคม ก่อนจะกลับคืนสู่รอยยิ้มอันไร้พิษภัยดังเดิม

เมื่อเห็นเฉียนอวิ๋งยอมตกลงปลงใจและกำลังหันไปเรียกให้ทุกคนขึ้นมารวมตัว ฉางเฟยก็รีบกล่าวเสริมขึ้นว่า

“โอ้จะว่าไปแล้ว ข้าได้ยินมาว่า ในกองคาราวานพ่อค้าของท่านมีนางระบำติดมาด้วยคนหนึ่งกระมัง? ฟังว่ามีนางคนนั้นมีรูปโฉมงดงามล่มเมือง? เรื่องนี้จริงหรือไม่?”

ขณะที่เฉียนอวิ๋งกำลังจะตอบปฏิเสธออกไป จู่ๆก็ได้ยินฉงเฟยกล่าวอีกว่า

“เหตุที่ผ่านเช่นนี้มิใช่คิดล่วงเกิน โปรดองค์รัชทายาทตะวันตกอย่าได้เข้าใจผิดไป เพราะฟังว่า องค์ราชินีแห่งอี้เฉิงเองก็มีรูปโฉมที่งดงามไร้ที่ติเช่นกัน ครั้งสุดท้ายที่เห็นก็ตอนที่นางบุกเข้ามาลอบสังหารแม่ทัพของเราในยามวิกาล วันนั้นนางได้รับบาดเจ็บที่เท้า ส่งให้ให้เคลื่อนที่ลำบากมากขึ้น แต่ก็ยังสามารถไล่เสียบสังหารกองทหารไปกว่าหลายร้อยนาย ตอนที่มีโอกาสได้เห็นใบหน้าของนางเต็มๆ กลับมีธารเลือดแดงฉานอาบย้อมบดบัง น่าเสียดายนัก…”

ได้ยินเช่นนั้น เฉียนอวิ๋งพลันเหลือบหางตากวาดหาใครคนหนึ่งในฝูงชนด้านหลัง เสี้ยวอึดใจจึงเหลียวขวับกลับมา พลางกล่าวติดตลกไปว่า

“ข้าเคยได้ยินคำลือเลื่อง เหล่าฮูหยินในคฤหาสน์ของขุนพลฉงเฟยล้วนแต่งดงามเกินพรรณนา นางระบำในกองคาราวานของข้าหรือคู่ควรกล่าวถึง?”

“ซือโม่ ไปเรียกทุกคนให้ขึ้นมารวมตัวบนนี้!”

ไม่รีรอให้ฉงเฟยตอบกลับ เขาหันไปตะโกนเสียงดัง

และยังย้ำอีกคำโตว่า

“ทุกคน!”

ซือโม่พยักหน้ารับสั่ง

ฉงเฟยเองก็สั่งการให้เหล่าทหารใต้บัญชากระจายกำลังออกไปตรวจสอบทั่วลำเรือ แต่เมื่อเห็นทองคำแท่งจำนวนมากมายในมือ เขาจึงสั่งเพิ่มเติมว่า ตรวจค้นเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

แต่ในเวลาเดียวกัน จู่ๆก็มีทหารอีกกลุ่มหนึ่งตรงเข้ามาด้านนี้ และทันทีที่ฉงเฟยหันไปเห็นว่าผู้นำขบวนมาเป็นใคร สีหน้าการแสดงออกของเขาก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน รีบตรงเข้าไปหาและโค้งศีรษะคำนับด้วยความเคารพ

เพราะอีกฝ่ายก็คือ องค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตงหลี่ ไป๋หลี่เย่!

ไม่มีใครคาดฝันมาก่อน เหตุไฉนจู่ๆไป๋หลี่เย่ก็ปรากฏตัวมาที่นี่! แววกังวลหนึ่งส่วนโฉบฉายปรากฏในดวงตาเฉียนอวิ๋งทันที ก่อนจะอันตรธานหายไปไร้ร่องรอยอย่างรวดเร็ว เขาคลี่ยิ้มส่งมอบและประสานมือทำความเคารพไป๋หลี่เย่

ไป๋หลี่เย่พยักหน้าตอบกลับเล็กน้อยอย่างเย่อหยิ่ง ทั้งคู่ต่างก็มีสถานะศักดิ์เป็นถึงองค์รัชทายาทเหมือนกัน กล่าวได้ว่าช่องว่างความห่างชั้นมิได้กว้างใหญ่อันใดนักเลย แต่ถึงแบบนั้น ไป๋หลี่เย่กลับปฏิบัติราวกับไม่เห็นเฉียนอวิ๋งอยู่ในสายตา

การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของไป๋หลี่เย่ นับว่าเหนือความคาดหมายเล็กน้อย ฉงเฟยรีบวิ่งไปยืนเคียงข้าสงไป๋หลี่เย่และรีบทูลรายงานด้วยความเคารพ ทางด้านไป๋หลี่เย่ก็พยักหน้าตอบกลับเล็กน้อย

“ก็เหลือแค่เรือสำเภาลำนี้แล้วเท่านั้นที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ?”

ฉางเฟยทูลอีกว่า

“ทุกคนที่โดยสารในเรือสำเภาลำนี้ถูกนำตัวขึ้นมารวมอยู่บนดาดฟ้าเรือด้านบนแล้ว ท่านองค์รัชทายาทโปรดวางใจ หากเซียถงกับไป๋หลี่หานซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริง พวกมันไม่มีทางหลบเลี่ยงไปไหนได้พ้น!”

ผ่านไปไม่นานนัก บรรดาพ่อค้าทั้งหมดจากจักรวรรดิตะวันตกก็ขึ้นมายืนรวมตัวอยู่บนดาดฟ้าเรือแห่งนี้โดยพร้อมเพรียง และเป็นทหารใต้บัญชานายหนึ่งของฉงเฟย ที่สืบเท้าก้าวออกมารายงานว่า

“องค์รัชทายาทเฉียนอวิ๋งบรรทุกสินค้าขึ้นเรือสำเภาลำนี้สิริรวมยี่สิบแปดชนิด เข้าจอดเทียบท่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน โดยมีหัวหน้าผู้ดูแลสินค้าจำนวนหนึ่งคน และกลุ่มพ่อค้าอีกเจ็ดกลุ่มใหญ่ รวมเป็นจำนวนหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามคน ทุกคนอยู่ที่นี่กันครบแล้วใช่หรือไม่?”

ซือโม่ขานตอบกลับไป

“ทุกคนทั้งหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามคนล้วนอยู่ที่นี่แล้ว!”

ฉงเฟยก้าวแช่มเดินตรวจสำรวจผู้คนที่เรียงแถวหน้ากระดาษอย่างเข้มงวด ในกองคาราวานนี้มีผู้หญิงทั้งหมดสิบเจ็ดคน และพวกนางเหล่านี้ล้วนแต่มีรูปโฉมธรรมดาทั่วไป แล้วไหนล่ะนางระบำคนสวยผู้นั้น?

แต่ทันใดนั้นเอง สายตาทีกวาดมองจำต้องผันเปลี่ยนฉับพลัน ฉงเฟยคล้ายพบเห็นความผิดปกติอะไรบางอย่าง ไป๋หลี่เย่ที่เฝ้ามองอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“มีอะไรผิดแปลกไปงั้นรึ?”