ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว - ตอนที่ 454 พาองค์เง็กเซียนไปตกปลา (2)

ตอนที่ 454 พาองค์เง็กเซียนไปตกปลา (2)

ในขณะนั้น นายพลตงมู่ได้ชี้ไปที่แม่ทัพสวรรค์สองสามคนและเปลี่ยนไปสวมเสื้อคลุมยาวและเสื้อสั้นก่อนจะร่อนลงสู่ทะเล

พวกเขารออยู่หน้าเรือไม้ เมื่อเรือไม้มาถึง แม่ทัพตงมู่ก็โค้งคำนับและกล่าวขออภัย เขาใช้โอกาสนี้ขึ้นเรือไม้เพื่อชมการร่ายรำและฟังเพลง แค่กๆ เพื่อเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์เง็กเซียน

พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งเทพแห่งท้องทะเลของหลี่ฉางโซ่ว ในที่สุดก็มีประโยชน์ในวันนี้แล้ว

เรือ!

ในขณะนั้น ร่างหลักในสำนักตู้เซียน ที่ห่างไกล ปราณวิญญาณของเขากำลังถือสมบัติพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งท้องทะเล และตุ๊กตากระดาษจำลองมนุษย์ก็ได้รับการสนับสนุนจากพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งท้องทะเลทันที

เขาตั้งคลื่นน้ำทะเลและห่อหุ้มเรือไม้ลำนั้น มันลอยอยู่เหนือผิวน้ำทะเลเล็กน้อย เมื่อมันลอยไปอย่างเสถียรมั่นคงยิ่งจนผู้คนบนเรือไม่สังเกตเห็นคลื่นลมใดๆ

ภายในห้องโดยสาร นักดนตรีมนุษย์กำลังบรรเลงดนตรีด้วยหัวใจ และนักร่ายรำก็ร่ายรำไป พวกเขาไม่ได้สูญเสียท่าทีหรือความสงบเลย ทุกคนล้วนมีที่พักอยู่ในเมืองอันสุ่ย จะมีผู้ใดบ้างที่ไม่เคยเห็นเซียนบ้าง?

ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังได้จ่ายเงินเพิ่มอีกด้วย!

แม้ห้องโดยสารจะกว้างขวางทีเดียว แต่ก็เป็นเพียงสิ่งของจากโลกมนุษย์เท่านั้น มันไม่ได้พิเศษเกินไป

มีเพียงโต๊ะเตี้ยในห้องโดยสารหลัก องค์เง็กเซียนนั่งในที่นั่งหลัก ขณะที่หลี่ฉางโซ่วและแม่ทัพตงมู่มาพร้อมกับเขา พวกเขาสามารถรักษาระยะห่างจากนักร่ายรำได้เพียงห้าฉื่อเท่านั้น

หลี่ฉางโซ่วยังรู้เช่นกันว่า องค์เง็กเซียนไม่ได้ลงมาเดินเล่น แต่เขากลับรู้สึกกังวลเล็กน้อยระหว่างรอแผนดำเนินการ เขาต้องการลงมาที่โลกมนุษย์เพื่อค้นหานักพรตเต๋าลู่หยาด้วยตัวเอง

ดังนั้นเรือจึงลอยไปทางทะเลประจิม

อย่างน้อยที่สุด เขาต้องไปยังสถานที่ที่เขาได้พบกับนักพรตเต๋าลู่หยาและติดตามองค์เง็กเซียน…

ระหว่างทาง องค์เง็กเซียนและเสนาบดีคนสำคัญทั้งสองคนของเขาได้พูดคุยกันถึงแม่ทัพสวรรค์ที่ค่อนข้างแข็งขันเมื่อเร็วๆ นี้และเตรียมการเลื่อนตำแหน่งให้พวกเขา

ขณะที่พวกเขาสนทนากัน นักดนตรีและนักร่ายรำเพียงสัมผัสได้เพียงว่า เหล่าเซียนกำลังยิ้มและพูดคุยกัน แต่พวกเขาจะไม่ได้ยินว่ากำลังสนทนาอะไรกัน

เดิมทีการสนทนาระหว่างเสนาบดีทั้งสามแห่งศาลสวรรค์นั้น เป็นเรื่องปกติทีเดียว ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง การสนทนาก็ได้ถูกดึงไปกล่าวถึงเรื่องหวังหมู่เหนียงเหนียง…

“ฉางเกิง” องค์เง็กเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า “เร็วๆ นี้ หวังหมู่มีแผนจะจัดงานเลี้ยงที่สระหยก คราวนี้ นางอยากเชิญบรรดาเซียนจากทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋า นี่ยังเป็นการแสดงความขอบคุณจากนางอีกด้วย นางต้องการยืมพลังของงานเลี้ยงผลท้อเซียน เพื่อทำให้ศาลสวรรค์มีความสำคัญมากขึ้นสำหรับบรรดาเซียนของทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋า พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้?”

“เรื่องนี้…”

หลี่ฉางโซ่วครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและใคร่ครวญอย่างรอบคอบ

เขาอยากจะบอกว่ามันไม่เหมาะนัก

มีเพียงเพื่อผลประโยชน์สองอย่างที่ศาลสวรรค์จะเชิญบรรดาเซียนจากทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋าไปที่ศาลสวรรค์เพื่อเพลิดเพลินกับผลท้อเซียน พวกเขาสามารถเป็นที่ชื่นชอบของบรรดาเซียนจากทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋า และสร้างชื่อให้ศาลสวรรค์ในโลก

แต่ก็มีความเสี่ยงสูง

ในขณะนั้น บรรดาเซียนจากทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋าส่วนใหญ่ จะดูหมิ่นศาลสวรรค์ พวกเขาจะรู้สึกว่าศาลสวรรค์ได้รับการจัดตั้งขึ้นจากสำนักบำเพ็ญเต๋าและจอมปราชญ์เทพทั้งสามนั้น ล้วนอยู่เหนือศาลสวรรค์

หากศาลสวรรค์ให้ความสำคัญกับพิธีการมากเกินไปและกล่าวถึงตำแหน่งขององค์เง็กเซียนผู้เป็นจักรพรรดิแห่งสวรรค์ นั่นย่อมจะทำให้บรรดาศิษย์จากทั้งสามสำนักบำเพ็ญเต๋าขุ่นเคืองได้ง่าย

หากมีการเยาะเย้ยแม้เพียงเล็กน้อย เรื่องก็จะระเบิดจนบานปลายใหญ่โตขึ้น

ไม่ต้องพูดถึงว่า มีผู้ยิ่งใหญ่จอมปลอมอย่างนักพรตเต๋าหรานเติ้งที่อาจอยากเห็นความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างศาลสวรรค์และสำนักบำเพ็ญเต๋า

หลี่ฉางโซ่วกล่าวว่า “ฝ่าบาท เทพน้อยคิดว่ายังไม่ถึงเวลา ยามนี้ ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก”

“โอ้?”

องค์เง็กเซียนยิ้มและกล่าวว่า “ฉางเกิง แล้วเจ้าคิดว่า เมื่อใดจึงจะถึงเวลาจัดงานเลี้ยงผลท้อเซียนหรือ?”

แน่นอนว่า เขาต้องรอจนกว่าผลท้อจะสุก ภัยพิบัติสิ้นสุด และวานรถือกำเนิด…

อืม ล้อเล่นน่า

“ผนึกรวมเผ่ามังกรแห่งสี่คาบสมุทรและทำให้ศาลสวรรค์มีชื่อเสียง” หลี่ฉางโซ่วกล่าว “เทพน้อยคิดว่า นั่นจึงจะถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาขององค์เง็กเซียนพลันเปล่งประกายและเขาก็พยักหน้าเห็นด้วย

ในขณะที่แม่ทัพตงมู่ฟังอย่างว่าง่ายและไม่ประสงค์จะเอ่ยอะไร

หลี่ฉางโซ่วบอกองค์เง็กเซียนถึงเรื่องการพัฒนาในอนาคตของเผ่ามังกรโดยละเอียดทันที ในขณะนั้น พวกเขาได้ความคิดริเริ่มบางอย่างขึ้นมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้สำนักบำเพ็ญประจิมเคลื่อนไหว

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อาจกังวลมากเกินไป เขาต้องปลอดภัยและมั่นคง

จากนั้น ดนตรีไร้ที่สิ้นสุดและทุกคนก็ดื่มด้วยกัน

ด้วยการสนับสนุนจากพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งท้องทะเลของหลี่ฉางโซ่ว เรือจึงลอยผ่านมุมตะวันตกเฉียงใต้ของดินแดนเทวะทั้งห้าไปอย่างรวดเร็วและเข้าสู่ทะเลประจิม

ในขณะนั้น องค์เง็กเซียนที่กำลังสนทนากับหลี่ฉางโซ่วอย่างมีความสุข จู่ๆ ก็เลิกคิ้วขึ้นและยิ้มพลางกล่าวว่า “ฉางเกิง สามหมื่นหกพันลี้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ดูเหมือนว่า จะมีองค์ชายมังกรสองสามคนกำลังรวมตัวเล่นสนุกกันอยู่ ดีมาก ข้าจะใช้โอกาสนี้มาดูว่าองค์ชายของเผ่ามังกรเป็นอย่างไร”

หลี่ฉางโซ่วยิ้มและพยักหน้ารับ แต่เขาพึมพำอยู่ในใจว่า การรวมตัวของเจ้าชายมังกร? เหตุใดอ๋าวอี่ถึงไม่บอกเรื่องนี้กับข้า?

ทว่า ในยามนี้ มันไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้

บัดนั้น หลี่ฉางโซ่วก็ปรับทิศทางของเรือไม้และรีบไปยังทิศทางที่องค์เง็กเซียนกล่าวถึงทันที

องค์เง็กเซียนเองก็สนใจเช่นกัน “มา มา! ข้าจะแกล้งเป็นเทพสนับสนุนของเจ้าหลังจากนี้ ห้ามเปิดเผยตัวตนของข้า ในเมื่อข้าต้องใช้เผ่ามังกรในอนาคต ข้าจึงต้องรู้ภูมิหลังของพวกเขา ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไร”

หลี่ฉางโซ่วชี้แจงว่า “ฝ่าบาท เผ่ามังกรมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ พวกเขาแบกรับกรรมร้ายเอาไว้ข้างหลัง คนเผ่าพันธุ์นี้ส่วนใหญ่มักอยู่ในสภาพเมามาย โดยเฉพาะองค์ชายน้อยของเผ่ามังกร ตามความเข้าใจของเทพน้อย อ๋าวอี่เป็นคนที่มีแนวโน้มดีมากที่สุดในบรรดาองค์ชายแห่งเผ่ามังกร”

“อ๋าวอี่เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีจริงๆ เขามีประโยชน์มหาศาลในอนาคต” องค์เง็กเซียนกล่าวพร้อมพยักหน้า จากนั้นเขาก็กระตุ้นให้หลี่ฉางโซ่วเปลี่ยนที่นั่ง

หลี่ฉางโซ่วรั้งตัวเองและนั่งลง จักรพรรดิหยกปกปิดลมปราณของเขาทันทีและยับยั้งกลิ่นอายสูงส่งของจักรพรรดิแห่งสวรรค์ และปกปิดบุญหรือโชคของเขา

จากนั้นองค์เง็กเซียนยังขอให้แม่ทัพตงมู่แปลงร่างเป็นชายวัยกลางคนด้วย ก่อนจะสนทนากับหลี่ฉางโซ่วต่อไป

หลี่ฉางโซ่วถึงกับพูดไม่ออก

ฝ่าบาทเสด็จลงมาเยือนโลกมนุษย์เพื่อดูว่าจะได้พบกับลู่หยาเพียงอย่างเดียวหรือไม่

เขาไม่อาจช่วยเผ่ามังกรในเรื่องนี้ได้ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับท่าทีขององค์ชายมังกร

หากเขาบังเอิญเจอสถานการณ์ที่ไม่น่าดู เขาก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเผ่ามังกร เพราะในท้ายที่สุด เรื่องของเผ่ามังกรที่ขึ้นสู่ศาลสวรรค์นั้น ก็เป็นความร่วมมือแบบได้ผลประโยชน์ร่วมกันของศาลสวรรค์และเผ่ามังกรเอง

ขณะนี้ เรือไม้แล่นไปข้างหน้าครอบคลุมได้ระยะทางกว่าสามหมื่นลี้

เมื่อมองจากระยะไกล เขาเห็นเปลือกหอยขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยจั้งลอยอยู่บนผิวทะเล สมบัตินั้นเปล่งประกายและกลุ่มของสาวทะเลร่ายรำไปในอากาศในขณะที่ เพลงของพวกเขาล่องลอยไปไกลถึงร้อยลี้

มีกองทหารมังกรเซียนวารีตั้งแถวที่ชายทะเลด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ทางด้านตะวันออกของเรือเปลือกหอยอมตะ มีโต๊ะเตี้ยมากกว่าสิบโต๊ะ มีอาหารเลิศรสวางอยู่บนนั้น และมีเหล่านางสนมผู้งดงามล้อมรอบพวกเขา เหล่าคนหนุ่มสาวและวัยกลางคนมากกว่าสิบคนกำลังดื่มและเพลิดเพลินกับตัวเอง พวกเขาไม่มีท่าทียับยั้งชั่งใจใดๆ แล้ว

“เราจะไปจริงๆ หรือ?”

หลี่ฉางโซ่วถามเบาๆ

“ไปสิ” องค์เง็กเซียนหรี่ตามองและยิ้ม เขาส่งข้อความเสียงว่า “จงรีบแผ่กลิ่นอายลมปราณของเจ้าเร็วๆ และดูว่าพวกเขาจะตอบสนองอย่างไร” นี่น่าจะถือเป็น “การตกปลามังกร” ใช่หรือไม่?

หลี่ฉางโซ่วถอนหายใจในใจและไม่ได้ทำอะไรอีก เขาแผ่กลิ่นอายลมปราณและพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ผันผวนจนทำให้พวกเขาเหล่านั้นตกตะลึงจากระยะไกล

ทว่าความตกใจนั้นทำให้เกิดปลาขนาดใหญ่ขึ้นจริงๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

บนโต๊ะเตี้ยข้างๆ ลูกหลานมังกร ชายหนุ่มรูปงามลุกยืนขึ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า และลมปราณของเขาก็ตรึงไว้ที่หลี่ฉางโซ่ว เสียงของเขาเดินทางไปหลายพันลี้ว่า

“เทพแห่งท้องทะเลเริ่มมองหาข้าจริงๆ มันช่วยข้าได้มากจริงๆ” กลิ่นอายลมปราณที่คุ้นเคยนี้…

น้ำเสียงที่หยิ่งยโสเช่นนี้…

หลี่ฉางโซ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำคนๆ นั้นได้แล้ว

มันคือ สัตว์ร้ายบรรพกาล จั๊กจั่นทองหกปีก

“เทพแห่งท้องทะเล เจ้ายินดีจะคุยกับข้าอีกหรือไม่?”

………………………………………………………………..